Εχεμύθεια αξιώνει από τους υπόλοιπους κουμουνδουριστές βουλευτές η Ιωαννέτα Καββαδία. Δεν εθίγη τόσο από τα συντροφικά μαχαιρώματα που μόλις προχθές έπληξαν πισώπλατα αρκετούς απ’ αυτούς, όσο από τη διαρροή τους στον Τύπο. Είχε, βεβαίως, κάθε λόγο να ενοχληθεί, αφού η ίδια ήρξατο χειρών αδίκων, εγκαλώντας το ακατέργαστο διαμάντι που ενέσκηψε εσχάτως στους κόλπους τους, την παμμέγιστη Μικροοικονόμου ντε, επειδή –άκουσον, άκουσον– μοίραζε, λέει, κουραμπιέδες στον ΣΚΑΪ, παραβιάζοντας το εμπάργκο του κόμματος στα μελομακάρονα.
Ξεμαλλιάστηκαν κανονικά στα έδρανα της Βουλής και πειράχτηκε από το ότι κάποιες ξέμπαρκες τρίχες έφτασαν ώς το καφενείο. Διατύπωσε, λοιπόν, τα δικαιολογημένα παράπονά της –πού αλλού;– στα προσφιλή σόσιαλ μίντια: «Αν κάτι, πάντως, χαίρομαι είναι τα στεγανά των διαδικασιών μας… Καλή καρδιά! Συνεχίζουμε!» έγραψε. Βουνό το δίκιο της. Με λανθάνουσα γλώσσα εξέφρασε την πάσα αλήθεια.
Οντως. Η κυβερνητική Κοινοβουλευτική Ομάδα δεν χαρακτηρίζεται για την ερμητικότητά της και, καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, καθίσταται ολοένα και πιο διαπερατή. Δεν υπονοώ τα ένοχα μυστικά, τα οποία ορισμένοι δεν επιθυμούν να εκτίθενται στα φώτα της δημοσιότητας. Οι ρωγμές στον πάτο του φρέατος είναι τόσο ευρύχωρες, που οσονούπω θ’ αρχίσουν να καταπίνουν ομαδόν τους ίδιους τους βουλευτές. Εξηγούμαι: Ας υποθέσουμε πως επαληθεύονται τα γκάλοπ των διαπλεκόμενων, εξωνημένων ΜΜΕ και των φίλα προσκείμενων στην αντιπολίτευση αργυρώνητων δημοσκόπων.
Διαστρεβλώνουν – δεν διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, και με μία ψήφο διαφορά να χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ, οι εκατό σαράντα τόσοι βουλευτές του θα μειωθούν αυτομάτως σε λιγότερους από τους μισούς. Φταίει το αφιλότιμο μπόνους που επιβραβεύει με το έτσι θέλω τον πρώτο, προσφέροντάς του χάρισμα πενήντα ολόκληρα έδρανα στα ορεινά. Ανεμομαζώματα διαβολοσκορπίσματα. Η συντριπτική πλειονότης των εκλεκτών της Κουμουνδούρου κοιμήθηκαν ανύποπτοι τα μεσάνυχτα της 24ης Ιανουαρίου 2015 και από κοινοί θνητοί βρέθηκαν να διαφεντεύουν κοτζάμ θώκο την εσπέρα της 25ης, με παχυλότατο μισθό εν μέσω κρίσης, προνόμια που ούτε στα μύχια όνειρά τους φαντάζονταν πριν, αναγνωρισιμότητα και εν γένει ζωή στρωμένη με ζάχαρες. Ο αρχηγός έταζε στους πάντες πετραχηλάτους λαγούς, ο άνεμος τους ώθησε να καβαλήσουν μαζί του το αντιμνημονιακό κύμα και μεταμορφώθηκαν εν μιά νυκτί από βατράχια σε πρίγκιπες.
Ορισμένοι πονηρούληδες, βεβαίως βεβαίως, ανθίστηκαν νωρίς τα επερχόμενα μεγαλεία, θυμήθηκαν αίφνης πως οι γονείς ή οι παππούδες τους, βρε αδερφέ, κατάγονται από την αγνή ελληνική ύπαιθρο, με προτίμηση τις τετραεδρικές της περιφέρειες, συνωστίστηκαν στους χρυσοφόρους συνδυασμούς και εισήλθαν μετά βαΐων στο Κοινοβούλιο. Επρόκειτο για την ηρωική εποχή, κατά την οποία φυσούσαν επιμόνως τους ζουρνάδες και ιδροκοπούσαν βαρώντας τα νταούλια, αλλά οι αδαείς και αχάριστες αγορές αγνοούσαν τα βήματα των παραδοσιακών μας χορών. Ηρθε μοιραία κατόπιν η διαβόητη συμβολή της πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς στην παγκόσμια πολιτική βιβλιογραφία. Ναι, την kolotoumba υπαινίσσομαι.
Σάστισαν απαξάπαντες με τον ατιμωτικό συμβιβασμό. Μονοκόκαλο και ανελαστικό το έν τρίτον από δαύτους δεν τα κατάφερνε στις κυβιστήσεις και αποχώρησε αξιοπρεπώς. Περισσότερο ευέλικτοι οι ρέστοι και όσοι πρόθυμοι έσπευσαν, καθότι μυρίστηκαν ψητό, με πόνο καρδιάς ομολογουμένως, επικύρωναν τα μνημόνια και τα οδυνηρά μέτρα ανασηκωμένοι στις μύτες των ποδιών, μην πάει και δεν τους προσμετρήσουν οι ψηφοσυλλέκτες. «Οπως εσύ και πολλοί άλλοι έχουμε ψηφίσει πράγματα που δεν θέλαμε. Αν νιώθουμε ότι δεν πρέπει να μιλάμε ανοιχτά τότε πού; Δεν δέχομαι να με εγκαλείτε γιατί ασκώ κριτική. Αν δεν μιλήσω εδώ, πού θα τα πω αυτά» ελάλησε η Αννέτα απευθυνόμενη σε συνάδελφό της κατά την επίμαχη συνεδρίαση. Είναι γλυκιά και πλανεύτρα η πολύφερνη εξουσία κι όποιος αισθάνεται να τη χάνει παραφρονεί.
