Νίκο, τώρα που έφυγες σε έχω ακόμα περισσότερο στο μυαλό μου και με συγκίνηση. Από πολύ μικρός που ήμουν, ασπαζόμουν με ιδιαίτερη προσοχή τη γνώμη σου η οποία αποτελούσε ευρηματική λύση σε κάθε προκύπτον πρόβλημα. Τακτικά ανταλλάσσαμε αλληλογραφία, καθώς και ευχές στην ονομαστική μας εορτή.
Ησουν ο μόνος από το σόι μας που μας αντιπροσώπευε με την ωραία εξωτερική σου εμφάνιση, που διέθετες σωματική διάπλαση με υψηλό ανάστημα κι αθλητικό στήθος, κατσαρά μαλλιά, καθώς και αρρενωπό πρόσωπο. Ολα αυτά τα χαρίσματά σου ασκούσαν γοητεία, ιδιαίτερα στις γυναίκες, και όλοι στέκονταν με σεβασμό και προσοχή μπροστά σου.
Θυμάμαι με συγκίνηση όταν ήσουν έφεδρος ανθυπολοχαγός με διακριτικό τα δύο αστέρια στους ώμους που προσέθεταν δύναμη κύρους και το επιβλητικό καπέλο του αξιωματικού, προκαλούσες δέος και θαυμασμό που θα ζήλευε και ένας στρατάρχης. «Ψόφαγα» να σ’ ακούω να μου λες για τότε όταν μικρό παιδί βίωνες την Κατοχή με εκτελέσεις, πείνα και δυστυχία, όπου μικρά παιδάκια ξυπόλυτα με κουρελιασμένα ρουχαλάκια ζητιάνευαν τρέμοντας στην παγωνιά, τότε που μάστιζαν η φυματίωση και η αδενοπάθεια.
Στην Εμπορική Σχολή Πατρών υπήρξες άριστος μαθητής και όταν γίνονταν παρελάσεις, σε είχαν πάντα σημαιοφόρο και για το καμαρωτό σου βάδισμα, πλήθος Πατρινών που παρακολουθούσαν την παρέλαση σε αποθέωναν με ενθουσιώδη χειροκροτήματα. Και παρά το ότι έφτασες 93 χρόνων, έδειχνες άψογη εμφάνιση και πνευματική διαύγεια και όχι ένα κυρτωμένο γεροντάκι που τα ’χει χαμένα στηριζόμενο σε μαγκούρα.
Καλό σου ταξίδι,
αξέχαστε Νίκο.
Ο Θεός να σε αναπαύσει
εν γαλήνη.
Ο εξάδελφός σου Ντίνος Παπανδρέου
