Τρίτη, 2 Απριλίου 2019, 4:52 π.μ. Ξύπνιος από 3:20. Επεσα κατά τις 11:00. Το ταξίδι. Και η έγνοια των αποσκευών. Μάζεψα πάντως, τα πάντα. Τα συγκέντρωσα όλα σε δυο βαλίτσες. Μου έμεινε και λίγος χώρος για κάποια τελευταία στο Σικάγο. Είπαμε να φύγουμε για αεροδρόμιο [το La Guardia, των εσωτερικών πτήσεων] κατά τις 9:30. Πετάμε 1:20, αλλά με το μποτιλιάρισμα στη Νέα Υόρκη, ποτέ δεν ξέρεις. Εκανα κι ένα ωραίο μπάνιο μετά ξυρίσματος. Μπορεί να μην είμαι ολόφρεσκος –ήθελα λίγο ύπνο ακόμα– αλλά δεν είμαι και εντελώς μπαγιάτικος.
Εξαιρετική μέρα και χθες. Δεν περπάτησα, γιατί ήθελα να γράψω, αλλά μετά τις 10:00 πήραμε με τις ανιψιές μου το μετρό. Περάσαμε απέναντι, από το Μανχάταν στο Μπρούκλιν. Διασχίσαμε την παλιά, νεογοτθικής αρχιτεκτονικής, κρεμαστή γέφυρα του Μπρούκλιν [1883], πάνω από τον Ιστ Ρίβερ, με θέα το Αγαλμα της Ελευθερίας αριστερά, το Εμπάιρ Στέιτ δεξιά –διαολόκρυο και λιακάδα– με εκατοντάδες άλλους, πεζούς και ποδηλάτες – θεωρείται μαστ να τη διασχίζεις!
Μετά, με τα πόδια, μέσω Μπρόντγουαίη [ατελείωτη λεωφόρος!], πέσαμε διαδοχικά σε άλλη Νέα Υόρκη, πιο παλιά, πιο ανθρώπινη και πιο… κοντή: από Τσάινατάουν [ψωνίσαμε δυο ψιλά!], Σόχο [δεν ψωνίσαμε, γιατί δεν βρήκαμε κάτι ενδιαφέρον] και Λιτλ Ιταλι [Μικρή Ιταλία], παλιά των Κορλεόνε και λοιπών κουμπάρων [ψωνίσαμε κι από κει κάτι ψιλά και μια βαλίτσα για να τα χωρέσει – παρατήρησα ότι η τσέπη αδειάζει με τα πεντοδόλαρα!]. Εκεί τιμήσαμε κι από μια μακαρονάδα σε εστιατόριο α λα Μπαϊρακτάρη: γεμάτοι φωτογραφίες οι τοίχοι, αλλά με αστέρες ιταλικής καταγωγής, όπως ο Φρανκ Σινάτρα. Μιλήσαμε και κάποια λίγα ελληνικά με τον νεαρό Αλβανό σερβιτόρο, που ο αδελφός του μένει στον δικό μας Νέο Κόσμο!
