«Τα θύματα τράφικινγκ δεν χρειάζονται συμπόνοια. Χρειάζονται αποδοχή. Και την κερδίζουν όσο καταφέρνουν να πιστέψουν ότι αξίζουν και να το δείξουν και στην ευρύτερη κοινωνία».
Η Ινδή Εϊτι Μίρζα χρειάστηκε αρκετό χρόνο και εμπνευσμένη βοήθεια για να το πετύχει. Θύμα καταναγκαστικής πορνείας, στην οποία την είχαν καταδικάσει διακινητές που της έταξαν μια «καλή δουλειά» σε ένα πολυτελές πολυκατάστημα, πριν από δυο χρόνια διασώθηκε από τα δίκτυα τους με τη βοήθεια της οργάνωσης Ρrajwala, η οποία δουλεύει στην επανένταξη αυτών των γυναικών.
Εκεί οι νεαρές επιζώσες του τράφικινγκ δεν βρίσκουν μόνο ένα καταφύγιο όπου μπορούν να επουλώσουν τα κάθε είδους τραύματά τους, αλλά και μέσα για να ξαναπάρουν τη ζωή στα χέρια τους και να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Περισσότερες από 2.000 έχουν καταρτιστεί στην ξυλουργική και τις επισκευές σπιτιών από το Κέντρο Επιστημών και Τεχνολογίας για Αγροτική Ανάπτυξη, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που εξειδικεύεται σε προγράμματα ενδυνάμωσης των γυναικών, μαθαίνοντάς τους ανάμεσα στα άλλα τεχνικές κατασκευής φτηνών κατοικιών και πρακτικές για την συντήρησή τους.
Γι’ αυτές τις γυναίκες, πολλές από τις οποίες έχουν μείνει μόνες στον κόσμο, αφού οι οικογένειές τους θεωρούν πως «ατιμάστηκαν» και τους έχουν στρέψει την πλάτη, το να βρουν μια δουλειά δεν αποτελεί μόνο θέμα επιβίωσης αλλά και αυταξίας. Οι περισσότερες δουλεύουν σε εργαστήρια ξυλουργικής και σε εργοστάσια επίπλων, ενώ άλλες απασχολούνται σε ειδικά συνεργεία αποκατάστασης σπιτιών. Δεν τους περισσεύουν από όσα κερδίζουν (κάπου 210 δολάρια τον μήνα). Αλλά βρίσκουν πάντα τρόπο να ανταποδώσουν την αλληλεγγύη που γνώρισαν προσφέροντας συχνά τις υπηρεσίες τους σε όσους έχουν ανάγκη.
Τον περασμένο Αύγουστο, όταν εκατοντάδες πολίτες έχασαν τη ζωή τους από τις καταστροφικές πλημμύρες στην πολιτεία της Κεράλας που ανάγκασαν περισσότερο από ένα εκ. κατοίκους να αναζητήσουν καταφύγιο σε πρόχειρους καταυλισμούς, η Εϊτι και δεκάδες άλλες επιζώσες τράφικινγκ βρέθηκαν εκεί ως εθελόντριες: καθάρισαν σπίτια, επισκεύασαν παράθυρα και πόρτες, ενίσχυσαν οροφές, έκαναν ό,τι χρειαζόταν ώστε να μπορούν οι κάτοικοι να ζήσουν ξανά στα σπίτια τους.
Προσφέρθηκαν από την πρώτη στιγμή γιατί όπως έλεγε στο Ιδρυμα Ρόιτερς η Εϊτι Μίρζα ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να χάνεις τα πάντα στη ζωή σου. Και πως η αλληλεγγύη και η συλλογικότητα μπορεί να κάνουν τη διαφορά για όλους.
