Κατηραμένη νήσος

Συνάρπαζε το πανελλήνιο πριν από κάμποσες δεκαετίες με επιμελώς ανορθόγραφα και ασύντακτα, αμφίσημα κείμενα. Συνήθως περιέβαλλαν τις ξεκαρδιστικές του γελοιογραφίες, προβληματίζοντας το χαχανίζον αναγνωστικό κοινό, άλλοτε γνώριζαν πιένες στο θέατρο και κάποτε, ντυμένα στις νότες εμβληματικών συνθετών, μετατρέπονταν σε εξαίρετα σατιρικά άσματα που τραγουδιούνται ακόμα, διατηρώντας ακέραιη την επικαιρότητά τους. Κάνω οικειότερους και σάμπως γνώριμους τους ήρωες των στίχων του Μέντη Μποσταντζόγλου ή απλώς Μποστ. Ο μικρός ΘΑλέξης θέλει να ξεφύγει από το βαρύ, σε σημείο αποπνιξίας, πρόγραμμά του – να ξορκίσει το κακό Μάτι, βρε αδερφέ.

Καθώς έχει απαράβατο δικαίωμα, σκέφτεται να περάσει λίγες ονειρεμένες μέρες με τη λατρευτή του Ξούλα –υποκοριστικό της τσαπερδόνας Εξουσίας, έχουμε αναφερθεί και παλαιότερα στη χάρη της– την οποία από το 2015 ηράσθη παράφορα. Ιδού τα ολέθρια αποτελέσματα της φαινομενικά αθώας κρουαζιέρας τους: «Ενα πλοίον ταξιδεύον με υπέροχον καιρόν/ αιφνιδίως εξοκείλει ανοιχτά των Αζορών.// Και μια νέα κι ένας νέος,/ ωραιότατα παιδιά/ φθάνουν κολυμβών γενναίως/ εις πλησίον αμμουδιά.// Ζώντας βίον πρωτογόνου και ο νέος με την κόρη/ κοίταζαν και κάπου κάπου εάν έρχεται βαπόρι.// Αλλά φθάσαντος χειμώνος και μη φθάνοντος βαπόρι/ απεβίωσεν ο νέος και απέθανεν η κόρη.// Αργότερα αργότερα πλησίασαν δυο κότερα/ ήρθε και ένα βαπόρι/ ματαίως ψάχνον για να βρει/ τον νέον και την κόρη.// Κατηραμένη νήσος, νήσος των Αζορών,/ που καταστρέφεις νέους και θάπτεις των κορών.// Να πέσει τιμωρία από τον ουρανόν/ να λείψεις απ’ τους χάρτας και των ωκεανών».

Ατιμα πλεούμενα τα κότερα. Σε αντίθεση με το ιππικό στις ταινίες γουέστερν, φθάνουν πάντοτε με απελπιστική καθυστέρηση. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως η ξεμυαλίστρα Ξούλα, ήτις απήλαυσε πολύμηνες διακοπές τύπου Γαύδου στη μακρινή και έρημη νησίδα, στο τέλος θα διασωθεί ως διά μαγείας. Με τα καμώματά της οδηγήθηκε στον αφανισμό το δύστυχο παλικάρι και σβήστηκε απ’ τον χάρτη η ταλαίπωρη νήσος που –φως φανάρι– προσιδιάζει στην Ψωραλέξαινα.

Φαεινότερον του ηλίου ότι κάθε εφοπλιστική οικογένεια μπορεί να μπάσει στις χλιδάτες της θαλαμηγούς όποιον γουστάρει. Με το φεριμπότ Αύγουστο μήνα ταξιδεύει η πλέμπα. Δικό της είναι άλλωστε το γιοτ, το καίει άμα λάχει μεσοπέλαγα και λογαριασμό δεν δίνει κανενός. Στα παλιά της τα παπούτσια το θαλάσσιο περιβάλλον. Οι πατροπαράδοτες αρχές της φιλοξενίας, ωστόσο, επιβάλλουν στον φιλοξενούμενο να ανταποδίδει την περιποίηση, ειδάλλως δύναται δικαίως να χαρακτηρισθεί αμακαδόρος και τζαμπατζής.

Ημιυπόγειο ή ρετιρέ, αν σε κοιμίσει ο άλλος στο σπίτι του και σε ταΐσει ένα πιάτο φαΐ, θα κρατάς ένα παιχνιδάκι και δυο σοκολάτες για τα παιδιά του στην επόμενη επίσκεψη, που λέει ο λόγος. Κι από ένα καλό πεσκέσι για τον ίδιο και τη συμβία του. Ετσι πάει. Οι δημόσιοι άνδρες μοιάζουν με τη γυναίκα του Καίσαρα. Οφείλουν να προσέχουν τις παρτίδες τους με την ελίτ. Με την Ξούλα, πάντως, ποτέ δεν ξέρεις. Απ’ τα πολυτελή σκάφη ίσως βρεθείς αιφνιδίως να πλένεις στη σκάφη.