Ο Σάμιουελ Τζόνσον συγκαταλέγεται αδιαμφισβήτητα στους κορυφαίους Εγγλέζους διανοούμενους του δεκάτου ογδόου αιώνα. Ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος, ηθικολόγος, κριτικός λογοτεχνίας, βιογράφος, λεξικογράφος και δημοσιογράφος είναι μερικές από τις εκφάνσεις της πολυδιάστατης προσωπικότητάς του. Ανήσυχο και ευφυές πνεύμα, έχει διατυπώσει ορισμένους αξιολάτρευτους αφορισμούς, τους οποίους θα προσυπέγραφα ευχαρίστως. Ιδού: «Ο,τι γράφεται χωρίς προσπάθεια, διαβάζεται χωρίς ευχαρίστηση». • «Σε κάθε εύστοχη πρόταση ένας κάποιος βαθμός ακριβείας πρέπει να θυσιάζεται υπέρ της καλής διατύπωσης». • «Οπως η ειρήνη είναι το τέλος του πολέμου, έτσι και η τεμπελιά είναι ο απώτερος στόχος κάθε πολυάσχολου ανθρώπου». • «Οποιος σκέφτεται να πάει για ύπνο πριν από τα μεσάνυχτα είναι παλιάνθρωπος».
Χαριτόβρυτες ατάκες εκστόμιζε επίσης, έμπλεες του ακαταμάχητου βρετανικού φλέγματος. «Βγες στον δρόμο και δώσε σε κάποιους μια διάλεξη περί ηθικής και σε άλλους από ένα σελίνι, να δούμε ποιοι θα σε εκτιμήσουν περισσότερο» έλεγε κάποτε. Σε νεόκοπο συγγραφέα, που του εμπιστεύτηκε να κρίνει τα πρωτόλειά του, αποκρίθηκε: «Το χειρόγραφό σας είναι καλό και πρωτότυπο. Αλλά το μέρος που είναι καλό δεν είναι πρωτότυπο και το μέρος που είναι πρωτότυπο δεν είναι καθόλου καλό». Τον Σάμιουελ Τζόνσον, λοιπόν, επικαλέστηκε ο Τσάκα-λόττος, αποδίδοντάς του τη ρήση: «Το μόνο σίγουρο πράγμα στη ζωή είναι ο θάνατος και οι φόροι». Γνωρίζει ασφαλώς ο υπουργός Οικονομικών πως οι καλοί μαθητές δεν ακολουθούν πιστά τις διδαχές των δασκάλων τους. Οφείλουν να τις οδηγούν τουλάχιστον ένα βήμα παραπέρα.
Θεώρησε, ως εκ τούτου, σκόπιμο να βάλει στο σέικερ αμφότερα τα συστατικά τής ως άνω ρήσης και να επιβάλει στους παροικούντες την Ψωραλέξαινα φόρους μέχρι θανάτου. «Εχουμε την τάση να πιστεύουμε αυτούς που δεν γνωρίζουμε, επειδή δεν μας έχουν εξαπατήσει ώς τώρα» ισχυριζόταν ο μίστερ Σάμιουελ και μάθαμε πια ότι η ισχύς των υποσχέσεων του Ευκλείδη έχει ορίζοντα τις εκλογές. Μετά την απομάκρυνση από την κάλπη θα πράξει πάλι ο κάλπης τα άκρως αντίθετα. Τα καλά του Χαραθεόπουλου δηλαδή (μετονομάστηκε τοιουτοτρόπως ο Θεοχαρόπουλος, αφότου στρογγυλοκάθισε χαρά Θεού στο υπουργείο Τουρισμού, τα λέγαμε χθες).
Η απάντησή του προ δύο μηνών στην ερώτηση αν, ο μη γένοιτο, θα δεχθεί υπουργείο ήταν με το παραπάνω σαφής: «Δεν θα είμαι σε κανέναν ανασχηματισμό. Ασκώ αντιπολίτευση και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην κυβέρνηση. Είμαστε στην αντίπερα όχθη». Και εξήγησε: «Δεν πρόκειται για καμία συμπόρευση δυνάμεων προοδευτικών την οποία ζητάει [σ.σ. ο πρωθυπουργός], αλλά για ατομικά προσκλητήρια, ατομικές προσχωρήσεις με δέλεαρ θέσεις εξουσίας». Πρωθύστερη αυτοκριτική, πά’ να πει. Φοβούμαι πως ο Χαραθεόπουλος προσιδιάζει σε αγγουράκι τουρσί. Η παρακάτω αποστροφή του Δρος Τζόνσον τού κολλάει γάντι: «Ενα αγγούρι πρέπει να κόβεται φέτες, κατόπιν να καρυκεύεται με πιπέρι και ξίδι και ύστερα να πετιέται, ως εντελώς άχρηστο». Ιδού η μοίρα του.
