Διάβασα στην «Εφ.Συν.» του Σαββατοκύριακου σκωπτικό, ως συνήθως, «πολιτικό παρασκήνιο» του Βέλτσου για υποψήφιο ευρωβουλευτή. Δεν έχει σημασία, πιστεύω, να σημειώσω όνομα και παράταξη (τα βρίσκει, άλλωστε, εύκολα όποιος ενδιαφέρεται να τα μάθει). Εκείνο που ενδιαφέρει, νομίζω, είναι η περίπτωση, όχι το όνομα, και ακριβώς την περίπτωση σχολιάζει ο Βέλτσος: «Διότι ο πειρασμός του υπάρχειν είναι ακατανίκητος και διότι τα πνεύματα που έχουν καταστραφεί μας γοητεύουν. Να εξαπατάσαι ή να εξαφανίζεσαι; Υπάρχει και άλλη επιλογή: να πολιτεύεσαι! Καθετί που υποτυπωδώς υπάρχει, δεν μπορεί να υπάρξει αλλιώς»! Υποτυπώδης ύπαρξη λοιπόν. Καλό! Οπως λέμε: «Δε βαριέσαι αδελφέ, φτάνει που υπάρχουμε!». Η άλλη εκδοχή ίσως, η πιο «σκληρή», αυτού που χαρακτηρίζουμε «πολιτικό ψώνιο».
Διαβάζω τώρα, στο Πήλιο που βρίσκομαι, δοκίμιο του Σοπενχάουερ, που μου έδωσε προς χρήσιν η φίλη συγγραφέας Μαρία Παπαδημητρίου. Εκδόθηκε μετά τον θάνατο του συγγραφέα, έχει… προκλητικό τίτλο: «Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο» (Πατάκης, μετάφραση Μυρτώ Καλοφωλιά, πάει και καλά σε πωλήσεις!) και σ’ αυτό ο Σοπενχάουερ εισηγείται τον όρο «εριστική διαλεκτική». Σημειώνει, κάπου στην αρχή:
«Η έμφυτη ματαιοδοξία μας, που είναι ιδιαίτερα εύθικτη όταν πρόκειται για τη νοητική μας ικανότητα, δεν επιτρέπει να δεχτούμε πως η αρχική μας τοποθέτηση ήταν εσφαλμένη και ότι η θέση του αντιπάλου μας ήταν η σωστή. Η λύση σε αυτήν τη δύσκολη κατάσταση θα ήταν να μπαίνουμε στον κόπο να σχηματίζουμε σωστές απόψεις. Γι’ αυτό θα έπρεπε κανείς να σκέφτεται προτού μιλήσει. Ομως στους περισσότερους η έμφυτη ματαιοδοξία συνοδεύεται από φλυαρία και εγγενή ανειλικρίνεια. Οι περισσότεροι μιλούν προτού σκεφτούν, μάλιστα, αν αντιληφθούν πως έχουν άδικο, επιθυμούν να αποδειχθεί το αντίθετο».
Υπάρχουν τέτοιοι πολιτικοί μεταξύ μας; Ρητορικό ερώτημα!
