Το ξαναζωντάνεμα του Ιλισού

Ευρωπαϊκή πόλη χωρίς ποταμός να τη διαρρέει είναι συνήθως άμορφη· εκτός κι αν είναι κόσμημα από μόνη της, φορτωμένη με μεσαιωνική αρχιτεκτονική ή και αρχαιότητες. Τελευταία πάει να ακουστεί ο ψίθυρος, ο λόγος του Ιλισού, που εξακολουθεί να τρέχει στα γεωβάθη της πόλης -κάποιοι σκέφτονται (;) να σκάψουν και να τον «ελευθερώσουν», να ξαναφανεί στην επιφάνεια μπας και σκορπίσει χαρά και ευθυμία στους πολύπαθους κατοίκους της πρωτεύουσας. Μακάρι να συμβεί κάτι τέτοιο, μακάρι να ακουστεί ο ήχος των υδάτων του αρχαίου ποταμού. Μόνο τότε θα πάψει να είναι αχέρων [χωρίς χαρά] και κωκυτός [θρήνος], έτσι που σκεπάστηκε κοντά εκατό χρόνια τώρα από μικρόνοες πολιτικούς.

Συνταρακτικά λοιπόν τα νέα: η κυβέρνηση, ποιος ξέρει ποιος δαίμονας εισχώρησε στο πολιτισμικό της πεδίο, αποφάσισε να αψηφήσει οποιοδήποτε πολιτικό κόστος και να προβεί σε γκρέμισμα πολυκατοικιών και αποχωματώσεις ώστε να αναφανούν οι κοίτες του ποταμού και να λάμψει ο παραποτάμιος πολιτισμός [με ταβερνεία, καφέ, φιλοσοφικές σχολές ακόμη, σχολές αδούλωτης δημοσιογραφίας και παρέες διανοουμένων, ανεξάρτητων από την κρατική χορηγία]. Ποιος να το πίστευε κάτι τέτοιο μετά την υπογραφή των μνημονίων και τη συρρίκνωση της εθνικής κυριαρχίας με την εκχὠρηση μεγάλου μέρους της δημόσιας περιουσίας σε ένα ταμείο που ελέγχεται από αλλοδαπούς κυρίαρχους.

Ο πολιτισμός, εδώ που τα λέμε, ήταν χαρακτηριστικό της Αριστεράς από τα γεννοφάσκια της· όλη η αρχαιοελληνική γραμματεία, η γλυπτική, η ζωγραφική, η μουσική και οι άλλες τέχνες πάντα ήσαν στο εργαστήριο της μελέτης και της επεξεργασίας τους εκ μέρους της Αριστεράς. Αφθονο μελάνι [αριστερό μελάνι] χύθηκε για να αναδειχτεί αυτή η κληρονομιά, αυτός ο αμύθητος πλούτος λόγου και εικόνας, αυτή η αστείρευτη γλώσσα και η μουσική της [το εύρος της, η οικουμενικότητά της, ο ρυθμός της και λοιπά].

Αυτά μάλλον έλαβαν υπόψη τους οι υπεύθυνοι περί τον πολιτισμό στην κυβέρνηση και κατέληξαν σε αυτήν τη συγκλονιστική απόφαση, που με τις κατάλληλες ενέργειες, σοφές, συνετἐς και μετρημένες, θα αλλάξει τον ρουν της πρωτεύουσας και της ίδιας της χώρας. Ηταν δίκαιο να ξαναζήσει ο Ιλισός και μάλλον θα γίνει πράξη, πρέπει να γίνει πράξη. Δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη πότε θα αρχίσουν τα έργα της αναβίωσης του ποταμού, αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει και πολύ τους Αθηναίους, που έχουν μάθει να περιμένουν προκειμένου να δουν μεγάλα έργα, έργα πνοής και ξαναζωντανέματος της Ιστορίας [και της ίδιας της γης -αυτό μην το λησμονούμε]· έργα που είχε στο συρτάρι της η Αριστερά και μας τα έκρυβε, πιθανώς για να κάνει τη μεγάλη έκπληξη και να αποσβολώσει πολίτες και πολιτικούς αντιπάλους.

Θα γίνουμε έτσι μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, που σέβεται τον υδάτινο πολιτισμό και αντιλαμβάνεται τη μεγάλη σημασία που αυτός έχει στο να προβάλλει τη δύναμη και την ομορφιά μιας πόλης. Επρεπε ίσως να φύγει το βαρίδι της Ακροδεξιάς με την οποία συγκυβερνούσε η Αριστερά, ώστε να απελευθερωθούν εκείνες οι δυνάμεις που προάγουν την πολιτική και τον πολιτισμό της χώρας και να «ξανασυμπλεύσουν» Ιλισός και Κηφισός.