Μουσείωση χθες. Πρωινό περπάτημα στη δυτική λεωφόρο του Σέντραλ Παρκ, τη Σέντραλ Παρκ άβενιου. Ουρανοξύστες -όχι ιδιαίτερα… ιλιγγιώδεις και αρκούντως καλαίσθητοι-, οι περισσότεροι με τοξωτό σκέπαστρο στην είσοδο, θυρωρούς… ένστολους με τα ακριβότερα διαμερίσματα στον κόσμο –αυτά που βλέπουμε στο σινεμά ν’ αδειάζουν και να γεμίζουν λιμουζίνες, με τους θυρωρούς ν’ ανοιγοκλείνουν πόρτες [πολυκατοικιών τε και πολυτελών αυτοκινήτων] και να κάνουν υποκλίσεις. Τα είδα, ιδίοις όμμασι. Κάτι σαν θέαμα του δρόμου.
Βέβαια, ανάμεσα στους κατοικήσιμους ουρανοξύστες παρεμβάλλονται ενδιαφέροντα κτίρια διαφόρων χρήσεων, καθώς και ελάχιστα παλαιά κτίσματα της Νέας Υόρκης, που εμείς θα λέγαμε επαύλεις και στην Αμερική τα λένε ευρωπαϊκά/αποικιακά [όπως… εδώδιμα αποικιακά, που έκανα χρόνια να καταλάβω τι σημαίνει!].
Είδα πάντως, στη σύντομη διαδρομή μισής ώρας, δυο-τρεις εκκλησίες χριστιανών [μόνο στην Αμερική πιστεύω παρατηρείς πόσο απίστευτα πολλά είναι τα δόγματα των χριστιανών και όλα έχουν δίκαιο!
Στο Ρίτσμοντ είδα μνημείο θρησκευτικής ελευθερίας, η οποία καθιερώθηκε, νομίζω, συγχρόνως με την αμερικανική ανεξαρτησία – η ελευθερία σώματος ήταν που άργησε πολύ], δύο σημαντικά μουσεία: το Ιστορίας της Νέας Υόρκης και Φυσικής Ιστορίας. Το δε πρώτο κτίριο της Σέντραλ Παρκ, ξεκινώντας από την πλατεία Κολόμβου [σημαντικότερος ίσως κόμβος του Μανχάταν] είναι ο περίφημος Πύργος Τραμπ –ένα χλιδάτο έως εκτρωματικό, με επιχρυσωμένη είσοδο και επιγραφή, ξενοδοχείο [και Πύργος, and Tower!].
Με την επιστροφή, έκανα ένα ντους στο ξενοδοχείο και φύγαμε με τις ανιψιές μου –πάλι με τα πόδια– για το περίφημο Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης.
Κι εκεί, την πρώτη ώρα και ενώ μόλις είχα προφτάσει να δω καμιά εκατοστή από τα διακόσιες χιλιάδες εκθέματα της Αιγυπτιακής Πτέρυγας, με χτύπησε η μουσείτιδα, ιδιοπαθής νόσος, που θα επιχειρήσω να περιγράψω αύριο…
