Ο πρόωρα χαμένος Κύπριος ηγέτης Δημήτρης Χριστόφιας υπήρξε ένας αδογμάτιστος κομμουνιστής, όπως και το μεγάλο κόμμα που τον ανέδειξε, το ΑΚΕΛ. Είχαμε συναντηθεί και ανταλλάξει απόψεις πολλές φορές στην Κύπρο και την Αθήνα, τα τελευταία τριάντα χρόνια. Διαδεχόμενος τον ιστορικό ηγέτη του ΑΚΕΛ, Εζεκία Παπαϊωάννου, επέδειξε σπουδαία χαρίσματα, ενώ διακρινόταν και για το πηγαίο χιούμορ του. Θα τον χαρακτήριζα αληθινό Κύπριο πατριώτη, με τον όρο αυτό να σημαίνει ότι πονούσε για την de facto διχοτόμηση της πατρίδας του και πάσχισε σε όλη την πολιτική του ζωή για την επανένωσή της.
Εχοντας πλήρη επίγνωση ότι το περιστέρι της ειρήνης για να πετάξει και να σηκωθεί ψηλά στην Κύπρο χρειαζόταν και τις δύο φτερούγες του σε κίνηση, δηλαδή, τόσο την ελληνοκυπριακή όσο και την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Το ίδιο ισχύει και σήμερα, που το «νησί της αγάπης και του ονείρου» βρίσκεται με νέες απειλές εκ μέρους της Αγκυρας. Με ηγέτη του τον Χριστόφια, το ΑΚΕΛ μόχθησε για το κίνημα επαναπροσέγγισης των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, αναπτύσσοντας στενές σχέσεις με όλες τις εκφράσεις της τουρκοκυπριακής Αριστεράς, που είναι εξίσου ισχυρή στην αντίστοιχη κοινότητα.
Με οδηγό τη μεγάλη παράδοση του ΑΚΕΛ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, υπέρ των ευρύτερων δυνατών κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών, ο Χριστόφιας πέτυχε την εκλογή του στο ύπατο αξίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 2008, έχοντας προηγουμένως διατελέσει και πρόεδρος της Βουλής της Κύπρου. Η προεδρία του συνέπεσε σε μεγάλο βαθμό και με την ανάδειξη του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ ως ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας, με αποτέλεσμα να σημειωθεί πρωτόγνωρη πρόοδος για την επίλυση του Κυπριακού, που αποτελεί κεκτημένο με τίτλο «συγκλίσεις Χριστόφια – Ταλάτ». Επιπλέον, θα μείνει στην Ιστορία η γραμμή Χριστόφια – Ταλάτ για «λύση από τους Κύπριους για τους Κύπριους».
Επίτευγμα του Χριστόφια ως προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι οριοθετήσεις ΑΟΖ με γειτονικές χώρες, διαδικασία που είχε αρχίσει και από προκατόχους τους. Ετσι, με Χριστόφια πρόεδρο, το 2010, η Κύπρος μπήκε στον ενεργειακό χάρτη της Ευρώπης, με τον εντοπισμό τεράστιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Τέλος, ιδιαίτερη πτυχή της δράσης του Δημήτρη Χριστόφια ήταν η έμπρακτη συμπαράστασή του στην πυρόπληκτη Ηλεία, που είναι ιδιαίτερη πατρίδα μου.
Με την ιδιότητα του προέδρου της Βουλής της Κύπρου, το 2008, είχε επισκεφθεί την περιοχή, συνοδευόμενος από συνδικαλιστές της ΠΕΟ και του αντίστοιχου τουρκοκυπριακού συνδικάτου, για να κάνει συμβολική δενδροφύτευση στο χωριό Αγία Αννα, όπου και είχαμε συναντηθεί. Μεταγενέστερα, ως πρόεδρος της Κύπρου, φρόντισε να ολοκληρωθεί το έργο που είχε ξεκινήσει από τον προκάτοχό του Τάσσο Παπαδόπουλο, για την ανοικοδόμηση της μαρτυρικής Αρτέμιδας (35 νεκροί), στον Δήμο Ζαχάρως, με έξοδα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πιστεύω, λοιπόν, ότι και η Ηλεία οφείλει να τιμά τη μνήμη του Χριστόφια.
* μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ
