Κάθομαι με μια παρέα φίλων στο καφενείο. Κάποια κυρία από τη διπλανή παρέα έρχεται στο τραπέζι μας και μας ρωτάει ευγενικά:
– Συγνώμη μπορώ να κάτσω.
– Ευχαρίστως, απαντάμε εμείς, τι να σας κεράσουμε.
– Ευχαριστώ, λέει εκείνη τραβώντας την καρέκλα, αλλά δεν θα πάρω, ήδη πίνω καφέ στο διπλανό τραπέζι. Θέλω όμως να μου λύσετε μια απορία. Ιδιαίτερα εσείς κ Καμπιτάκη θα ξέρετε.
– Ακούμε, της λέω εγώ.
– Παρακολουθώ τα δρώμενα στη πόλη μας εν όψει των δημοτικών εκλογών. Ξέρω ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ καθιέρωσε την απλή αναλογική και χαίρομαι γι’ αυτό. ΣΥΡΙΖΑ ψήφισα άλλωστε και τις δυο φορές το 2015. Βλέπω λοιπόν όλους τους αντιπάλους του να κατεβαίνουν στις εκλογές αυτές κατακερματισμένοι. Τέσσερα ή και περισσότερα ψηφοδέλτια το άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ, και ο Λαμπρινός δεν έχει τη στήριξη όλης της ΝΔ. Βλέπω σ’ αυτή την πολυδιάσπαση την ευκαιρία της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ. Πριν προλάβω όμως να χαρώ βλέπω και τον ΣΥΡΙΖΑ διασπασμένο. Μπορείτε να μου εξηγήσετε αυτή την ανοησία;
– Εκείνοι που κάνουν κουμάντο σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ του Ηρακλείου, έχοντας μια κουκουέδικη λογική, αφού συρρίκνωσαν το κόμμα για να το ελέγχουν απόλυτα, θέλουν να έχουν και τον πλήρη έλεγχο σ’ εκείνους που ασχολούνται με το Δήμο. Δεν μπορούσαν να το έχουν αυτό με τους Ενεργούς Πολίτες και προχώρησαν σε άλλη λύση διασπώντας το κόμμα. Δεν είναι η πρώτη τους φορά, απαντά κάποιος από την παρέα μας.
– Καλά, συνεχίζει να διερωτάται η κυρία, βάζουν τον κομματικό έλεγχο πάνω από τη νίκη;
– Αυτά που σου λέει ο φίλος, της λέω εγώ, είναι σωστά. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα. Εκείνοι που διαχειρίζονται τις υποθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ στο Ηράκλειο είναι αποκομμένοι από την κοινωνία και δεν γνωρίζουν τα της αυτοδιοίκησης. Έχοντας επίγνωση αυτής της αδυναμίας αναζητούν κάθε φορά έναν σωτήρα, στον οποίο φορτώνουν την ευθύνη της δύσκολης προσπάθειας. Αυτός όμως που αναλαμβάνει αυτό το έργο έρχεται σε επαφή με την κοινωνία, λειτουργεί πιο ανοιχτά, πιο ελεύθερα, πιο πλατιά, διατηρεί τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς αλλά απομακρύνεται από τη νομενκλατούρα.
Είναι υποχρεωμένος να το κάμει αυτό για να φέρει τη νίκη, μόνο που η νομενκαλτούρα δεν το καταλαβαίνει, φοβάται, οχυρώνεται στους τοίχους των κομματικών γραφείων, μεθοδεύει από την επομένη των εκλογών την καρατόμησή του και αρχίζει να αναζητά τον επόμενο σωτήρα. Έτσι έγινε με μένα την περίοδο 2010 – 2014, έτσι γίνεται με τον Ηλία τον Λυγερό σήμερα και έτσι φοβάμαι πως θα γίνει και με την κ. Σταρίδα αύριο. Ένα είδος αδυσώπητης κρεατομηχανής αλέθει στελέχη, απλά μέλη του κόμματος, φίλους, συμμάχους, συνεργάτες, εθελοντές, οδηγώντας δυστυχώς την Αριστερά από τη μια ήττα στην άλλη.
– Κατάλαβα, απαντά εκείνη και σηκώνεται για να ξαναπάει στην παρέα της.
– Περίμενε λίγο της ξαναλέω. Αν πιστεύεις στην Αριστερά, σκέψου πως οι προοδευτικές δυνάμεις στο Ηράκλειο δεν εκφράζονται από την όποια νομενκλατούρα και πως αυτές μπορούν να καταστρέψουν την κρεατομηχανή.
* Ο Κώστας Καμπιτάκης είναι πρώην δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου ως επικεφαλής της παράταξης “Ανθρώπινη Πόλη”
