Κυρίες και κύριοι, τα νέα με τον Ταρζανάκο μας, όσον αφορά τη συμπεριφορά του στη «βόλτα-χωρίς-λουρί», είναι θαυμάσια: σχεδόν ένα χρόνο από τότε που τον πρωτοβγάλαμε έξω λυτό, έχει δείξει, τώρα τελευταία, ότι προσαρμόστηκε, σοβάρεψε και έπαψε να συμπεριφέρεται σαν ένα άτακτο κουτάβι. Καιρός ήταν!
Βέβαια, οι διαδρομές και οι ώρες που ο δικός μας επιλέγει για τη «μεγάλη βόλτα της μέρας», εκεί, γύρω στις 10 το πρωί, είναι τέτοιες που ελαχιστοποιούν τις πιθανότητες να συναντήσουμε άλλα «ελεύθερα» από λουρί σκυλιά, μόνα τους ή με τον άνθρωπό τους.
Διότι, ως γνωστόν, δεν είναι και σωστό να προκαλείς τέτοιου είδους συναντήσεις, μόνο και μόνο για να τεστάρεις το πώς θα αντιδράσει ο Ταρζάν.
Το σημαντικό για μας, όμως, είναι ότι, όσες φορές συναντήσαμε τέτοια σκυλιά, ο Ταρζάν τα πήγε από καλά έως έξοχα.
Η πρώτη φορά, πριν από ένα μήνα, στρίβοντας από έναν απομονωμένο χωματόδρομο, πέσαμε πάνω -σχεδόν φάτσα με φάτσα- σε μια «συμμορία» πέντε σκύλων, γνωστή (και μη εξαιρετέα) για την εριστικότητά της.
Κοκαλώσαμε και οι οκτώ -εγώ, ο Ταρζάν, ο δικός μας και η «συμμορία». Πρώτη, ως η πιο ψύχραιμη της παρέας, εγώ έκανα την πρώτη κίνηση: άρχισα να περπατάω ολόισια, χωρίς καν να τους κοιτάζω, σαν να μην έτρεχε τίποτα.
Δεν αντέδρασε κανείς. Βλέποντάς με, ξεκίνησε κι ο Ταρζάν, πλησιάζοντας στον δικό μας, σε μια προσπάθεια να έχει κάποιο στήριγμα έτσι και στραβώσουν τα πράγματα.
Το περίεργο είναι ότι η «συμμορία» δεν έκανε τίποτα -δεν κουνήθηκε καν. Μόνο κοίταζαν, το ένα το άλλο, δείχνοντας τη φανερή τους αμηχανία.
Περίμενα ότι θα μας πλησιάσουν να μας μυρίσουν, αλλά τίποτα: στρατιωτάκια ακούνητα κι αγέλαστα. Αρχισαν να κουνιούνται, συνεχίζοντας τον δρόμο τους, όταν πια είχαμε απομακρυνθεί καμιά εκατοστή μέτρα! Ουφ!
Η δεύτερη φορά ήταν όταν, περνώντας έξω από ένα σπίτι, πετάχτηκαν απ’ τα γύρω οικόπεδα-χωράφια τρία ολόιδια σκυλιά, προφανώς παιδιά απ’ την ίδια γέννα.
Γάβγιζαν δυνατά -«τι θέλετε από τη γειτονιά μας;»- και κινούνταν προς το μέρος μας. Κόκαλο εγώ κι ο Ταρζάν.
Ευτυχώς ο δικός μας έσωσε την παρτίδα: έβγαλε μια αγριοφωνάρα, στο άκουσμα της οποίας τα τρία αδελφάκια φρέναραν, έμειναν για λίγο σκεπτικά και, τελικά, επέστρεψαν στη θέση τους.
Το γεγονός ότι ο Ταρζάν και στις δύο περιπτώσεις δεν όρμησε καταπάνω τους με καλές ή κακές διαθέσεις, κρίθηκε από τον δικό μας και από μένα ως πολύ θετικό: το «αγοράκι» μας άρχισε πια να φέρεται σαν ώριμος σκύλος.
