Γουστάρισες κι ένα ούζο, μεσημέρι Μεγάλου Σαββάτου στην αυλή φίλου, με θέα τον Παγασητικό: «Θα πιεις κάτι;» ρώτησε ο φίλος. Δεν ήθελες να πιεις, αλλά πες η λιακάδα, πες η θάλασσα όπως στραφτάλιζε στο βάθος, κίνησαν τα ρωμέικα ανακλαστικά. (Αργότερα, προς το βράδυ της Ανάστασης, στο Νότιο Πήλιο έριξε καρεκλοπόδαρα, τώρα λιακάδα ασυμβίβαστη). «Ενα ούζο!» είπες, «ευχαρίστως θα έπινα ένα ούζο». Μπήκε ο φίλος στο σπίτι, έψαξε στο ντουλάπι, βρήκε πολλά και διάφορα, όχι όμως ούζο.
«Να βάλω τσίπουρο με γλυκάνισο;» (Οσοι πιστεύουν πως, επειδή ούζο και τσίπουρο με γλυκάνισο συγγενεύουν λόγω γλυκάνισου, πλανώνται και από ούζο και από τσίπουρο· ούζο και τσίπουρο δεν είναι καν μακρινοί συγγενείς, απλώς είναι και τα δύο αλκοολούχα). Του είχε έρθει να πιει ούζο και μόνο. «Ενα νερό» είπε. «Ενα ποτήρι κρύο νερό. Αν συμβιβαζόμουν με το τσίπουρο, δεν θα ήθελα να πιω ένα ούζο, απλώς θα ήθελα να πιω, και θα έπινα οτιδήποτε!». Αρεσε στον φίλο η εξήγηση.
Εμεινε όσο έμεινε, καμιά ώρα, γύρισε στο σπίτι, αφηγήθηκε στη νύφη του το περιστατικό, άρεσε και σ’ αυτήν. Την πέτυχε στην αυλή, μπήκε στο σπίτι και γύρισε σε ένα λεπτό: «Εχουμε ούζο!» είπε περιχαρής. «Πού;» απόρησε. «Στο ντουλάπι με τα ποτά και μάλιστα σφραγισμένο!». «Και πώς δεν το είδα;». «Ηταν μέσα μέσα στο ντουλάπι!».
Ηταν και καλό, δώρο κάποιου προφανώς, γιατί δεν θυμόταν να το είχε αγοράσει: μυτιληνιό, μες στις τρεις-τέσσερις καλύτερες φίρμες της Μυτιλήνης. Ηπιε ένα ποτήρι, μόνο, τόσο ήθελε, με παγάκια και νερό παγωμένο, σε ψηλό ποτήρι. Οριακή χρησιμότητα το λένε αυτό κάποιοι οικονομολόγοι. Στα σχολεία του το έμαθαν (στις εκθέσεις): ουκ εν τω πολλώ το ευ!
