Περί καταγωγής

Ευτυχώς υπάρχει το θέατρο. Τα ανάποδα ωράρια της εφημερίδας αφήνουν ελάχιστα περιθώρια να κυκλοφορήσεις βράδια ή απογεύματα. Παρότι διαθέτω το προνόμιο της ατέλειας, πηγαίνω σπανίως στο σινεμά. Οπωσούν συχνότερα απολαμβάνω στο σανίδι τις επιδόσεις ψαγμένων θιάσων. Ας είναι καλά το φιλαράκι μου ο Σταύρος που ξετρυπώνει απίθανες παραστάσεις. Για το χατίρι της Παναγιώτας, παρέα με την οποία γευόμαστε πού και πού μεταμεσονύκτιες ώρες εκλεκτά αποστάγματα στο Ορεβουάρ, παρακολούθησα την Παρασκευή τις «Επτά κόρες της Εύας» – η ίδια ενσαρκώνει απαράμιλλα τη δευτερότοκη. Πρόκειται για διασκευή του ομώνυμου βιβλίου του Βρετανού γενετιστή Μπράιαν Σάικς, όστις, έπειτα από πολυετείς έρευνες του μιτοχονδριακού DNA σύγχρονων, αλλά και κάπως παλαιότερων Ευρωπαίων, κατέληξε στο ακλόνητο συμπέρασμα πως αποτελούμε άπαντες γνήσιους απογόνους ευάριθμων γυναικών –μόλις επτά– που έζησαν στην, κατά κυριολεξία, Γηραιά Ηπειρο πριν από δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Το έργο συνιστά άκρως ενδιαφέρουσα επιστημονική διατριβή, από εκείνες των οποίων η μεταφορά στο παλκοσένικο ισοδυναμεί με άθλο.

Υπερτιμώντας εαυτόν την τολμούν κάποιοι, αλλά συνήθως ανταμείβονται με τα χασμουρητά του κοινού. Ο σκηνοθέτης Κώστας Φιλίππογλου κατόρθωσε να διαψεύσει τον κανόνα. Αγόρασε τον ως άνω τόμο των εκδόσεων «Ωκεανίδα» στο «Βενιζέλος» και τον διάβαζε με κομμένη την ανάσα εν πτήσει. Πρέπει να ’πεσε σε κάμποσα κενά αέρος το σκάφος, ταρακουνήθηκε το τσερβέλο του κι η βαρύτητα του κατέβασε την ιδέα να ανεβάσει το πόνημα στη σκηνή. Το δούλεψε ωστόσο αριστοτεχνικά. Με φαντεζί φωτισμούς –videomapping–, φευγάτη μουσική και διαρκή κίνηση, κρατά διαρκώς εν εγρηγόρσει τον θεατή. Τον βοηθούν οι ξεχωριστές ερμηνείες των Παναγιώτας Βαρελά, Εύας Αγγελοπούλου, Χριστίνας Ανδρεάκου, Ιριδας Μάρα, Εύας Οικονόμου-Βαμβακά, Μαρίας Σαρέλη και Γιώτας Σερεμέτη, οι περισσότερες εκ των οποίων υπήρξαν μαθήτριές του. Το αέρινο παίξιμό τους σε κάνει να αισθάνεσαι χειροπιαστές τις μακρινές μας γιαγιάδες και κοντινούς συγγενείς τους θεατρόφιλους των διπλανών καθισμάτων.

Ανάμεσα στα φρέσκα κορίτσια ο πολύπειρος Γιάννης Στεφόπουλος ζωντανεύει τον Σάικς μοναδικά. Οι συντελεστές της παράστασης καταφέρνουν να εκλαϊκεύσουν πολύπλοκους γενετικούς κώδικες και αναχωρείς με το πέσιμο της αυλαίας προβληματισμένος, αλλά υπερήφανος για την απώτατη καταγωγή σου. Οι υπεύθυνοι του «Studio Μαυρομιχάλη», που φιλοξενούσε το έργο μέχρι χθες, ελπίζω να δώσουν παράταση μερικών εβδομάδων για να το χαρεί περισσότερος κόσμος. Κατόπιν σε πιάνει κατάθλιψη παρακολουθώντας τη στείρα αντιπαράθεση των μονομάχων της τετραπλής κάλπης και σπας την γκλάβα σου να βρεις από ποια μήτρα προέρχονται οι πολιτικοί μας ταγοί. Βλέποντας τα τηλεοπτικά σποτ για τις συντάξεις, σιγουρεύομαι πως είναι αμετανόητοι απευθείας απόγονοι του Μαυρογιαλούρου. Με αξιοζήλευτη, πλην επιλεκτική μνήμη, η Κουμουνδούρου θυμάται μία προς μία τις περικοπές που προκάλεσε η Πειραιώς και όλως τυχαίως ξεχνά τα δικά της τσεκούρια. Και τ’ ανάπαλιν. Φοβάμαι, όμως, ότι αδικώ τον συμπαθή ήρωα του παλιού καλού κινηματογράφου, που είχε τουλάχιστον το φιλότιμο να παραιτηθεί. Οι ταγοί μας, αντιθέτως, μοιάζουν στο αρχιλαμόγιο της ταινίας Θόδωρο Γκρούεζα.