Λίγες μέρες μετά την πρόταση της εισαγγελέως να μη δοθεί άδεια στον Δημήτρη Κουφοντίνα επειδή παρατήρησε πως υπάρχει «έλλειψη ηθικής βελτίωσης» και δύο μέρες μετά την ατυχή δήλωση του Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξή του στον ΣKAΪ ότι «θέλω λοιπόν να σας πω ότι δεν θα υπάρξει κανένα Συμβούλιο το οποίο θα αποφυλακίσει τον κ. Κουφοντίνα», το δικαστικό συμβούλιο έπραξε τα… δέοντα: απέρριψε το αίτημα για την άδεια.
Η δήλωση του Αλ. Τσίπρα ήταν ατυχής -ένας εκπρόσωπος της εκτελεστικής εξουσίας δεν νομιμοποιείται να προβλέπει τι θα κάνει η δικαστική εξουσία (ή μήπως την προτρέπει;)- αλλά δεν σχολιάστηκε αρνητικά ούτε από τα κόμματα του νόμου και της τάξης (Δεξιά, ΚΙΝ.ΑΛΛ.) ούτε από κάποιον δημοσιολόγο, απ’ αυτούς που εγκαλούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα για αιμομικτικές σχέσεις με τις παράνομες οργανώσεις.
Προφανώς, για τους ευαίσθητους στο θέμα της διάκρισης των εξουσιών οι παρεμβάσεις της εκτελεστικής εξουσίας με αυτό το περιεχόμενο είναι επιβεβλημένες και καλοδεχούμενες. Ωστόσο, στο σκεπτικό του δικαστικού συμβουλίου κάνει εντύπωση μια αναφορά στον πρόλογο του συναδέλφου Γιώργου Σταματόπουλου στο βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα «13 Απαντήσεις. Μια συζήτηση με τον Τάσο Παππά», εκδόσεις «Μονοπάτι». Οι συντάκτες του κειμένου επικαλούνται τη φράση του Σταματόπουλου «δηλώνει απερίφραστα [σ.σ. ο Κουφοντίνας]… μετά 14 χρόνια εγκλεισμού, κατά τα οποία προφανώς επαναστοχάστηκε, επανεκτίμησε, αναθεώρησε, ίσως πολλές σκέψεις και πράξεις του, “και σήμερα το ίδιο θα έκανα”».
Το εξωφρενικό είναι ότι οι συντάκτες της απόφασης δεν διάβασαν προσεκτικά όλη την παράγραφο, την παρερμήνευσαν (εσκεμμένα;), αλλά το χειρότερο είναι ότι δεν πήγαν μερικές σελίδες παρακάτω όπου υπάρχει η ερώτηση του δημοσιογράφου και η απάντηση του Κουφοντίνα. Είναι το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου, που φέρει τον τίτλο «Πάλι τα ίδια θα ’κανα».
Αν διάβαζαν τις εννιά σελίδες (21-30) δεν θα διέπρατταν ένα τόσο σοβαρό λάθος- ανεπίτρεπτο για δικαστικούς λειτουργούς. Χρησιμοποιούν απλώς τον τίτλο, προφανώς γιατί τους βολεύει για να ενισχύσουν την άποψή τους. Παραθέτω εκτεταμένο απόσπασμα από την ερώτησή μου και την τελευταία παράγραφο της απάντησης του Δ. Κουφοντίνα. Το θέμα είναι η αντίδραση του Κουφοντίνα τη στιγμή της έκρηξης της βόμβας στα χέρια του Σάββα Ξηρού το βράδυ της 29ης Ιουνίου 2002 στον Πειραιά:
-Αναρωτιέμαι γιατί εκείνη την κρίσιμη στιγμή στον Πειραιά δεν λειτούργησες όπως ορίζει η επαναστατική πρακτική. Γιατί, δηλαδή, όταν διαπίστωσες ότι ο Σάββας δεν μπορεί να μετακινηθεί, δεν τον εξουδετέρωσες για να μην πέσει στα χέρια της αστυνομίας; Φαντάζομαι ότι η στάση σου μπορεί να συνιστά εκ των υστέρων και μια απάντηση σε όσους σε περιγράφουν ως «επαγγελματία δολοφόνο».
Ενας φανατικός με την υπόθεση της ένοπλης πάλης δεν μπορεί να έχει συναισθηματικές αδυναμίες. Κάνει αυτό που πρέπει και αυτό που επιτάσσει η ιδεολογία του χωρίς δεύτερη σκέψη. Ωστόσο, η απορία παραμένει. Δεν συνειδητοποίησες εκείνη την ώρα ότι αφήνοντας τον Σάββα στα χέρια των αρχών, τους προσφέρεις μια μεγάλη ευκαιρία να «ακουμπήσουν» την οργάνωση;…
Η γνώμη μου είναι ότι ο άνθρωπος Δημήτρης Κουφοντίνας έπραξε το σωστό. Το ερώτημα είναι αν έπραξε σωστά ο ορκισμένος εχθρός του συστήματος «Αντώνης»… Σήμερα, πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο, και γνωρίζοντας όσα ακολούθησαν θα έκανες την ίδια επιλογή; Ξέρω… ότι με τα «αν» δεν γράφεται η Ιστορία. Η ανακατασκευή πάντως, έστω και για ψυχολογικούς λόγους, επιτρέπεται…
«Σήμερα πολλά χρόνια μετά το βράδυ εκείνο στον Πειραιά και με την ύστερη γνώση και σοφία όταν ζυγίζω το δίκιο της μιας και της άλλης πλευράς, το δίκιο που θα είχε κάποιος που θα έπαιρνε τη μια ή την άλλη απόφαση… όταν σκέφτομαι πώς στάθμισα τα δεδομένα εκείνης της στιγμής… νομίζω ότι εγώ δεν θα μπορούσα να πάρω διαφορετική απόφαση. Ακόμη κι “αν” γυρνούσε ο χρόνος πίσω και “αν” γνώριζα τότε όσα ακολούθησαν, ο τωρινός μου εαυτός απαντά όπως έχει απαντήσει σε όσους κατά καιρούς με ρώτησαν: πάλι το ίδιο θα ’κανα».
Ανάγωγα
Τελικώς, η αριστερή χούντα έκανε κανονικά εκλογές, παρά τα όσα διέδιδαν οι αντίπαλοί της (στο άθλημα αυτό έχει πλούσιες επιδόσεις η ένστολη Ακρα Δεξιά). Δεν σημειώθηκαν κρούσματα βίας και νοθείας, παρά τους φόβους των δεξιών (η παράταξή τους διαθέτει την τεχνογνωσία). Ο Ελληνας Κιμ παραδέχτηκε την ήττα του, θα παραδώσει κανονικά το μέγαρο Μαξίμου – όχι σαν τον δημοκράτη με πατέντα Σαμαρά που ανέθεσε στους υπαλλήλους να το κάνουν. Τα δημόσια ταμεία δεν είναι άδεια, όπως ήταν τον Γενάρη του 2015 – τα κόμματα της… ευθύνης ήλπιζαν ότι θα τους βγει το σενάριο της αριστερής παρένθεσης.
Οι κατσαπλιάδες της Αριστεράς συμπεριφέρθηκαν με αστική ευγένεια καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, όχι όπως μερικά πρωτοκλασάτα στελέχη της Δεξιάς τα οποία παραμονές των εκλογών του Γενάρη του 2015 καλούσαν με κραυγές τον κόσμο να πάρει τα λεφτά του από τις τράπεζες (δεν έδωσαν ποτέ λόγο για το έγκλημα που διέπραξαν) για να μην τα βρουν και τα απαλλοτριώσουν οι άπλυτοι αριστεριστές. Η οικονομία δεν κατέρρευσε στα χέρια των προσωρινών ενοικιαστών – το έπαθλο για τη χρεοκοπία ανήκει στους φυσικούς ιδιοκτήτες της χώρας. Η θριαμβεύουσα ειρωνεία της πανούργας Ιστορίας.
