Αναχωρεί για τις επουράνιες Δελφικές Εορτές, σαν σήμερα το 1951. Χαρακτηρίστηκε «άρχοντας της λαλιάς μας» (Σεφέρης) και «φιλόσοφος-ποιητής» (Παλαμάς). Παρότι υπήρξε πεντάκις υποψήφιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, δεν το έλαβε ποτέ, ίσως εξαιτίας της εμπλοκής του στην Αντίσταση στα χρόνια της Κατοχής. Αποτίουμε τιμή στον Αγγελο Σικελιανό με απάνθισμα μελοποιημένων στίχων του:
Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη/ και στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,/ μα ολάκερον ερίζωσα το νου μου στη σιγή,/ να που και πάλι αναπηδά στη δίψα μου η πηγή,/ πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά μου./ Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε και το πώς,/ μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα στην πάσαν ώρα,/ σα μέσα της να κρύβονταν ο αμέτρητος σκοπός,/ να τώρα που, η καλοκαιριά τριγύρα μου είτε μπόρα/ λάμπ’ η στιγμή ολοστρόγγυλη στο νου μου σαν οπώρα,/ βρέχει απ’ τα βάθη τ’ ουρανού και μέσα μου ο καρπός!/ Γιατί δεν είπα: «εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει…»/ μα «αν είν’ η μέρα βροχερή, σέρνει πιο πλούσιο φως…/ μα κι ο σεισμός βαθύτερη τη χτίση θεμελιώνει,/ τι ο ζωντανός παλμός της γης που πλάθει είναι κρυφός…»/ να που, ό,τι στάθη εφήμερο, σα σύγνεφο αναλιώνει,/ να που ο μέγας Θάνατος μου γίνηκε αδερφός!
Η αυτοκτονία του Ατζεσιβάνο (μαθητή του Βούδα) Aνεπίληπτα επήρε το μαχαίρι/ ο Aτζεσιβάνο. K’ ήτανε η ψυχή του/ την ώρα εκείνη ολάσπρο περιστέρι./ Kι όπως κυλά, από τ’ άδυτα του αδύτου/ των ουρανών, μες στη νυχτιά έν’ αστέρι,/ ή, ως πέφτει ανθός μηλιάς με πράο αγέρι,/ έτσι απ’ τα στήθη πέταξε η πνοή του.// Xαμένοι τέτοιοι θάνατοι δεν πάνε./ Γιατί μονάχα εκείνοι π’ αγαπάνε/ τη ζωή στη μυστική της πρώτη αξία,/ μπορούν και να θερίσουνε μονάχοι/ της ύπαρξής τους το μεγάλο αστάχυ,/ που γέρνει πια, με θείαν αταραξία!
[…] Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,/ δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…/ Βογκήστε τύμπανα πολέμου… Οι φοβερές/ σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα!// Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ενας λαός,/ σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει…/ κι ακέριος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός,/ κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει.// Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός/ της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα/ Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός/ την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,/ που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά/ στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,/ τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ιακχο/ με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.// Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,/ δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…/ Βόγκα Παιάνα ! Οι σημαίες οι φοβερές/ της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα! (Απόσπασμα από το ποίημα που εκφώνησε ο Σικελιανός στην κηδεία του Κωστή Παλαμά στις 28 Φεβρουαρίου 1943 και θεωρήθηκε κορυφαία πνευματική πράξη αντίστασης στον κατακτητή).
