Νοσηρή μονομανία

Ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης έχει μια κακή συνήθεια: κάνει καταγγελίες εναντίον πολιτικών αντιπάλων του και στη συνέχεια τους καλεί να αποδείξουν ότι δεν ισχύουν όσα τους καταλογίζει. Το ανάποδο βεβαίως είναι το σωστό, δηλαδή ο καταγγέλλων να προσκομίζει τα στοιχεία, αλλά για τον κ. Γεωργιάδη αυτό είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια.

Αυτός, ένας φανατικός οπαδός της αστικής δημοκρατίας που μέμφεται τα ανελεύθερα συστήματα, συμπεριφέρεται σαν να είναι πρωτοκλασάτος παράγοντας ολοκληρωτικού καθεστώτος. Πριν από αρκετούς μήνες είχε επιτεθεί στον πρωθυπουργό για το θέμα των αδειών στον Δημήτρη Κουφοντίνα. Είχε πει ότι για να παίρνει τόσο συχνά άδειες ο Κουφοντίνας πρέπει από κάπου να κρατάει τον Τσίπρα και να τον εκβιάζει. Ζητούσε από τον Τσίπρα να αποδείξει ότι δεν έχει περίεργες σχέσεις με τον Κουφοντίνα. Μ’ άλλα λόγια αυτό που όφειλε να κάνει ο κ. Γεωργιάδης απαιτούσε να το κάνει ο πρωθυπουργός.

Χτες με αφορμή την ψήφιση του νέου Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας ο κ. Γεωργιάδης επανήλθε δριμύτερος. Έκανε λόγο για σοβαρές υπόνοιες συναλλαγής της κυβέρνησης με τον υπόκοσμο. Υποστήριξε ότι ανάμεσα στα μέλη του υποκόσμου που θα ευνοηθούν μπορεί να είναι κάποιος μεγάλος οικονομικός παράγοντας, που έχει διασυνδέσεις στη νύχτα και τυγχάνει να έχει διάφορα άλλα θέματα. Και αναρωτήθηκε: «ποιόν εξυπηρετείτε κ. Τσίπρα;».

Σύμφωνα με το σκεπτικό του κ. Γεωργιάδη δεν είναι αυτός υποχρεωμένος να αποδείξει όσα καταγγέλλει, αλλά επιβάλλεται ο Τσίπρας να αποδείξει ότι δεν έχουν βάση οι καταγγελίες. Αν ο κ. Γεωργιάδης ήταν απλός πολίτης θα βρισκόταν αντιμέτωπος με την κατηγορία της συκοφαντίας. Είναι όμως πολιτικός και μάλιστα προβεβλημένος και έχει ασυλία. Το ερώτημα είναι αν έχουν ασυλία η επιθετική ασχήμια, η νοσηρή μονομανία και το αδυσώπητο θράσος.