Την ανέφεραν με ενθουσιασμό καλοί φίλοι σε πρόσφατη οινοποσία ρεφενέ, προσφέροντας μάλιστα στην ομήγυρη τους εύγευστους καρπούς που δρέπουν οι κόποι της για να μας θρέψουν· κηπευτικά, ζαρζαβάτια και τα συναφή. Απόλαυση για τον ουρανίσκο. Κέντρισαν έτσι το ενδιαφέρον μου για την ομάδα εργασίας «Κυψέλη». Εψαξα κι έμαθα. Ιδού: Πρόκειται για πρωτοβουλία «που υποστηρίζει τον αγώνα για το ζωντάνεμα της γης, με ιδιαίτερη έμφαση στη σύνδεση των αναγκών πόλης και υπαίθρου. Για ανάσχεση της ερήμωσης και αναγνώριση της αξίας του Τόπου: των ανθρώπων του, των παραδόσεών του, του πολιτισμού του, που άλλωστε είναι η ρίζα όλων μας».
Στοχεύει στη γνωριμία του κοινού της πρωτεύουσας με τις παραδοσιακές καλλιέργειες και καλλιεργεί την αγάπη για το χωριό, το χωράφι, τη φύση. Πιστεύει πως η συνέργεια και η αλληλεγγύη ατόμων της πόλης «αποτελεί ουσιαστική αναπτυξιακή ώθηση για όσους ζουν και δημιουργούν εκεί» και παρέχει «άμισθες συμβουλές σε νέους, που έλκονται από τον δεσμό με τη γη, ή και μικρούς παραγωγούς, που ευνόητη είναι η ανάγκη τους για βοήθεια».
Αφετηρία της προσπάθειας υπήρξε η ίδρυση τον Φεβρουάριο του 2017 παραγωγικής μονάδας στην παραλαδώνια περιοχή με τίτλο «Ενα Πείραμα στην Αρχαία Αρκαδία», που αποσκοπεί στην αναζωογόνηση παραμελημένων αγρών. Η ομάδα κάνει μελέτες οργανωτικές και αναπτυξιακές, ενθαρρύνοντας παραγωγούς, καταναλωτές και ενεργούς πολίτες. Διοργανώνει, επιπροσθέτως, ανάλογες συσκέψεις, δημόσιες συζητήσεις και άλλες ενημερωτικές ή μορφωτικές εκδηλώσεις.
Φώτα πολιτισμού, πά’ να πει! Με αφορμή την 52η επέτειο της αλήστου μνήμης 21ης Απριλίου 1967, η «Κυψέλη» εγκαινιάζει το μορφωτικό της πρόγραμμα για φέτος, παρουσιάζοντας αύριο Τετάρτη το σχετικά άγνωστο μονόπρακτο του Νίκου Κούνδουρου «Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου» στο θέατρο «Εκστάν» (Πατησίων & Καυταντζόγλου 5, τηλ. 2130210339). Θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα «Κριτική σκέψη και αλληλεγγύη, απάντηση του πολιτισμού στις κρίσεις, στη φτώχεια, τον αυταρχισμό, την αγραμματοσύνη».
Ο επίκαιρος όσο και διαχρονικός μονόλογος γράφτηκε τον Απρίλιο του 1973, όταν ο σκηνοθέτης ζούσε αυτοεξόριστος στο Λονδίνο, και βασίζεται σε πραγματικό γεγονός. Ο τελειόφοιτος της Νομικής, πρώην εσατζής, Θεόφιλος Τσάφος κατακρεουργεί με κίνητρο τη ζηλοτυπία την αριστερή φοιτήτρια σύντροφό του. Με αφορμή το έγκλημα, που συντάραξε την ελληνική κοινή γνώμη στις αρχές του ’70, ο Κούνδουρος συγκροτεί ένα βαθιά ψυχογραφικό και πολιτικό κείμενο. Ο φονιάς είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο οποίος ταυτίζεται με την κρατική βία και μετατρέπεται σε βασανιστή.
Στο δικαστήριο εμφανίζεται καλός πατριώτης και χριστιανός, πιστός υπηρέτης του καθεστώτος. «Είμαι ό,τι και εσείς κύριοι δικαστές» εκλιπαρεί. Θα μπορούσε κάλλιστα να ’ναι ο Ρουπακιάς. «Είμαι δικός σας» είπε στους αστυνομικούς αμέσως μετά τη δολοφονία του Παύλου. Την παράσταση υπογράφει το εγχείρημα «Ρε Αλέξης» που απαρτίζεται από τους Βασίλη Κυριάκου, Θωμά Μπερετούλη, Γιώργο Βαλέτα, Γιώργο Γκάιντς, Στέλλα Καναβού και Γιώργο Γκάιντα. Οσοι πιστοί…
