Ο χορογράφος Στάνλεϊ Ντόνεν (13 Απριλίου 1924-21 Φεβρουαρίου 2019) όταν ασχολήθηκε και με τη σκηνοθεσία γύρισε μερικά από τα κλασικά μιούζικαλ του Χόλιγουντ και κυρίως παρακίνησε το κοινό να χορεύει «Τραγουδώντας στη βροχή», τη μεγαλύτερη κινηματογραφική επιτυχία και πιο διάσημη ταινία του, που συν-σκηνοθέτησε με τον Τζιν Κέλι το 1952.
Ο Στάνλεϊ Ντόνεν, που κατάφερε να συνδυάσει τις δυο αγάπες του, τον χορό και τον κινηματογράφο, και τελικά να διαπρέψει στην αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία γυρίζοντας δεκάδες ταινίες, πέθανε από καρδιακή προσβολή, στη Νέα Υόρκη, σε ηλικία 94 ετών.
Ηταν ένας από τους τελευταίους σκηνοθέτες της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ καθώς συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα στούντιο, διάσημους ηθοποιούς και γύρισε μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες, κυρίως μιούζικαλ. Και μπορεί να μην πήρε ποτέ Οσκαρ για καμία από αυτές, ωστόσο πριν από 21 χρόνια, το 1998, η Ακαδημία βράβευσε τον Στάνλεϊ Ντόνεν για το σύνολο της καριέρας του. Μια καριέρα-μύθος που ξεκίνησε στα μέσα του 1940. Γεννήθηκε στην Κολούμπια της νότιας Καρολίνας και ξεκίνησε να χορεύει στην ηλικία των 10 ετών, ενώ εμφανίστηκε σε τοπικά θέατρα.
Το 1943 πηγαίνει στο Χόλιγουντ και σε ηλικία 19 ετών γίνεται βοηθός χορογράφου, ενώ λίγο αργότερα γνωρίζεται με τον Τζιν Κέλι, που έμελλε να σημαδέψει τον ίδιο και την καριέρα του. Το 1949 γυρίζει την ταινία «On the Town» με πρωταγωνιστές τους Τζιν Κέλι και Φρανκ Σινάτρα, ενώ ακολουθεί το θρυλικό «Seven Brides for Seven Brother» (1954).
Tο 1957 ένωσε δύο από τα πιο μεγάλα ονόματα της εποχής εκείνης, τον Φρεντ Αστέρ και την Οντρεϊ Χέπμπορν στην ταινία το «Αστείο μουτράκι» («Funny Face»). Αλλες γνωστές ταινίες του είναι: «Δυο για τον δρόμο» με την Οντρεϊ Χέπμπορν και τον Αλμπερτ Φίνεϊ, «Αραμπέσκ» με τη Σοφία Λόρεν και τον Γκρέγκορι Πεκ, «Αδιακρισίες» με την Ινγκριντ Μπέργκμαν και τον Κάρι Γκραντ με τον οποίο γύρισε τέσσερις συνολικά ταινίες:«Ενα κορίτσι σε κάθε λιμάνι», «Το ξένο είναι πιο γλυκό» και «Ραντεβού στο Παρίσι», με συμπρωταγωνίστρια επίσης την Οντρεϊ Χέπμπορν.
Ο Στάνλεϊ Ντόνεν σκηνοθέτησε δεκάδες ταινίες τις δεκαετίες του 1950, του 1960 και του 1970, συχνά οικονομικές επιτυχίες που αντιμετωπίστηκαν με κριτικό πνεύμα. Η τελευταία του ήταν το «Blame it on the Rio» το 1984, με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Κέιν, που θεωρήθηκε όμως εισπρακτική αποτυχία. Μπορεί οι ταινίες του να προτάθηκαν λίγες φορές για Οσκαρ και τελικά να μην έλαβαν κανένα αγαλματάκι, ωστόσο στο τιμητικό που του απονεμήθηκε το 1998 για το σύνολο της καριέρας του οι ταινίες του χαρακτηρίστηκαν κλασικές που διακρίθηκαν «από χάρη, κομψότητα, πνεύμα και οπτική καινοτομία».
