Μοιάζουν πολύ με τους Ελληνες. Λες να ’μαστε στο DNA τους;
Η αλήθεια είναι πως η πόλη από Ελληνες γεννήθηκε. Τη γεωμετρική εποχή. Ακου υπέροχο όνομα που δώσανε σε εποχή: γεωμετρική! Κι όμως αργότερα, από Δυτικούς ιστορικούς, ονομάστηκαν «σκοτεινοί αιώνες», γιατί λέει ήταν η πρώτη μεταμυκηναϊκή περίοδος και δεν έχουν βρεθεί άμεσες πηγές γι’ αυτή. Και όταν οι Δυτικοί δεν έχουν «άμεσες πηγές» (τι κι αν τότε δημιουργήθηκαν τα oμηρικά έπη!), τα βλέπουν όλα «σκοτεινά»… Λες να ’ν’ στο DNA τους;
Στα γεωμετρικά πάντως εκείνα χρόνια, Ελληνες άποικοι δημιούργησαν την Παρθενόπη. Νεάπολη την είπαν ύστερα, κέντρο της Μεγάλης Ελλάδας την κάμανε, ως Νάπολη συνέχισε, πολιτιστικό κέντρο των Ρωμαίων έγινε και ως τέτοια, κέντρο της ιταλικής μαφίας πλέον, υπάρχει και σήμερα. Εκεί βρέθηκα πασχαλιάτικο, εκεί τους είδα.
Τους είδα που την κοίταζαν καλά καλά. Ο ένας μάλιστα είχε χώσει και τη χερούκλα του μέσα. Εκθεση του Καραβάτζο υπήρχε στη Νάπολη και ο άπιστος Θωμάς του δεν θα μπορούσε να λείπει. Ενεκα που ο μυστήριος αυτός, επίσης «σκοτεινός» τύπος έζησε εκεί, ζωγραφίζοντας και μπεκροπίνοντας, τους τελευταίους μήνες της πολυτάραχης ζωής του και περί πολλού τον είχαν και τότε και τώρα.
Στον πίνακα «Ο άπιστος Θωμάς», ο απρόβλεπτος Καραβάτζο κάνει ακόμη μία φορά την ανατροπή. Ενώ δυο άλλοι Aπόστολοι, καθώς και ο ίδιος ο Ιησούς κοιτούν, με περισσή περιέργεια μάλιστα στα όρια της ηδυπάθειας, προς τη μεριά της απρεπούς χειρονομίας του Θωμά, ο ίδιος, αν το καλοπαρατηρήσει κανείς, δεν κοιτάζει προς τα ’κεί, αλλά κάπως αριστερότερα. Λες και ο ζωγράφος ήθελε να υποδείξει πως οι άλλοι ήταν αυτοί που πραγματικά δεν πίστευαν και απλώς ο Θωμάς τούς έκανε το χατίρι, θέτοντας με γενναιότητα (αλλά και κάποια αδιαφορία) το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων. Ουσιαστικά, εμπαίζει θεματοφύλακες Εκκλησίας και παραδόσεων αυτής και μάλιστα μεγαλοφυώς… Καλά, από τι DNA ήταν φτιαγμένος τούτος εδώ; (Γιατί «φτιαγμένος» ήταν σίγουρα.)
Επιστρέφοντας στην γεμάτη ελληνικό DNA χώρα μας, έπεσα πάνω σε έναν άλλο απρόβλεπτο, ασεβή τύπο. Αν ήταν συγκαιρινός του Καραβάτζο, σίγουρα θα κάμανε παρέα. Ο Γιώργος Μανιάτης ήταν πολλά. Ενα χρόνο μετά τον θάνατό του, έγινε και ντοκιμαντέρ (από τον Σταύρο Ψυλλάκη. Προβάλλεται αυτές τις μέρες στην Ταινιοθήκη). Σε αυτό ακούγεται να λέει: «Θα μπορούσα να πω ότι, όσον αφορά τη μητέρα μου, με γέννησε στη Μεσσήνη. Οσον αφορά εμένα τον ίδιο, που θέλησα να ξαναγεννηθώ, γεννήθηκα στην έρημο. Μου φαίνεται ότι, όταν γεννιόμαστε μία μόνο φορά, έχουμε μία φυσικότητα και μπορούμε εύκολα να ευτυχήσουμε. Οταν όμως τεθεί το ζήτημα να γεννηθούμε και δεύτερη, τότε αρχίζουν οι αξιώσεις της δημιουργίας. Δεν μπορεί κανείς να γεννηθεί μόνο μία φορά και να ’ναι δημιουργός. Πρέπει να γεννηθεί και δεύτερη. Και αυτό το πράγμα θα το αναλάβει μοναχός του».
Μοναχός του; Τι είπε ο Μεσσήνιος; Δημιουργός; Του εαυτού του; Και τότε τι; Πού θα το βάλουμε το DNA τότε; Στον κάλαθο των αχρήστων -εκεί θα το βάλουμε; Και δηλαδή πώς; Δεν θα μπορούμε πια να χαιρόμαστε, σκοτώνοντας στο όνομα αυτού και της παράδοσης μαζί;
Δεν μου έφταναν, βλέπεις, τα όσα άπιστα ζωγράφιζε ο Καραβάτζο, δεν μου αρκούσαν τα όσα ανήκουστα ξεστόμισε ο Μεσσήνιος Μανιάτης, θυμήθηκα και τον άλλον, τον μαρξιστή ιστορικό (γίνονται και οι μαρξιστές ιστορικοί τώρα!), τον Ερικ, του Χομπσμπάουμ ο γιος. Και Αλεξανδρινός και εβραϊκής καταγωγής και γερμανοτραφής και κομμουνιστής ήταν ο Χομπσμπάουμ -μόνο Μεσσήνιος δεν ήταν! Και ολάκερο βιβλίο έγραψε για την «Επινόηση της παράδοσης». Για το πόσο αυθαίρετη είναι, πόσο κατασκευασμένη, ως εκ τούτου επικίνδυνη, μα και δεόντως ρευστή.
Τ’ ακούς δήμαρχε Καλαμάτας, που έτρεχες να συμμαζέψεις τα παραπεταμένα DNA σου και τις ασυμμάζευτες παραδόσεις σου, με τη Ν.Δ. στο κατόπι να προσπαθεί να σε καλύψει; Τι να σου κάμω, που όλοι οι παραπάνω νεκροί είναι, νεκρός και ο εικονολήπτης, νέκρα παντού. Μόνο εμείς μείναμε, βλέπεις, να παίζουμε, παραδοσιακά, τους «αναστατωμένους».
Εμείς, ως πάντοτε πιστοί και πάντα «αναστημένοι».
