Υποκατώτατη πολιτική νοημοσύνη

Στην πίσω αυλή ενός σπιτιού

μια βρύση στάζει

ονόματα και αριθμούς

λόγια που αλλάξαμε και υποσχέσεις που απ’ την κούνια τους καταδικάστηκαν

σε διάψευση και ανακολουθία

Νίκος Φωτόπουλος,

«Δάνειος χρόνος»

Δεν ξέρω αν το πολιτικό σύστημα διακρίνεται για την «ελαφρότητά του» [Γ. Σωτηρέλλης] ή αν οι Ελληνες πολίτες αρέσκονται στο να παραγγέλνουν πολιτικό προσωπικό «βαρύ γλυκό και όχι». Δεν ξέρω αν ο Μακιαβέλι, ο Ρισελιέ και ο Ρασπούτιν κυκλοφορούν ανάμεσα στους πολιτικούς(εκλεγμένους και μη) ή αν οι όποιοι μηχανορράφοι καλύπτουν το αίσθημα μιας υπόγειας ζηλοφθονίας και καχυποψίας πολλών τάχατες «καθαρών» πολιτών. Δεν ξέρω αν η εμφανιζόμενη ανελαστικότητα στρατηγικών κινήσεων και τακτικών συμμαχιών του ΚΚΕ οφείλεται σε ιδεολογική επιλογή αυτοπροστασίας ή αν αποτελεί μια αναγκαία, για την ισορροπία του πολιτεύματος, αντίσταση στις παγκοσμιοποιημένες πολιτικές ευθυγράμμισης των πάντων.

Δεν ξέρω αν η Κεντροαριστερά συνιστά «πρόφαση εν αμαρτίαις», καταφύγιο ενόχων ή αν πρόκειται για παιχνίδι μικροεξουσιών à cheval, δηλαδή να παίζει κάποιος σε δύο αριθμούς, σε δύο ταμπλό, στο μαύρο και στο κόκκινο ταυτόχρονα (δίνοντας τη μάχη του νεοσυντηρητισμού «με ανθρώπινο πρόσωπο»;). Δεν ξέρω αν η κομματική καραμπόλα της [α]συμφωνίας των Πρεσπών θ’ ανοίξει το πεδίο των ευκαιριών για τους μετακινούμενους (μεταφερόμενους;) και των κινδύνων για τους σταθερούς ή αν θ’ αρχίσει ένας νέος αγώνας υπερ-βολών ένθεν/κακείθεν με ακατάληπτες λέξεις, ανεφάρμοστα μέτρα, ανυπόστατες υποσχέσεις και συνθήματα τεχνητής πόλωσης κι άτεχνης διαχωριστικής γραμμής.

Δεν ξέρω αν τα 45 χρόνια από τη Μεταπολίτευση δεν ήσαν αρκετά για τη διάκριση κράτους/αντικράτους/παρακράτους (ώστε να είναι εύκολες οι οριοθετήσεις και οι πρακτικές) ή αν αυτή η σύγχυση βοηθάει πολλούς στο να διατυπώνουν ιδεολογήματα και να καταλογίζουν ευθύνες στους αντιπάλους τους. Δεν ξέρω αν η ρητορική περί εθνικού διχασμού εδράζεται σ’ επιχειρήματα αντιπαράθεσης σε γεωπολιτικό επίπεδο ή αν συνιστά ένα ακόμα απομεινάρι, ένα φάντασμα του 19ου και του 20ού αιώνα, που επιβιώνουν ελλείψει αδυναμίας στοιχειώδους εθνικής συνεννόησης. Δεν ξέρω αν ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχουν την κομματική δυνατότητα (και τη δύναμη ψυχής) να προβούν σε τεκτονικές εσωτερικές αλλαγές (χρήσιμες κι αναγκαίες για τη χώρα) ή αν φοβούνται άπαντες να βρεθούν «ενώπιοι ενωπίοις» (στο σημείο αυτό μερικοί οφείλουν να διαβάσουν το θεατρικό έργο του Ζ.-Π. Σαρτρ «Τα γρανάζια»).

Αυτό που ξέρω είναι ότι η Κυβερνώσα δεν ακολουθεί μια πολιτική «κλεισίματος», στον ιδεολογικό εαυτό της ή στην κοινοβουλευτική δεδηλωμένη της, ούτε στην εξωτερική πολιτική της χώρας, αλλά ανοίγεται σε νέες θάλασσες γεωστρατηγικής (έστω κι αν ορισμένοι φοβούνται και κασσανδρικά προβλέπουν εθνικές περιπέτειες). Αυτό που ξέρω είναι ότι «τα πράγματα ποτέ δεν είναι όπως φαίνονται» αλλά ούτε «πάντοτε φαίνονται όπως είναι». Αρα προτείνω η επόμενη μέρα να είναι ενωτική, περισσότερο διαφανής, με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη «εις εαυτούς και αλλήλους» και κυρίως δίχως κραυγές εναντίον όσων έχουν διαφορετική άποψη.

Τη δημοκρατική νομιμοποίηση σε κάθε περίπτωση την έχει η κυβέρνηση της Αριστεράς (ή έστω του νέου ΣΥΡΙΖΑ), κι αυτή σχεδιάζει το μέλλον της πατρίδας. Οσοι είναι αντίθετοι να κρατήσουν το μέτρο του αντιπολιτευτικού λόγου. Οσοι παίζουν κι από δω κι από κει ας πάρουν μία έντιμη απόφαση μακριά από προσωπικές σταθμίσεις. Τέλος, όσοι στηρίζουν τις επιλογές της Κυβερνώσας οφείλουν να [ανα]συνταχθούν στη βάση της συνέπειας, της ιστορικής πορείας και της κοινωνικής εντιμότητας, μη αφήνοντας χώρο στα παράσιτα της παραπολιτικής και στις σαύρες της παραοικονομίας.

ΥΓ. «Δε ζητούμε πια

να θέσουμε το χέρι

“επί των τύπων των ήλων”

για να ιχνηλατήσουμε

τις πληγές μας»

(«Μία πληγή»)

* Πρώην υπουργός