Πρώτα η διάγνωση, μετά το φάρμακο για το γερμανικό ποδόσφαιρο

«Auf jeden Regen folgt auch Sonnenschein» (μτφρ: Μετά από κάθε καταιγίδα έρχεται μία λιακάδα)

Oι φάσεις νοκ άουτ των ευρωπαϊκών κυπέλλων στο ποδόσφαιρο δίνουν κάθε χρόνο πολλές αφορμές για συζητήσεις που ξεπερνούν τα στενά όρια των αποτελεσμάτων των αγώνων. Αυτή τη φορά έγινε πολύς ντόρος, ανάμεσα στα άλλα, και για την παταγώδη αποτυχία των γερμανικών ομάδων στο Champions League.

Ευτυχώς, για τους Γερμανούς που ήρθε η πρόκριση της Άιντραχτ Φρανκφούρτης επί της Ίντερ μέσα στο Μιλάνo για το Europa League, αλλιώς θα μιλάγαμε για ιστορικών διαστάσεων κατραπακιές.

Η Lady Hope, πάντως, αναγνωρίζει πως υπάρχει θέμα, και μάλλον είναι σοβαρό. Μένει να διερευνηθούν η πραγματική του έκταση, αλλά και τα πιθανότερα αίτια για όσα (δεν) έκαναν σχεδόν όλες οι γερμανικές ομάδες φέτος στις διοργανώσεις της UEFA. 

Το γερμανικό ποδόσφαιρο μπορεί κάποιοι να το πηγαίνουν και κάποιοι άλλοι όχι. Μπορεί, πάλι, να είναι σε κάποιους αδιάφορο. Όμως, σχεδόν όλοι το αναγνωρίζουν εδώ και πολλές δεκαετίες ως ένα από τα πιο αναπτυγμένα στο ευρωπαϊκό (και όχι μόνο…) στερέωμα.

Η Εθνική Γερμανίας -φερ΄ειπείν-έχει μεγάλο αριθμό διακρίσεων, ενώ και οι γερμανικοί σύλλογοι πάρα πολλές φορές έχουν κατακτήσει τρόπαια ή έχουν πραγματοποιήσει αξιολογότατες έως σπουδαίες πορείες στο διεθνή ανταγωνισμό. Το θέμα, όμως, στο σήμερα, δεν είναι το παρελθόν. Είναι το προβληματικό παρόν και τι ακριβώς θέλει αυτό να πει για το μέλλον.

Στην όποια κουβέντα διεξάγεται αυτές τις ημέρες δεν γίνεται να μην επηρεάσει το πρόσφατο «βαρομετρικό χαμηλό» της ίδιας της Εθνικής Γερμανίας. Κυρίως στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας το περασμένο καλοκαίρι, αλλά και η τελευταία θέση (και ο συνεπαγόμενος υποβιβασμός στην πιο κάτω κατηγορία) στο νεότευκτο UEFA Nations League. Αλλά, και από μόνα τους τα πεπραγμένα των γερμανικών συλλόγων στο φετινό Champions League αρκούν για έντονες συζητήσεις.

Η Μπάγερν Μονάχου, η Μπορούσια Ντόρτμουντ και η Σάλκε δέχτηκαν 17 τέρματα και ανταπέδωσαν μόνο τρία… Αναμφίβολα, δεν τη λες και την πιο ανταγωνιστική επίδοση… Ειδικά αυτό το 7-0 της Μάντσεστερ Σίτι επί της Σάλκε είναι ένα αποτέλεσμα που δεν προσομοιάζει με τα καθιερωμένα διαχρονικώς γερμανικά στάνταρντ. Για να το θέσουμε κάπως σκωπτικά και αδόκιμα, αν μία γερμανική ομάδα φάει εφτά γκολ περιμένεις πως θα έχει βάλει και αυτή τουλάχιστον τρία… 

Το 2013 ήταν η απόλυτη αποθέωση. Ο τελικός του Champions League ήταν ένας γερμανικός εμφύλιος ανάμεσα στη Μπάγερν και τη Μπορούσια Ντόρτμουντ. Σχεδόν ένα χρόνο μετά, η «νασιονάλμανσαφτ» -υπό την καθοδήγηση του Γιόακιμ Λεβ- κατακτούσε την κορυφή του κόσμου στο Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Οι δύο σημαντικότερες διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις, η μία στο διασυλλογικό επίπεδο ανταγωνισμού και η άλλη σε αυτό των εθνικών ομάδων, βάφονταν με τον πιο σαφή τρόπο στα γερμανικά χρώματα. Στα μέσα της τρέχουσας δεκαετίας δεν υπήρχαν υποψίες κρίσης, αλλά ομολογίες και παραδοχές επι-κυριαρχίας…

Στην περσινή διοργάνωση η Λειψία και η Μπορούσια Ντόρτμουντ δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν στους 16, αλλά η Μπάγερν κόντεψε να πετάξει έξω τη Ρεάλ Μαδρίτης στους ημιτελικούς και να πάει αυτή στον τελικό. Όχι μόνο κράτησε στα χέρια της την τιμή του γερμανικού διασυλλογικού ποδοσφαίρου, αλλά πλησίασε πολύ στο να το κάνει και πάλι φορέα πανηγυρισμών και εγκωμιαστικών σχολίων.

Το Champions League (πάλαι ποτέ Κύπελλο Πρωταθλητριών) το έχουν πάει στη Γερμανία 5 φορές οι Βαυαροί, και από μία φορά το Αμβούργο και η Μπορούσια Ντόρτμουντ, ενώ έχουν συμμετάσχει ως φιναλίστ σε τελικούς και οι τρεις προηγούμενες ομάδες, αλλά και η Άιντραχτ Φρανκφούρτης, η Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ και η Μπάγερ Λεβερκούζεν.

Φέτος, που η Μπάγερν παρουσίασε μία θολή εικόνα για τα μέτρα της, ήρθαν τα απανωτά σοκ και «έδεσε το γλυκό»… Μόνο που ξαφνικά «αυξήθηκε ο σακχαρώδης διαβήτης» και το γλυκό αυτό πήγε εντελώς ανεκμετάλλευτο…

Αίφνης, λοιπόν, προκύπτουν τα ερωτήματα:

• Είναι ένα συγκυριακό φαινόμενο;
• Υπάρχει πρόβλημα στόχων, έμψυχου υλικού και ευρύτερου προσανατολισμoύ;
• Τα οικονομικά μεγέθη του γερμανικού ποδοσφαίρου μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του σύγχρονου ανταγωνισμού;
• Αντικατοπτρίζει η εικόνα των γερμανικών ομάδων μέσα στα γήπεδα κάποια «σιωπηλή» αλλαγή προτεραιοτήτων;
• Είναι μία ηρεμία πριν από ένα νέο ξέσπασμα;
• Θα μπορέσει από του χρόνου, μία (με πρώτη υποψήφια την Μπάγερν) ή και παραπάνω ομάδες, να επανέλθουν σε υψηλές πτήσεις στο Champions League;
• Υπάρχουν ακόμα δυνατότητες στο υπάρχον πεδίο ή απαιτείται ένα όψιμο restart ριζικών αναδιατάξεων;
• Γνωρίζουν οι Γερμανοί με τη σειρά τους «μέρες ιταλικών συμπτωμάτων» του παρελθόντος;

Σίγουρα υπάρχει σοβαρό θέμα και πρέπει να το δουν όλοι οι αρμόδιοι. Και η γερμανική Ομοσπονδία, και οι ίδιοι οι σύλλογοι, και τα θεωρητικά think tanks της γερμανικής ποδοσφαιρικής οικογένειας. Πρώτα η διάγνωση, μετά το φάρμακο για το γερμανικό ποδόσφαιρο…

Mία Άιντραχτ δεν φέρνει την άνοιξη. Εκτός, βέβαια, κι αν προχωρήσει κι άλλο… Εξάλλου, ο επόμενος χειμώνας είναι αρκετά μακριά… Προς το παρόν, μάλλον συμφέρει τους Γερμανούς να γυρίσει η διεθνής κουβέντα στον Κριστιάνο Ρονάλντο, στον Ζιντάν, στον Άγιαξ, στα ζευγάρια των προημιτελικών, κοκ. Για να μπορέσουν να κάνουν τη δουλειά τους απερίσπαστοι… Ποντάροντας, παράλληλα, τα φετινά τους ρέστα στην ομάδα της Φρανκφούρτης.

Η Lady Hope θα τους συνιστούσε, για εντελώς πρακτικούς λόγους, να ξεχάσουν και όσο πιο γρήγορα γίνεται το γεγονός πως αυτό το επώδυνο «μηδέν στα τρία» στη φάση των 16 του Champions League συνέβη απέναντι σε τρεις  αγγλικές ομάδες…