Απέναντι σε μηδενιστικές θεωρίες, που βλέπουν στην ελληνική κοινωνία μια έρημο αντίδρασης, οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα έχουν συσσωρεύσει τα τελευταία δέκα χρόνια μια σημαντική πολιτική και κινηματική εμπειρία, την πιο προωθημένη από οπουδήποτε στην Ευρώπη. Απευθυνόμαστε λοιπόν από τις τάξεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς έναν κόσμο «ψυλλιασμένο», τον κόσμο που έδωσε τις μεγάλες μάχες ενάντια στα μνημόνια και τον φασισμό από το 2010 και με τον οποίο μας συνδέουν στενοί συναγωνιστικοί δεσμοί, για να πούμε τα εξής:
Μετά τη συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ. έχουν συγκλίνει σε βασικά σημεία της εφαρμοζόμενης οικονομικής πολιτικής, με κυριότερο τα ματωμένα ετήσια πλεονάσματα για την αποπληρωμή του χρέους.
Η σημερινή κυβέρνηση επιδιώκει να πείσει τους προοδευτικούς πολίτες ότι η διανομή του πλεονάσματος -αφού φυσικά αφαιρεθούν οι «ιερές» απαιτήσεις των πιστωτών- είναι το μοναδικό πεδίο άσκησης πολιτικής που μπορεί να υπάρξει: ο ΣΥΡΙΖΑ προκρίνει μια επιδοματική πολιτική, τη στιγμή που η Ν.Δ. του Μητσοτάκη προτιμά τη χορήγηση κάθε δυνατού δημοσιονομικού χώρου στις επιχειρήσεις μέσω φορο-ελαφρύνσεων. Στο συμφωνημένο αυτό πλαίσιο η μακροχρόνια ανεργία ιδίως των νέων, η υποχρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών, το ρήμαγμα σχολείων, νοσοκομείων και δήμων, το μοίρασμα της φτώχειας, θεωρούνται πλέον αυτονόητες πραγματικότητες, που αργά αλλά σταθερά υπονομεύουν τη δημοκρατική συνείδηση των πολλών και τροφοδοτούν τον φασισμό.
Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση το βασικότερο διακύβευμα των επικείμενων εκλογών είναι ο κόσμος της εργασίας να απορρίψει το προβαλλόμενο δίλημμα και να επεκτείνει τους ορίζοντες τού τι είναι πολιτικά εφικτό. Ιδιαίτερα για τον κόσμο της Αριστεράς βασικό καθήκον είναι η αντίσταση στην πολιτική κατεύθυνση της ηγεσίας Τσίπρα προς την ενσωμάτωση της Αριστεράς -μέσω της Προοδευτικής Συμμαχίας- στον έναν από τους δύο πυλώνες του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος, την (παραπαίουσα) σοσιαλδημοκρατία. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πουλάει στον κόσμο της εργασίας και της Αριστεράς φτηνά εισιτήρια στον Τιτανικό. Μια νέα όξυνση της κρίσης -που δεν είναι μακριά- θα δείξει περίτρανα τη χρεοκοπία αυτής της πολιτικής, αφού θα έχει καταστήσει την Αριστερά συστημική δύναμη. Τότε όμως θα είναι αργά.
Γι’ αυτό λέμε ότι σήμερα η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η χρησιμότερη στρατηγικά και τακτικά ψήφος. Είμαστε η Αριστερά που δεν συμμετείχε στον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί εξ αρχής διαπιστώναμε τα στρατηγικά όρια μιας αριστερής διαχείρισης. Αλλά, ταυτόχρονα, είμαστε η Αριστερά που πάλεψε από κοινού και συμπορεύτηκε με χιλιάδες άλλους στις πλατείες, στα αντιφασιστικά και αντιρατσιστικά συλλαλητήρια, στο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, στους αγώνες της τελευταίας τετραετίας για να πάρουμε πίσω όσα μας έκλεψαν. Και θα είμαστε παρούσες και παρόντες στους αγώνες τού αύριο.
* Υποψήφιος ευρωβουλευτής με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με την «Ανταρσία στις Γειτονιές της Αθήνας»
