Της Αλλοπάρ*

Προ ημερών παρακολούθησα, μέσω ίντερνετ, τη συζήτηση (ή ντιμπέιτ, αν προτιμάτε) μεταξύ τεσσάρων υποψήφιων δημάρχων Αθηναίων, των κ. Γερουλάνου, Ηλιόπουλου, Μπακογιάννη και Σοφιανού -κατά αλφαβητική σειρά. Ηταν μια θαυμάσια πρωτοβουλία του βιβλιοπωλείου «Ιανός» και της συναδέλφου, κυρίας Πουρνάρα.

Μου άρεσε η συζήτηση και η αντιπαράθεση αυτή, διότι και τα 5 θέματά της (καθαριότητα, ασφάλεια, μεταναστευτικό, ναρκωτικά και οικονομία, αν δεν κάνω λάθος) ήταν σημαντικά για τους μόνιμους και περιστασιακούς κατοίκους αλλά και για τους επισκέπτες της πρωτεύουσας.

Και οι 4 συνομιλητές κράτησαν τη συζήτηση σε καλό επίπεδο, παρά τις κάποιες «κακίες», τις οποίες δεν μπόρεσαν να αποφύγουν, ίσως λόγω του «βασικού ενστίκτου» των πολιτικών, ακόμα και της πιο νέας γενιάς. Στο καλό επίπεδο της συζήτησης συνέβαλε και η κυρία Πουρνάρα, η οποία επίσης -χάρη στο βασικό ένστικτο της συντονίστριας- δεν επέτρεψε σε κάποιους «απείθαρχους» ακροατές να καταστρέψουν την εκδήλωση.

Και όμως, αν και άκουσα πολλά και ωραία, έμεινα παραπονεμένη διότι δεν άκουσα τίποτα για μένα, δηλαδή για μια κάτοικο -περιστασιακή ίσως- της Αθήνας, που θέλει να περπατήσει στα πεζοδρόμια και στους πεζόδρομους της πόλης και δεν μπορεί.

Θα ήθελα, δηλαδή, να υπάρχει ένα βίντεο που να δείχνει το τι τραβάει μια μαμά προκειμένου να περπατήσει με το καροτσάκι του μωρού της στους δρόμους και τα πεζοδρόμια της Αθήνας. Ενα άλλο που να δείχνει τον αποκλεισμό των ΑμεΑ απ’ τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και δίκυκλα και ένα τρίτο που να δείχνει δρόμους και πεζόδρομους κατειλημμένους από τραπεζοκαθίσματα, μ’ έναν στενό διάδρομο ανάμεσά τους… για τους πεζούς. Και πάνω σ’ αυτό το τραγικό και καθημερινό θέμα να τοποθετηθούν οι συνομιλητές.

Ξέρετε, δεν είναι καθόλου υποτιμητικό για έναν δήμαρχο, πέρα απ’ τα μεγάλα και μεγαλεπήβολα, να ασχολείται και με τα «μικρά» και καθημερινά, που όμως επηρεάζουν, προς το χειρότερο, τη ζωή του. Ας πάει στο Κολωνάκι και θα δει ότι πρέπει να ‘ναι ακροβάτης για να περπατήσει ανάμεσα στα τραπεζοκαθίσματα. Ας πάει κάτω απ’ την Καραγεώργη Σερβίας προς Μοναστηράκι, κι αν καταφέρει να ισορροπήσει στα στενά πεζοδρόμια να μου τρυπήσει τη μύτη.

Στο Παγκράτι και στην Κυψέλη είναι αδύνατον να κατεβείς απ’ τα πεζοδρόμια, διότι τα πυκνοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα δεν το επιτρέπουν, παρά μόνο σ’ όσους μπορούν να πηδήξουν από πάνω τους. Κάτι που εγώ μεν κάνω, αλλά εγώ είμαι σκύλα…

* Η Αλλοπάρ μου, λες και το ήξερε, έθιξε μια πολύ ευαίσθητη χορδή μου. Δεν σας κρύβω πως θα ψήφιζα και με τα δυο μου χέρια όποιον δήμαρχο ξανάδινε πίσω στους πεζούς τους δρόμους, τα πεζοδρόμια και τους πεζόδρομους της πόλης μου. Χωρίς τραπεζάκια, χωρίς σπασμένες πλάκες και καθαρούς! Γουάου!