Ωσπου, εντελώς αναπάντεχα, συναντιέται με τη δημοσιογραφία… Συνεχίζω τη χθεσινή εξιστόρηση των ημερών και των έργων του Ιωσήφ, δηλαδή Σήφη, ή Ζοζέφ ή Τζόζεφ Πούλιτζερ, του Ούγγρου τυχοδιώκτη που, δεκαεπτά ετών το 1864, δοκιμάζει να κατακτήσει το αμερικάνικο όνειρο, συμμετέχοντας στον εμφύλιο Βορείων και Νοτίων με τον στρατό των νικητών, αλλά καταλήγει ανέστιος και πένης να καθαρίζει στάβλους και να κατευοδώνει θύματα της χολέρας στα νεκροταφεία των ηττημένων. Στα διαλείμματα της επίμοχθης όσο και ευώδους εργασίας του, επισκέπτεται τη βιβλιοθήκη του Σεντ Λούις με σκοπό να τελειοποιήσει τα αγγλικά που μαθαίνει εν τω μεταξύ τσάτρα πάτρα. Γνωρίζεται εκεί με τον Carl Schurz, διευθυντή γερμανόφωνου εντύπου, ο οποίος το 1868 του προσφέρει δουλειά περισσότερο από οίκτο, παρά από εκτίμηση στη στέρεη γερμανική του παιδεία.
Χωρίς χρονοτριβή ρίχνεται με τα μούτρα στο ρεπορτάζ. Ασχολείται ατελείωτες ώρες. Κοιμάται στα γραφεία, αφού δεν έχει ούτως ή άλλως πού να μείνει. Οι εφημερίδες τον μαγεύουν, αποκτά εμπειρία και βαθμηδόν μικρό κομπόδεμα. Το 1878, πλειοδοτεί με 2.700 δολάρια σε πλειστηριασμό και αποκτά την αγγλόφωνη St. Louis Dispatch. Πείθει τον ιδιοκτήτη της ανταγωνιστικής St. Louis Post να ενώσουν τις δυνάμεις τους, δημιουργώντας την Post-Dispatch, που εκδίδεται αδιαλείπτως έως σήμερα.
Ρηξικέλευθος και ευρηματικός, ο Σηφαλιός Πούλιτζερ αναδεικνύεται στο κοφτερό μυαλό του εγχειρήματος. Διπλασιάζει τις σελίδες από τέσσερις σε οκτώ και τις γεμίζει με οκτάστηλες αποκαλύψεις για πολιτικά, οικονομικά και ηθικά σκάνδαλα, αλιευμένα ενίοτε στην κλειδαρότρυπα, υπέρ της αναγνωσιμότητας των οποίων θυσιάζεται συχνά η δεοντολογία. Οι πωλήσεις αυξάνονται κατακόρυφα. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, εφαρμόζει την εύπεπτη συνταγή στη ζημιογόνα The New York World, την οποία αγοράζει κοψοχρονιά. Είναι σκληρά τα ήθη στη μεγαλούπολη. Η αδυσώπητη και διόλου ευγενής άμιλλα με τα έντυπα του Ουίλιαμ Ράντολφ Χιρστ επιτάσσει δραστικές αλλαγές στη δοσολογία. Ο κίτρινος Τύπος που επινόησε ο ίδιος, μετατρέπεται πια σε ωχρόφαιο: «Ψέμα, αίμα, σπέρμα» που λέμε στην Ψωραλέξαινα.
Απογειώνει την κυκλοφορία της World το αθέμιτο ανακάτεμα της μαρμίτας, απ’ την οποία μολαταύτα σερβίρονται ευμεγέθεις φωτογραφίες, πικάντικα αναγνώσματα, γαργαλιστικά αστυνομικά και κόμικ του Ρίτσαρντ Φ. Αουτκολτ, που υποδέχεται με ενθουσιασμό το κοινό. Τα 15.000 φύλλα του 1883 γίνονται 600.000 ημερησίως το 1885 και επιτρέπουν στον Ζοζέφ, που εκλέγεται γερουσιαστής, να στεγάσει την αυτοκρατορία του σε δεκαεξαώροφο κτίριο –το ψηλότερο της εποχής στη Νέα Υόρκη– και να δωρίσει στην πόλη το βάθρο του Αγάλματος της Ελευθερίας. Προικοδοτεί το Κολούμπια με αμύθητα ποσά για να ιδρύσει την περίφημη Σχολή Δημοσιογραφίας και να θεσμοθετήσει το γνωστό βραβείο, που, έπειτα από ολιγοετείς κόνξες, αποδέχεται τελικά η πρυτανεία. Γράφω τόσα χρόνια τούτες τις «μπούρδες», καταπώς επιμένει μια ψυχή, να σιγουρευτώ πως δεν θα γελαστεί η επιτροπή και μου το απονείμει, γιατί, παρότι φόλα αεκτζής, απεχθάνομαι τον «κιτρινισμό».
