Τους λόγους για τους οποίους διεκδικεί την εκλογή του στο Ευρωκοινοβούλιο εξηγεί ο Θεοδόσης Πελεγρίνης, επισημαίνοντας ότι θέλει να δώσει συνέχεια στη δράση που ανέπτυξε στο Πανεπιστήμιο και στην κοινωνία υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να συμβάλει στο αίτημα για μια πιο ανθρώπινη Ευρώπη. Ο κ. Πελεγρίνης αναφέρεται παράλληλα σε ένα περιστατικό που σημειώθηκε με τον ίδιο ως πρύτανη και τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης το 2013, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο πρόεδρος της Ν.Δ. παραμένει σήμερα το ίδιο ανάλγητος όπως και τότε.
• Πρώην πρύτανης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην υφυπουργός Παιδείας και τώρα υποψήφιος ευρωβουλευτής. Πώς προέκυψε, ποιοι οι πολιτικοί στόχοι;
Η Ευρώπη νομίζουμε είναι κάτι έξω από μας. Στην πραγματικότητα η Ευρώπη είναι το σπίτι μας. Αρκεί να αναφέρω ότι εφτά στις δέκα αποφάσεις των Βρυξελλών αφορούν την ίδια τη ζωή μας. Συνεπώς πρέπει να φροντίζουμε ώστε η Ευρώπη να γίνει καλύτερη. Σε ό,τι με αφορά, η παιδεία που απέκτησα κατά τη μακρά διαδρομή μου στο Πανεπιστήμιο και η δράση που ανέπτυξα στην κοινωνία υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με ώθησαν να εμπλακώ στις προσεχείς ευρωεκλογές, προκειμένου, εφόσον εκλεγώ, να μπορώ να συμβάλω κι εγώ με τη δική μου φωνή στην ικανοποίηση του αιτήματος για μια πιο ανθρώπινη Ευρώπη.
• Η θητεία σας ως πρύτανη το 2013 συνέπεσε με τη μεγάλη απεργία των διοικητικών υπαλλήλων στο Πανεπιστήμιο, με υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης τότε τον σημερινό αρχηγό της Ν.Δ. Ποια τα διδάγματα τού χθες και ποιες οι συμπτώσεις τού σήμερα;
Οταν το 2013 επισκέφτηκα τον τότε υπουργό Παιδείας κ. Αρβανιτόπουλο για να του εξηγήσω την καταστροφή που, στο πλαίσιο της αποφασισθείσης από την κυβέρνηση Σαμαρά εκκαθάρισης 15.000 υπαλλήλων, θα είχε η απόλυση 500 διοικητικών υπαλλήλων του Πανεπιστημίου Αθηνών όχι μόνο για τη ζωή των απολυομένων, αλλά και για το ίδρυμα, μου είπε απλά: «Εγώ είμαι υποχρεωμένος να παραδώσω στον Σαμαρά ένα στικάκι με 500 ονόματα να το πάει στη Μέρκελ». Οταν για τον ίδιο λόγο επισκέφτηκα τον κ. Μητσοτάκη, υπουργό τότε Διοικητικής Μεταρρύθμισης, αρνήθηκε κάθε συζήτηση λέγοντάς μου δυο και τρεις φορές «έχω άποψη, κύριε πρύτανη». Ο κ. Αρβανιτόπουλος τώρα έχει εξαφανιστεί από τον ορίζοντα της πολιτικής μας ζωής. Ο κ. Μητσοτάκης όμως παραμένει, αναβαθμισμένος μάλιστα στη θέση του αρχηγού της Ν.Δ., και πολύ φοβούμαι, έτσι όπως τον ακούω και τον βλέπω, ότι διατηρεί την ίδια ανάλγητη στάση απέναντι στον αδύναμο και τον απροστάτευτο πολίτη.
• Η διαχωριστική γραμμή και η αντίθεση Αριστεράς – Δεξιάς παραμένει επίκαιρη σε Ελλάδα και Ευρώπη σήμερα;
Θεωρώ ότι η αντίθεση μεταξύ της Αριστεράς και της Δεξιάς παραμένει επίκαιρη. Η κοινωνία μας έχει να επιλέξει μεταξύ δύο δρόμων: αφενός τον δρόμο της προόδου, ήγουν την ανάγκη για κοινωνική συνοχή και ισότητα, για μέριμνα προς τους πολλούς, για αλληλεγγύη προς τους αδύναμους, που εκφράζει η Αριστερά, και αφετέρου τον δρόμο της συντήρησης που καθορίζεται από την εμμονή στις διακρίσεις των ανθρώπων ανάλογα προς το φύλο, προς τις σεξουαλικές επιλογές και προς το χρώμα του δέρματος, από την αδιαφορία προς το περιβάλλον, από το ενδιαφέρον για τους λίγους και ισχυρούς, από την αναλγησία προς τον ασθενέστερο, που παραπέμπει στη Δεξιά. Σήμερα δε, που η κρίση στα κόμματα όλο και περισσότερο βαθαίνει (σε τέτοιο σημείο μάλιστα ώστε μια μεγάλη χώρα όπως η Γαλλία να εκλέγει πρόεδρό της έναν καθαρόαιμο τραπεζίτη), η διάκριση μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς προβάλλει περισσότερο από άλλοτε αναγκαία.
• Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει θέσει ως προτεραιότητα τον αγώνα κατά του νεοφιλελευθερισμού και της Ακροδεξιάς. Πώς αντιμετωπίζονται αυτά τα δύο φαινόμενα σε επίπεδο κοινωνίας;
Ασφαλώς η βία και η αναλγησία, τα βασικά χαρακτηριστικά της Aκροδεξιάς και της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, δεν είναι τα κατάλληλα μέσα για να τις αντιμετωπίσεις. Η λογική «μου κάνεις εσύ αυτό, σου κάνω εγώ το ίδιο» οδηγεί σε έναν ατέλειωτο φαύλο κύκλο με θύμα τελικά τον ίδιο τον άνθρωπο. Χρειαζόμαστε νέους δρόμους, νέες ιδέες, να φύγουμε μπροστά. Και επιτρέψτε μου να πω ότι η φιλοσοφία, την οποία διακονώ επί δεκαετίες, αυτή η παρεξηγημένη σαν μια άχρηστη ενασχόληση δραστηριότητα του πνεύματος, μπορεί να μας βγάλει από το αδιέξοδο. Γιατί, όπως είπε ο πολύς Μαρξ, η δουλειά των φιλοσόφων δεν είναι να ερμηνεύουν απλώς τον κόσμο, αλλά να τον αλλάζουν.
