Τρεις επανεκδόσεις που αξίζουν το εισιτήριό τους

Θα προτιμούσαμε να προτείνουμε μια νέα, φέρελπι, δυνατή, ενδιαφέρουσα ή ψυχαγωγική ταινία που κάνει την πρώτη της… βουτιά στις αίθουσες, και όχι την επανέκδοση μιας κλασικής ταινίας που έχει ήδη δοκιμαστεί και αναγνωριστεί και εξαίρεται επί δεκαετίες.

Ωστόσο, το θερινό κοινό δείχνει έντονη προτίμηση στις επανεκδόσεις, ειδικά όταν η νέα παραγωγή δεν έχει πολλά να προσφέρει, όπως αποδείχτηκε και μόλις την περασμένη εβδομάδα με τον «Μάρτυρα εγκλήματος», που έκανε στο πρώτο του τετραήμερο περίπου 1.000 εισιτήρια ανά αίθουσα προβολής. Οταν, μάλιστα, η επανέκδοση έχει πράγματι τεχνική αξιοπιστία, οι κόπιες είναι όντως ανακαινισμένες και η θέασή της μια καινούργια εμπειρία, αντάξια της δόξας της, γιατί όχι;

Ετσι, αυτή την εβδομάδα έρχονται στις αίθουσες τρεις… παλιές ντεμπιτάντ, έχοντας φορέσει ξανά τα καλά τους.

«Κι απ’ τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία, κάθε καλοκαίρι τον “Θάνατο στη Βενετία”», έλεγε ο «Εξώστης» των Stereo Nova κι η επανέκδοση αυτή φέρνει μαζί της την ίδια δημιουργική μελαγχολία. Ο «Θάνατος στη Βενετία» («Morte a Venezia», 1971), του Λουκίνο Βισκόντι (αστεράκια: ★★★★☆), βασισμένος στο περίφημο μυθιστόρημα του Τόμας Μαν, φέρνει τον Ντερκ Μπόγκαρντ, ως φιλάσθενο μεσήλικα συνθέτη Γκούσταβ φον Ασενμπαχ, στο πολυτελές ξενοδοχείο της Βενετίας.

Εκεί θα νιώσει το σκίρτημα του έρωτα και του πόθου για τον χρυσαφένιο έφηβο Τάτζιο (Μπιορν Αντρέζεν) κι αυτό το απαγορευμένο συναίσθημα θα τον φέρει αντιμέτωπο με την απώλεια της νιότης και την καταπίεση της επιθυμίας, την ώρα που φημολογείται πως τη Βενετία πολιορκεί λοιμός. Μια πάντα αριστουργηματική ταινία, έστω κι αν, πια, δυσκολεύεται να καμουφλάρει τα σημάδια του χρόνου, ακριβώς όπως κι ο ήρωάς της.

ΒΟΞ, ΖΕΦΥΡΟΣ, ΟΑΣΗ

Η πιο δυσεύρετη είναι «Η ευτυχία» («Le Bonheur», 1965), της Ανιές Βαρντά (αστεράκια: ★★★★☆), της αριστουργηματικά εμπνευσμένης και επίμονης θετικότητας Γαλλίδας δημιουργού που έφυγε φέτος από τη ζωή.

Η ταινία, που τιμήθηκε τότε με την Αργυρή Αρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου και -στην καρδιά της nouvelle vague- αναγορεύτηκε ως η καλύτερη γαλλική ταινία της χρονιάς, παρακολουθεί τον Φρανσουά και την Τερέζ που ζουν μια απλή, ευτυχισμένη ζωή, μαζί με τα δύο παιδιά τους, σε μια ανάλαφρη καθημερινότητα και με τακτικές εκδρομές στην ιμπρεσιονιστικής απαλότητας φύση.

Ωσπου ο Φρανσουά θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί, επίσης, την Εμιλί και, μαζί της, θα ζήσει μια παράλληλη ζωή… «σωρευτικής ευτυχίας». Μια ιδιότυπη, αταξινόμητη, ήσυχα επαναστατική ταινία, με την οποία η Ανιές Βαρντά, όπως πάντα λιτά και τρυφερά, θυμίζει ότι τα happy ends, τελικά, τα ορίζουν οι κοινωνικές νόρμες ή… το σινεμά.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΔΙΑΝΑ ΜΑΡΟΥΣΙ, ΡΙΒΙΕΡΑ

Την επανεμφάνισή τους, με νέες κόπιες, κάνουν και οι «Αγριες φράουλες» («Smultronstället», 1957), του Ινγκμαρ Μπέργκμαν (αστεράκια: ★★★★½☆), με συμπρωταγωνιστή και, ουσιαστικά, alter ego τον Βίκτορ Σιόστρομ και, δίπλα του, τη δροσερή Μπίμπι Αντερσον.

Στην ταινία, ένας καθηγητής, στην ωριμότητά του (ο Μπέργκμαν έκανε την ταινία στα 40 του), αναλογίζεται τα βήματα της νεότητάς του, τα λάθη, τα επιτεύγματα και κυρίως τις αποτυχίες και τις ενοχές του, σε μια θαυμάσια, υπαρξιακή διαδρομή φευγαλέας ευτυχίας. Από τις πιο μελαγχολικές και, μαζί, ομορφότερες ταινίες του Μπέργκμαν, έχει το σπάνιο προσόν να βλέπεται με αυξανόμενο ενδιαφέρον σε κάθε της επανάληψη, φιλτραρισμένη μέσα από την προσωπική ωρίμανση του θεατή.

ΚΑΡΜΕΝ, ΣΤΕΛΛΑ

Toy Story 4

(ΗΠΑ, Γαλλία, 2019, 100′)

• Σκηνοθεσία: Τζος Κούλεϊ
• με τις φωνές των: Τομ Χανκς, Τιμ Αλεν, Ανι Ποτς / στα ελληνικά: Αλκη Κούρκουλου, Γιώργου Λιάντου, Μαρίας Πλακίδη

Εχοντας πια σαν παιδί του την Μπόνι, ο Γούντι γνωρίζεται με ένα άλλο παιχνίδι, τον Φόρκι, χειροποίητο και με ανάγκη… τόνωσης, μια και αυτοαποκαλείται «σκουπίδι». Ο Γούντι και οι νέοι του φίλοι θα ξεκινήσουν ένα απρόσμενο road trip, που θα φέρει στον δρόμο τους την πορσελάνινη Λόλα, πολύ πιο τολμηρή απ’ ό,τι επιτρέπει η ντελικάτη μορφή της κι ένα σωρό εμπόδια που πρέπει να υπερπηδήσουν.

Σχεδόν 25 χρόνια μετά το πρώτο «Toy Story», που όχι μόνο αποκάλυψε τη δημιουργικότητα της Pixar, αλλά και έγινε το αγαπημένο animation εκείνης και των επόμενων γενεών και μετά το υπέροχο «φινάλε» της τρίτης ταινίας της σειράς, το 2010, ο Γούντι κι η παρέα του επιστρέφουν κι έχουν λόγο.

Οχι μόνο να μας θυμίσουν τον χρόνο που περνά και το νόημα της αγάπης, αλλά να προσφέρουν στο σινεμά ακόμα 100 μαγικά λεπτά ισορροπίας χιούμορ και δακρύων, παιχνιδιών και ανθρώπων, μια απίθανη ένεση καλοσύνης και εξυπνάδας.

Ο έρωτας της Βιρτζίνια Γουλφ ★★½☆☆☆

(Vita & Virginia, Ην. Βασίλειο, Ιρλανδία, 2018, 110′)

• Σκηνοθεσία: Τσάνια Μπάτον
• Ηθοποιοί: Τζέμα Αρτερτον, Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι

Σε σενάριο της θαυμάσιας Βρετανίδας ηθοποιού Αϊλίν Ατκινς, η ταινία ξεδιπλώνει τον φλογερό έρωτα της Βιρτζίνια Γουλφ και της Βίτα Σάκβιλ-Γουέστ, όπως αποτυπώθηκε στην αλληλογραφία τους. Στο Λονδίνο του 1920, οι δύο λογοτέχνιδες έζησαν το ταμπού μιας παθιασμένης αγάπης που έδωσε στη Βιρτζίνια Γουλφ την έμπνευση για το «Ορλάντο».

Η ταινία αναδίδει πετυχημένα την ατμόσφαιρα μιας εποχής τού φαίνεσθαι και την υφή της μνήμης και υποστηρίζεται από δύο τολμηρές και ικανές πρωταγωνίστριες, αλλά μένει παγιδευμένη στη φόρμα της και δεν τολμά, όπως οι ηρωίδες της, να βουτήξει στην ουσία.

Κόκκινη έκλειψη

(Rojo, Αργεντινή, 2018, 109′)

• Σκηνοθεσία: Μπέντζαμιν Ναϊσάτ
• Ηθοποιοί: Ντάριο Γκραντινέτι, Αντρέα Φριγκέριο, Αλφρέντο Κάστρο

Στην Αργεντινή της δεκαετίας του 1970, ένας δικηγόρος με κύρος και αναγνώριση βλέπει την τέλεια ζωή του να καταρρέει όταν στη μικρή πόλη όπου ζει φτάνει ένας ντετέκτιβ και αρχίζει να κάνει «ενοχλητικές» ερωτήσεις. Επιβλητικό αστυνομικό δράμα με τρία βραβεία από το Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.

Μικρά αθώα ψέματα 2

(Nous finirons ensemble, Γαλλία, Βέλγιο, 2018, 135′)

• Σκηνοθεσία: Γκιγιόμ Κανέ
• Ηθοποιοί: Φρανσουά Κλιζέ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Ζιλ Λελούς, Λοράν Λαφίτ, Μπενουά Μιζιμέλ

Ο Μαξ οδεύει προς την κατάθλιψη: για να προφυλαχτεί, κανονίζει ένα Σαββατοκύριακο απομόνωσης στο εξοχικό του. Εκεί όπου οι κολλητοί του φίλοι τού ετοιμάζουν ένα πάρτι-έκπληξη για τα γενέθλιά του. Επτά χρόνια μετά τα «Μικρά αθώα ψέματα» του Γκιγιόμ Κανέ, η παρέα ξανασυναντιέται, ενώ οι ζωές τους έχουν αλλάξει άρδην.

Ανεξάντλητος βερμπαλισμός περί σχέσεων και ζωής στην τυπικά γαλλική ταινία, που διασώζεται από το πάντα συναρπαστικό καστ της, μια… συνάντηση των ομορφότερων και πιο ταλαντούχων σύγχρονων Γάλλων ηθοποιών.