Πολιτική σιελόρροια

Βαρέθηκα να βλέπω τον έναν μετά τον άλλον τους εκπροσώπους του πόπολου να ψαύουν διά της γλώσσης τα εκκρίματα των βρόγχων τους· να γλείφουν εκεί που έφτυναν, πά’ να πει. Και να τους ακούω να λιβανίζουν οψίμως ηγέτες που δυο-τρία χρονάκια πριν τους έψελναν τον εξάψαλμο, τους έσουρναν τα εξ αμάξης, τους έστελναν ευχαρίστως στο πυρ το εξώτερον, τουτέστιν στον ξαποδώ κι ακόμα παραπέρα.

Λαθραλιεύω λαίμαργα σε σατιρικές ραδιοφωνικές εκπομπές παλαιότερες δηλώσεις βουλευτών μικρών θνησιγενών σχηματισμών, που πριν καλά καλά ανεξαρτητοποιηθούν εκχωρούν γην και ύδωρ στα μεγάλα κόμματα, τα οποία στόλιζαν άλλοτε με τα πλέον ανατριχιαστικά κοσμητικά τής αργκό. Τα ξετρυπώνουν οι παραγωγοί από το αρχείο τους και τα βροντολογούν στον αέρα δοθείσης της ευκαιρίας, για να μετρήσουμε το ηθικό ανάστημα κορυφαίων δημοσίων ανδρών και ενίοτε γυναικών. Δεν χρειάζεται μεζούρα. Αρκούν κάνα δυο δάχτυλα κι αυτά σε οριζόντια θέση.

Ενθυμούμαι τις τσιρίδες του Αδ-όνειδος εναντίον του Κωστάκη και του Κυριάκου –εξακολουθώ να μην αναφέρω επώνυμο, καθότι προληπτικός– ή τα καταχεριάσματα της Κατερίνας Παπακώστα κατά του σημερινού πολιτικού προϊσταμένου της. Αν και όχι πρώτος διδάξας, αποδείχτηκε σωστός προφέσορας, εξπέρ του αθλήματος, ο ίδιος ο πρωθυπουργός, όστις από τον Αύγουστο του 2015 και εντεύθεν πιπιλίζει διαρκώς τα αποπτύσματά του.

Ναρκισσεύεται για τα πρωτογενή πλεονάσματα άτινα χαρακτήριζε κάποτε αιματοβαμμένα, καμαρώνει δίπλα στη φιλενάδα του την Κάνγκελα που επρόκειτο να τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί να τη στείλει από κει που ’ρθε, επιχαίρει για την αποδοχή των αγορών τις οποίες θα χόρευε σαν τα κοκόρια στο ταψί, παίζοντάς τους ζουρνάδες και νταούλια και κομπορρημονεί επειδή εξελίχθηκε σε αγαπημένο τέκνο της ανάλγητης νεοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής νομενκλατούρας την οποία διαβεβαίωνε ότι θα κατατροπώσει διαρρήδην.

Ντελαπάρισε ο ντελικάτος Τέρενς Σπένσερ Νίκολας Κουίκ στο μουσκεμένο οδόστρωμα πέριξ της Κουμουνδούρου. Στο ουχί και τόσο μακρινό παρελθόν λογάριαζε ως υπέρτατη προσβολή να θεωρηθεί από κακεντρεχείς και οπισθόβουλους συνοδοιπόρος –ο μη γένοιτο– του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρόλαβε να ορκιστεί στη Βουλή και διά λευκής επιταγής παρείχε τα διαπιστευτήριά του στην κυβέρνηση, καθώς προτίθεται να εγκρίνει εκ των προτέρων άπαντα τα νομοθετήματά της. Είναι, βλέπεις, υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για τον Απόδημο Ελληνισμό, θώκος που όσο να ’ναι έχει τα τυχερά του.

Απωθεί η καρέκλα τον Τέρενς. Δεν είναι σαν μερικούς μερικούς. Η ελληνική διασπορά εξαπλώνεται και στις πέντε ηπείρους. Ο Καββαδίας είχε βρει Κεφαλονίτη ταβερνιάρη σε ιγκλού στη γη των Εσκιμώων. Μόνο εκεί δεν έφτασε η χάρη του Σπένσερ. Κάθε τρεις και λίγο ετοιμάζει τις βαλίτσες του και βουρ για το επόμενο ταξιδάκι. Με όλα τα έξοδα πληρωμένα. Πού θα ξαναβρεί τέτοιες χλίδες. Για χατίρι τους έκανε χειμερινές εκπτώσεις στην εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε παρά φύσιν έδρα, σχολίασε άλλοτε συντρόφι του. Ταμάμ μ’ αυτούς που φιλάνε κατουρημένες ποδιές.