Η ίδια διαπίστωση συνιστά κοινοτυπία, το ξέρουμε, αλλά στον εσωτερικό διάλογο απαντά η παρατήρηση πως αν πάψουμε και να ζηλεύουμε τον πολιτισμό (σ.σ.: ιδού η λέξη-κλειδί!) των γηπέδων στο εξωτερικό, τότε δεν σημαίνει απλά ότι συνηθίσαμε την ανεπάρκεια μας αλλά -ακόμη χειρότερα- την έχουμε αποδεχθεί ως μη αναστρέψιμη.
Εικόνες και πληροφορίες για τις συνθήκες διεξαγωγής των παιχνιδιών Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ-Μάντσεστερ Σίτι και του τελικού κυπέλλου στην Γαλλία ανάμεσα σε Παρί και Ρεν τις τελευταίες μέρες είναι τα νέα ερεθίσματα.
Οι…άσπονδες συμπολίτισσες του Μάντσεστερ είχαν και οι δυο λοιπόν, στην έδρα της πρώτης, υποστήριξη των οπαδών τους, χωρίς διαχωριστικά που παραπέμπουν σε…Νταχάου να τους χωρίζουν! Δεν «άνοιξε» μύτη ,όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα μετά το μολώχ του Χέϊζελ πριν από 40 χρόνια, τότε που εφαρμόστηκαν α-πα-ρέγκ-λητ-α οι νόμοι ώστε να λυθεί το πρόβλημα της βίας. Το ίδιο και στο Παρίσι ,όσο κι αν δεν υπήρχε μεταξύ των δυο φιναλίστ η ιστορική αντιπαλότητα του Μάντσεστερ.
Επίσης και από τα δυο γήπεδα λάβαμε εικόνες ά-ψο-γων αγωνιστικών χώρων. Στο χόρτο πολύ απλά αναφερόμαστε… Κι αν εδώ η ατέλεια μας υπαγορεύει πως δεν θα τιμωρήσουμε χούλιγκανς επειδή, σε όλες τις εποχές, τους θεωρούμε -και αυτούς- πολύτιμες ψήφους για τις όποιες επόμενες εκλογές γιατί δεν μπορεί να επιβληθεί στις ομάδες η ανάγκη να κουρεύουν, να ποτίζουν, να διατηρούν το χόρτο των γηπέδων σε καλή κατάσταση αλλά, όπως και φέτος, βλέπουμε από τον Οκτώβριο αγωνιστικούς χώρους-σεληνιακά τοπία σε όλες τις εθνικές κατηγορίες;
Ξέρουμε-τε την απάντηση, μην…υποταχθούμε όμως σ’ αυτήν. Μήπως κάποτε δούμε το αυ-το-νό-η-το να υλοποιείται -και- στα γήπεδα μας…
-320x213.jpg)
