Τα πράγματα έχουν απλοποιηθεί για τον ΠΑΟΚ μετά την ισοπαλία στο ΟΑΚΑ. Νικάει τον Ολυμπιακό την επόμενη Κυριακή στην Τούμπα, βάζει πρόωρο τέλος στη μάχη του τίτλου. Φέρνει ισοπαλία, γίνεται αδιαφιλονίκητο φαβορί. Ηττάται, δυσκολεύει τη ζωή του, αλλά κρατά και πάλι το πάνω χέρι.
Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι ύστερα από 19 αγωνιστικές παραμένει αήττητος (έχοντας 17 νίκες και δύο ισοπαλίες) ισοφαρίζοντας την επίδοση της ομάδας της περιόδου 1972-73, από μόνο του αποτυπώνει το μέγεθος της επιτυχίας και της δυναμικής τής φετινής ομάδας.
Χθες, ο ΠΑΟΚ έδειξε όλες τις αρετές του, αλλά και μία αδυναμία του που όμως μπορεί να καλύψει πολύ σύντομα αν ο Ολιβέιρα πιστοποιήσει τις συστάσεις που τον συνοδεύουν από την Πόρτο.
Η πρώτη και βασικότερη αρετή του ότι ανασταλτικά είναι η πιο πειστική ομάδα στην Ελλάδα και ειδικά η άμυνα του μακράν η καλύτερη. Κρέσπο και Βαρέλα, έχοντας από πίσω τους έναν πολύ αξιόπιστο Πασχαλάκη, «καθάρισαν» όλες τις φάσεις, εκτός από μία. Αυτή που ο Πόνσε σηκώθηκε -αλλά ο Βαρέλα έμεινε καρφωμένος στο έδαφος- και ισοφάρισε σε 1-1.
Ακόμη, φάνηκε στην πράξη πόσο μεγάλο όπλο είναι οι στημένες φάσεις. Το γκολ του Μαουρίσιο στο 10’ ήρθε από συνεργασία με τον Βαρέλα, έπειτα από εκτέλεση κόρνερ, όπως ακριβώς είχε συμβεί και με το περιβόητο γκολ του Αφρικανού που ακύρωσε, για οφσάιντ στον Βραζιλιάνο, ο Κομίνης πέρυσι. Μπορεί άλλοι να διαφωνούν αλλά για τους οπαδούς του ΠΑΟΚ είναι θεία δίκη, κάρμα (διαλέξτε όποια λέξη θέλετε εσείς…).
Οσο ο ΠΑΟΚ έπαιζε έντεκα εναντίον έντεκα και με τη σιγουριά του Μπίσεσβαρ στο κράτημα μπάλας φαινόταν να επιβάλει τα δικά του «θέλω» στο ματς.
Μετά την αποβολή του Ζαμπά οπισθοχώρησε και, ειδικά μετά την αναγκαστική αποχώρηση του Σουριναμέζου και την αλλαγή του «κιτρινισμένου» Σάχοβ, στριμώχτηκε αρκετά.
Εκεί φάνηκε και η αδυναμία που έρχεται να καλύψει η μεταγραφή του Ολιβέιρα. Απόντος του Μπίσεσβαρ, δεν υπήρχε παίκτης να κρατήσει την μπάλα στη μεσαία γραμμή, να παγώσει κάπως τον ρυθμό και να βοηθήσει να ανεβούν πιο πάνω οι γραμμές.
Τέλος, ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο. Προφανώς, οι αποφάσεις του Δανού Τίγκααρντ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του παιχνιδιού.
Κατά την άποψη του γράφοντος, δεν συμψηφίζονται η αποβολή του Ζαμπά με τον μη καταλογισμό πέναλτι στον Σάχοβ, γιατί ο Ουκρανός δεν πάει με πρόθεση με το χέρι στην μπάλα και άρα δεν πρέπει να αποβληθεί, σε αντίθεση με τον Λιβάγια που χαστούκισε τον Ζαμπά.
Ωστόσο, δεν είναι αυτό το μείζον, αφού οι διαιτητικές αποφάσεις χωρούν πάντα πολλή κουβέντα. Αυτό που κρατάμε είναι ότι, με ξένο διαιτητή, όλες οι ομάδες φέρονται πολιτισμένα. Σκεφτείτε μόνος ποιες θα ήταν οι αντιδράσεις αν τα σφυρίγματα δίνονταν από Ελληνα.
