Θεσσαλονίκη μου

Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη με μεγάλη ιστορία, σταυροδρόμι πολιτισμών, πόλη πολυπολιτισμική, στο αντάμωμα Ανατολής και Δύσης. Στα εκατό και πλέον χρόνια μετά την απελευθέρωση και την ένταξή της στο ελληνικό κράτος, επικράτησε η πολιτική μιας βίαιης ενσωμάτωσής της στην παλιά Ελλάδα. Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την εξόντωση του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης από τους ναζιστές, και με τους πρόσφυγες από τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Γενοκτονία των Ποντίων να ανανεώνουν τη δυναμική της πόλης, στη Θεσσαλονίκη διαμορφώνονται νέες κοινωνικές, πολιτισμικές και οικονομικές συνθήκες.

Η συνεχής επιδίωξη από όμορα κράτη να αμφισβητούν το δικαίωμα της Ελλάδας στην περιοχή, που ιδιαίτερα εκφράστηκε στην κατοχή κυρίως από βουλγαρικής πλευράς, και ένας τραυματικός εμφύλιος είχαν αποτέλεσμα η Θεσσαλονίκη να είναι σε ένα καθεστώς ιδιότυπης επιτήρησης. Μετεμφυλιακό παρακράτος και τρομοκρατία, δολοφονίες Πολκ και Λαμπράκη, και στη δικτατορία εν ψυχρώ δολοφονίες του βουλευτή της ΕΔΑ, Τσαρουχά, του Γιάννη Χαλκίδη, φυλακίσεις και βασανιστήρια. Η Μεταπολίτευση έδωσε μια πνοή δημοκρατίας, αλλά σύντομα μια σειρά δεξιών νομαρχών και δημάρχων μετέτρεψαν την κατ’ ευφημισμόν συμπρωτεύουσα σε μια μεγάλη επαρχιακή πόλη, μίζερη, φοβική, ενοχική απέναντι στην ιστορία της. Δημιούργησαν ένα πλαστό ελληνοχριστιανικό προφίλ διανθισμένο με λίγο αρχαιοπρεπές μεγαλείο από την εποχή του Μεγαλέξαντρου και μια εθνοκεντρική ανάγνωση του βυζαντινού παρελθόντος της πόλης.

Οι δυνάμεις της συντήρησης είχαν την πόλη σε καταστολή, φοβούμενες υπαρκτούς και ανύπαρκτους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά κυρίως το δημοκρατικό φρόνημα των πολιτών.

Πράγματι η επικράτηση ενός κεντροαριστερού δημοτικού συνδυασμού, με έναν εναλλακτικό δήμαρχο το 2010, έδωσε το έναυσμα να απελευθερωθούν όλες οι δημιουργικές δυνάμεις της πόλης. Η Αριστερά με την κριτική της στάση και τη συγκροτημένη πολιτική της άποψη ήταν ένας μοχλός ισχυρής πίεσης ώστε να γίνουν βαθιές τομές που άλλαξαν την πόλη. Η μεγάλη αντιπαράθεση για τα αρχαία στον σταθμό Βενιζέλου, με το εμπνευσμένο «Και Μετρό και Αρχαία», το δημοψήφισμα για το νερό, η καθιέρωση της 30ής Οκτώβρη -ημέρα απελευθέρωσης της πόλης από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ- ως τοπικής γιορτής και μια σειρά από άλλες μικρότερης εμβέλειας, αλλά σημαντικές προτάσεις, προήλθαν από βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, και την Ανοιχτή Πόλη, και υιοθετήθηκαν από το δήμαρχο. Αντίστοιχα πρωτοβουλίες του κ. Μπουτάρη, για την πορεία μνήμης, το Μουσείο Ολοκαυτώματος, το Gaypride, την ανάπλαση της πλατείας Ελευθερίας, υποστηρίχθηκαν από την Αριστερά.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε και άλλη ώθηση, με την παραχώρηση των στρατοπέδων, τις διεθνείς διασκέψεις που οργανώθηκαν στη Θεσσαλονίκη, την ίδρυση του γραφείου πρωθυπουργού. Σήμερα υπάρχει ένα μεγάλο διακύβευμα με τις δημοτικές εκλογές. Για να συνεχίσει η πόλη να αναπνέει, να μείνει εξωστρεφής και δημιουργική, χρειάζεται προοδευτική διοίκηση.

Η Θεσσαλονίκη ΜΑΖΙ με την Κατερίνα Νοτοπούλου είναι μια μεγάλη προοδευτική παράταξη που μπορεί να συνεργαστεί με τις δημιουργικές δυνάμεις της πόλης για να μείνει η Θεσσαλονίκη δημοκρατική, ανοιχτή, παραγωγική. Με σεβασμό στην ιστορία της και το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Η οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη της πόλης και η βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων, δεν μπορούν να επιτευχθούν με παρωχημένα εργαλεία και φθαρμένα πρόσωπα. Δεν μπορεί η αγαπημένη μας πόλη να γυρίσει πίσω στις εποχές της ανιστόρητης εθνικοφροσύνης και της υποκριτικής θρησκοληψίας. Η δημοκρατία, η διαφάνεια, η οικονομική άνθιση της πόλης είναι το διακύβευμα των επόμενων δημοτικών εκλογών.

Αυτό το μεγάλο στοίχημα θα κερδηθεί για την κοινωνία μαζί με την κοινωνία. Προχωράμε ΜΑΖΙ.

*Δημοτική σύμβουλος και γραμματέας δημοτικού συμβουλίου Δήμου Θεσσαλονίκης