Η ζωή μετά τον Μέσι

Ο Λιονέλ Μέσι δεν είναι και το πιο γερό σκαρί που θα μπορούσε να υπάρξει. Μικρόσωμος, με ατροφικά πόδια σε μικρότερη ηλικία, είναι λογικό να τραυματίζεται συχνά, ειδικά όσο τα χρόνια περνούν, ενώ το καλοκαίρι θα κλείσει τα 32 του.

Στον προχθεσινό ημιτελικό Κυπέλλου με τη Ρεάλ Μαδρίτης, ο Αργεντινός ήταν στον πάγκο, λόγω ενός ακόμη τραυματισμού, όχι πολύ σοβαρού. Η ομάδα δεν τραβούσε, ήταν πίσω στο σκορ με 0-1, η μεγάλη αντίπαλος ήταν καλύτερη και όλο το γήπεδο άρχισε να φωνάζει ρυθμικά το όνομά του.

Ο Ερνέστο Βαλβέρδε αποφάσισε να τον ρίξει στο ματς στο 63ο λεπτό, αφού πρώτα η Μπάρτσα ισοφάρισε με τον Μάλκομ. Με το που μπήκε ο Μέσι προκάλεσε ευφορία, μια ανακατωσούρα στην αντίπαλη άμυνα, όμως εν τέλει δεν κατάφερε κάτι. Το ματς έμεινε ισόπαλο, η Ρεάλ θα μπορούσε να νικήσει αν ο Μπέιλ ήταν πιο εύστοχος και γενικά η απόδοσή του κινήθηκε σε ρηχά νερά. Συμπέρασμα, πολύ κακό για το τίποτα.

Το πρόβλημα που φαίνεται να υπάρχει τόσο στη νοοτροπία των οπαδών όσο και στον οργανισμό Μπαρτσελόνα γενικότερα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή χωρίς τον Μέσι. Σίγουρα πρόκειται για τον κορυφαίο παίκτη στον κόσμο ή τέλος πάντων τον πιο ταλαντούχο και χαρισματικό. Ομως, το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα. Η Μπαρτσελόνα ευτύχησε να δημιουργήσει την πιο πετυχημένη ομάδα της Ιστορίας με τον Μέσι μπροστάρη. Αλλά είχε δίπλα πολύτιμους παίκτες σαν τον Τσάβι, τον Ινιέστα, τον Πουγιόλ, που μοιραία μεγάλωσαν και σιγά σιγά αποχώρησαν.

Ο Μέσι είναι ο καλύτερος, αλλά είναι και –στατιστικά– παροιμιώδης η αποτυχία του να πάρει μόνος του τα μεγάλα παιχνίδια. Γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια στη Βαρκελώνη βλέπουν τους εχθρούς τους από τη Μαδρίτη να σηκώνουν απανωτά τα Τσάμπιονς Λιγκ, κι αυτοί απλά να βολεύονται με εγχώρια τρόπαια και κάποιες νίκες γοήτρου στα μεταξύ τους clasico.

Το κακό στους «μπλαουγκράνα» είναι τούτο: Τα περιμένουν όλα απ’ αυτόν. Οταν ο Μέσι δεν παίζει σημαίνει συναγερμός, κάνοντας ενδόμυχα τους συμπαίκτες του να νιώθουν παράταιροι. Κάπως έτσι άλλωστε δεν έφυγε ο Νεϊμάρ πέρυσι;

Η Μπαρτσελόνα ιδρύθηκε το 1899 και θα συνεχίσει να υπάρχει για πολλά χρόνια ακόμα. Θα πρέπει να το κάνει χωρίς τον Μέσι πολύ σύντομα.

Τον παραπάνω προβληματισμό και την εξάρτηση από τον Αργεντινό σούπερ σταρ πρέπει να κατάλαβε και ο πρόεδρος του συλλόγου, Τζοσέπ Μπαρτομέου.

Γι’ αυτό χθες βγήκε και έκανε εντελώς ξαφνικά δηλώσεις επί του θέματος: «Ξέρουμε ότι σύντομα ο Λίο θα σταματήσει το ποδόσφαιρο. Γι’ αυτό ετοιμαζόμαστε από τώρα για το μέλλον. Πάνω σε αυτή τη λογική αγοράζουμε ακριβά νεαρούς παίκτες, ώστε να συνεχιστεί η εποχή των επιτυχιών».

Ο Μέσι έχει συμβόλαιο ώς το 2021, όταν θα είναι 34 ετών. Και δεν αποκλείεται να το ανανεώσει, αν και μοιάζει σχεδόν βέβαιο ότι η καριέρα του τότε θα αρχίσει να φθίνει.

Η Μπαρτσελόνα έχει αναγκαστεί σε αγορές από το εξωτερικό διότι η «Μασία» δεν εξάγει πια ποδοσφαιριστές με την επιτυχία του παρελθόντος.

Ετσι φέτος έχουν δαπανηθεί 200 εκατομμύρια ευρώ για τον κεντρικό χαφ Αρτούρ, τον εξτρέμ Μάλκομ, τον στόπερ Λενγκλέ και φυσικά τον Ολλανδό χαφ Ντε Γιονγκ από τον Αγιαξ, που το καλοκαίρι αναμένεται περίπου σαν Μεσσίας.

Απ’ αυτούς μόνο ο Μάλκομ είναι δυνητικά αντικαταστάτης του Μέσι. Ξεκίνησε νωχελικά τη σεζόν, αλλά σιγά σιγά ανεβάζει ρυθμούς και ήταν ο σκόρερ στο προχθεσινό παιχνίδι. Πάντως Μέσι δεν μπορεί να γίνει.

Το ίδιο μπορεί να ισχυριστεί κάποιος μετά βεβαιότητος και για τους άλλους δύο σχετικά φρέσκους «συνεργάτες» του στην επίθεση: τον Κουτίνιο και τον Ντεμπελέ, για τους οποίους ξοδεύτηκαν πάνω 250 εκατ. ευρώ συνολικά.

Ο Βραζιλιάνος δεν μπορεί με τίποτα να προσαρμοστεί 13 μήνες τώρα, ο Γάλλος έχει το μυαλό του στο… Playstation παρά τα πολύ καλά αγωνιστικά προσόντα του και έτσι κανείς δεν ταιριάζει με αυτόν.

Κι εδώ διαφαίνεται το επόμενο μεγάλο πρόβλημα για την Μπαρτσελόνα: Με τον Μέσι παρόντα, όλοι οι υπόλοιποι είναι στη σκιά του. Και με την προσωπολατρία που υπάρχει προς αυτόν από τον κόσμο, ακόμη κι όταν αποχωρήσει είναι πιθανό αυτή η «σκιά» να παραμείνει εκεί, υπό μορφή σύγκρισης με κάθε επίδοξο αντικαταστάτη του.