ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Μαρίζα Ψαλτάκου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Πάνω από μισό εκατομμύριο κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της «Συλλογικότητας για μια Απεργία των Γυναικών» στις 14 Ιουνίου στην Ελβετία. 70.000 στη Ζυρίχη, 50.000 στη Λωζάννη, 40.000 στη Βέρνη και σε δεκάδες άλλες πόλεις. Η μόνη πιο μεγάλη κινητοποίηση στην ιστορία της χώρας είναι αυτή της μοναδικής γενικής απεργίας του 1918.

Το αίτημα που σίγουρα ένωσε όλον αυτόν τον κόσμο, ήταν αυτό της ισότητας μισθών και συντάξεων και των παροχών υπηρεσιών. Τα συνθήματα, όμως, άνοιγαν μια σειρά από διεκδικήσεις ενάντια στον σεξισμό και τη σεξιστική βία, την ομοφοβία και τη τρανσοφοβία, τη σεξουαλική καταπίεση κ.ά.

Η μεγαλύτερη επιτυχία αυτού του κινήματος ήταν η επανανομιμοποίηση της απεργίας. Σε μια χώρα που τα αφεντικά έχουν επιβάλει ότι απαραίτητος όρος υπογραφής κάθε συλλογικής σύμβασης είναι η αποδοχή από τα συνδικάτα της εργασιακής ειρήνης και όπου τα συνδικάτα είναι γραφειοκρατικοποιημένα χωρίς αντιπροσώπους από τους χώρους δουλειάς, το να απεργήσει κανείς είναι πολύ σπάνιο και δύσκολο. Ομως δεκάδες σχολεία και υπηρεσίες έμειναν κλειστά, εκατοντάδες χώροι έκαναν στάση εργασίας έστω και λίγων λεπτών!

Το γυναικείο κίνημα διάλεξε τη 14η Ιουνίου και όχι την 8η Μαρτίου για τη φετινή απεργία για να θυμίσει την αντίστοιχη του 1991 που διεκδικούσε ισότητα στην εργασία. Η έμπνευση και η δύναμη ήρθαν από τις τεράστιες κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων στην Ισπανία, την Ιταλία αλλά και τη Νότια Αμερική.

Πριν από ένα χρόνο, ύστερα από ένα κάλεσμα ακτιβιστριών της Αριστεράς και συνδικαλιστριών βάσης, που είχαν δουλέψει μαζί για το δημοψήφισμα ενάντια στην αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης των γυναικών στα 65, περίπου εκατό γυναίκες συναντήθηκαν στη Λωζάννη και αποφάσισαν να πάρουν την πρωτοβουλία.

Δημιουργήθηκε ένα μανιφέστο και ένα κάλεσμα, έγινε οργανωμένη προσπάθεια μηνών από συνδικαλίστριες για να παρθούν αποφάσεις συμμετοχής από τα συνδικάτα και το κίνημα απλώθηκε σε δεκάδες πόλεις. Οργανωτικές συναντήσεις, ομάδες που πολλαπλασιάζονταν σε γειτονιές και εργατικούς χώρους οδήγησαν σε μια απεργία που ανοίχτηκε σε όλους και όλες και χιλιάδες εργάτες και εργάτριες βάδισαν μαζί.

Παρά την προπαγάνδα των ΜΜΕ ότι η απεργία κυριαρχείται από την άκρα Αριστερά και την προσπάθεια των αφεντικών να πείσουν πως ήταν παράνομη, ήταν μια μέρα που θα γραφτεί στις πρώτες σελίδες της ιστορίας του εργατικού και γυναικείου κινήματος της χώρας. Εδωσε έμπνευση που η Αριστερά πρέπει και μπορεί να μετατρέψει σε οργανωμένη αντίσταση στις βίαιες επιθέσεις που η άρχουσα τάξη έχει στα σκαριά.

Στο φεστιβάλ «Μαρξισμός 2019», που θα γίνει στη Νομική στην Αθήνα στις 11-14 Ιουλίου, θα έχουμε την ευκαιρία να ανταλλάξουμε εμπειρίες και ιδέες για τις μάχες μέσα από τον κύκλο συζητήσεων «Καταπίεση και απελευθέρωση».