Ισόθεα νέχταρα

Ο ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ, που πέθανε σαν σήμερα μεσούσης της Κατοχής, το 1943, απετέλεσε ηγετική μορφή ενός κινήματος το οποίο ανανέωσε τη λογοτεχνία μας, ορίζοντας και χαρίζοντας στον λαό τη γλώσσα του. Συγκαταλέγεται επίσης στους κορυφαίους ερωτικούς ποιητές μας. Ιδού δεινό δείγμα:

ΚΛΙΝΑΡΙ Ω κλινάρι ανιστόρητο με το κόκκινο ατλάζι/ που φτερώνεις για πέταγμα την ψυχή, το κορμί,/ όταν πάνω σου η γύμνια μας με πορφύρα φαντάζει/ και σπαράζει, τη ζώνουνε ηδονές και λυγμοί.// Πώς τη νύχτα την άναστρη μ’ ένα φως πλημμυρίζεις/ πώς υψώνει σε ο πόθος μας σε ολύμπιο θρονί/ και με νέχταρα ισόθεα μας μεθάς μας κοιμίζεις/ σ’ έναν ύπνο Ενδυμίωνα κι ας τον κράζει η φωνή.

ΝΑ ’ΜΟΥΝ Τ’ ΑΓΙΟΚΛΗΜΑ που απ’ την αυλή σου/ ψηλά στον τοίχο σου σκαλώνει, ανθεί,/ που με τη δρόσο σου, με την πνοή σου/ πάντα δροσίζεται, και πάντα ζει.// Στο παραθύρι σου να ’ρθώ να στήσω/ κλωνάρια πράσινα για ν’ ακουμπάς,/ στρώμα, προσκέφαλο να σου χαρίσω,/ να γέρνεις ήσυχα, να μ’ αγαπάς.// Ν’ ανακατώνουνται, να γίνουντ’ ένα,/ να κουβεντιάζουνε αδελφικά/ τα λουλουδάκια μου τα μυρωμένα με τα μαλλάκια σου τα καστανά.

ΠΕΡΔΙΚΟΣΤΗΘΗ ΤΣΙΓΓΑΝΑ,/ ω μαγεύτρα, που μιλείς/ τα μεσάνυχτα προς τ’ άστρα/ γλώσσα προσταγής,// που μιλώντας γιγαντεύεις/ και τους κόσμους ξεπερνάς/ και τ’ αστέρια σου φορούνε/ μια κορώνα ξωτικιάς!// Σφίξε γύρω μου τη ζώνη/ των αντρίκειω σου χεριών·/ είμαι ο μάγος της αγάπης,/ μάγισσα των αστεριών.// Μάθε με πώς να κατέχω/ τα γραφτά θνητών κ’ εθνών,/ πώς τ’ απόκρυφα των κύκλων/ και των ουρανών·// πώς να φέρνω αναστημένους/ σε καθρέφτες μαγικούς/ τις πεντάμορφες του κόσμου/ κι όλους τους καιρούς…

ΕΡΘΕΙΣ ΔΕΝ ΕΡΘΕΙΣ, εγώ θα σύρω/ τ’ αργά τα πόδια γοργά ως εκεί,/ το κουρασμένο κορμί να γείρω/ στην έρμη πέτρα τη μυστική.// Και θα προσμένω και θα πεθαίνω/ και θ’ ανασταίνομαι –μιλώ, μένω–/ με τη μιλιά σου·/ έρθεις δεν έρθεις, θα σ’ αγκαλιάζω/ και με τη σκέψη μου θα ταιριάζω/ τη ζωγραφιά σου.// […] Και με το σείσμα τ’ αχνού του τρόμου/ ή με το κάρφωμα εκστατικό,/ στη γνωρισμένη πλαγιά του δρόμου,/ έρθεις δεν έρθεις, θα καρτερώ.// Τρελό καρτέρι, και ολόγυρά μου/ η κρυφή νύχτα και η σιγανή·/ μόνο γιομάτη θα είν’ η καρδιά μου/ από την ψάλτρα σου τη φωνή…

ΗΔΟΝΙΣΜΟΣ Από τραγούδια έν’ άυλο κομπολόι/ σ’ εσέ δεν ήρθα σήμερα να δώσω./ Με τα παιγνίδια, εγώ θα σε λιγώσω/ και με τα ξόρκια, αγάπη μου, ενός γόη.// Γυμνοί. Και σαν κισσός θα σκαρφαλώσω/ για να φάω το κορμί σου που με τρώει./ Του λαγκαδιού σου τη δροσάτη χλόη/ με το χέρι θρασά θα την πυρώσω.// Το κρασί που ξανάφτει και το γάλα/ που κοιμίζει, θα φέρω στάλα στάλα/ μ’ όλο μου το κορμί να σε ποτίσω./ Και στα πόδια σου τ’ ασπροσκαλισμένα/ δυο βάζα που μου παίρνουνε τα φρένα/ στερνή μανία το μέλι μου θα χύσω.