Παρασκευή βραδάκι. Βγήκα στο λιθόστρωτο της Ερμού από την έκθεση Ντα Βίντσι, στο παλιό Αμαξοστάσιο των λεωφορείων, έπειτα από δυο ώρες. Δεν έφτασαν ούτε για «ζήτω»! Η μεγάλη προσοχή και το δυνατό συναίσθημα θαυμασμού προς την ανθρώπινη διάνοια –με τον Ντα Βίντσι στο αποκορύφωμά της– με είχαν εξαντλήσει. Λες και δούλεψα υπερωρία! Ισως ξαναπάω. Διαρκεί έως το τέλος Μαρτίου. Είναι διεθνής και περιοδεύουσα. Η προετοιμασία της (συγκέντρωση πρωτότυπου υλικού, αντίγραφα, θεματικές ενότητες κ.λπ.) πήρε περί τα 15 χρόνια.
Αφορμή τα 500 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου δημιουργού: 2 Μαΐου 1519 [στη Γαλλία και δυσαρεστημένος με τους συμπατριώτες του! Ως συνήθως!]. Συνέδραμαν: Μουσείο Leonardo da Vinci, Ρώμη, Ινστιτούτο Lumiere Technology, Παρίσι, και ειδικοί από Ιταλία και Γαλλία.
Τρεις εκθέσεις, που μόνο σε αυτή των μηχανικών εφευρέσεων παρουσιάζονται 75 μοντέλα, αναπαραγωγές σε φυσικό μέγεθος (καθένα με την ιστορία και τον θρύλο του!), διαδραστικές μηχανές, αντίγραφα των περίφημων κωδίκων (βιβλιαράκια με ιδιόχειρες σημειώσεις), συνολικά πάνω από 200 εκθέματα. Ο Ντα Βίντσι δεν ασχολήθηκε με όλες τις τέχνες και τις επιστήμες· κάποιες από αυτές περίπου τις ίδρυσε. Δεν ήταν το πνεύμα της Αναγέννησης. Είναι το πνεύμα της διαρκούς Αναγέννησης· όποτε οι άνθρωποι έχουμε την καλή τύχη να συμβαίνει κάτι τέτοιο!
Αντί επιλόγου: Την επομένη, Σάββατο, πρωί, επιστρέφω από τον περίπατο στον Υμηττό και βλέπω πλάι στο δεξί μου πόδι ένα χαριτωμένο κανελί σκυλάκι. Στρέφω. Ακολουθεί το αφεντικό.
«Ωραίος; ή ωραία;», ρώτησα, για να μάθω το φύλο. Ηταν «Ωραία!». Και αμέσως μετά: «Μόνα, κάνε πιο κει να περάσει ο κύριος…». Τρελάθηκα! «Μόνα!» θαύμασα. «Ωραίο όνομα!». «Τη βάφτισα Μόνα, επειδή τη μαμά της, στο χωριό, τη λένε Λίζα!».
