«Oι σπόροι του σχίσματος φυτεύτηκαν περισσότερο από τρία χρόνια πριν, γεννώντας τελικά πικρούς καρπούς πάνω που η Βουλή πρόκειται να λάβει τις μέγιστες αποφάσεις της για το Brexit» έγραφε χθες η πολιτική συντάκτρια του BBC Λόρα Κούνσμπεργκ για τον ασκό του Αιόλου που άνοιξαν στις τάξεις των -διασπασμένων πλέον- Εργατικών και κατ’ επέκταση σε ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα της Βρετανίας οι πολύκροτες παραιτήσεις εφτά βουλευτών της δεξιάς πτέρυγας, που επιτέθηκαν με βιτριολικούς χαρακτηρισμούς κατά του «σκληρά αριστερού» ηγέτη τους Τζέρεμι Κόρμπιν.
Οι άνεμοι της εσωκομματικής ανταρσίας στους αντιπολιτευόμενους Εργατικούς φυσούν όντως ασταμάτητα από τον Σεπτέμβρη του 2015, όταν ο Κόρμπιν από απόλυτο αουτσάιντερ κατάφερε να εκλεγεί πανηγυρικά επικεφαλής του κόμματος και να επιβιώσει πολιτικά κόντρα στις απόπειρες εσωτερικού πραξικοπήματος εναντίον του, στρέφοντας την παράταξη σαφώς αριστερότερα -κίνηση που αποξένωσε μεν την «μπλερική» συνιστώσα του κόμματος, συσπείρωσε δε μαζικά τους προοδευτικούς ψηφοφόρους, κυρίως νεαρούς σε ηλικία, που τον ψήφισαν «δαγκωτό» στις πρόωρες εκλογές του 2017, αυξάνοντας εντυπωσιακά τα εκλογικά κέρδη του κόμματος.
Εκτοτε ωστόσο, η ευρωσκεπτικιστική επαμφοτερίζουσα στάση του απέναντι στο Brexit, η έκδηλη απροθυμία του να στηρίξει τη διενέργεια δεύτερου δημοψηφίσματος, όπως αξιώνουν μεταξύ άλλων οι παραιτηθέντες βουλευτές και μεγάλο τμήμα της εκλογικής βάσης των Εργατικών, σε συνδυασμό με τις (άδικες εν πολλοίς) καταγγελίες για αντισημιτισμό του ιδίου και του κόμματος ευρύτερα λόγω των φιλο-παλαιστινιακών τους θέσεων (παρότι υπήρξαν όντως εσωκομματικά κρούσματα αντισημιτικών σχολίων σε βάρος βουλευτών με εβραϊκές ρίζες), συσσωρεύτηκαν σε τέτοιο βαθμό που η εσωτερική ρήξη έδειχνε πια αναπόφευκτη.
Παρά την έντονη φημολογία του τελευταίου διαστήματος πάντως, η διάσπαση εκδηλώθηκε νωρίτερα και σε μικρότερη κλίμακα από το αναμενόμενο, χωρίς φυσικά να προεξοφλείται πως δεν θα υπάρξουν και άλλες παραιτήσεις.
Νέο πολιτικό κίνημα
Μένει τώρα να φανεί κατά πόσον οι εφτά φιλοευρωπαίοι παραιτηθέντες θα λειτουργήσουν ως εμπροσθοφυλακή για κλιμάκωση της εσωκομματικής υπονόμευσης της ηγεσίας του Κόρμπιν ή αν η ρητή πρόθεσή τους να «χτίσουν ένα νέο πολιτικό κίνημα» από κοινού με βουλευτές άλλων παρατάξεων -πιθανότατα με μετριοπαθείς φιλοευρωπαίους βουλευτές των κυβερνώντων και αντίστοιχα διχασμένων Συντηρητικών, με τους οποίους φέρονται ήδη να «ζυμώνονται» εντατικά- θα οδηγήσει στη δημιουργία ενός νέου κεντρώου κόμματος, αλλάζοντας άρδην τους πολιτικούς συσχετισμούς σε μια εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία για το Ηνωμένο Βασίλειο λόγω Brexit.
Και τι δεν είπαν ενάντια στον Κόρμπιν οι παραιτηθέντες: πως επί των ημερών του οι Εργατικοί έχουν γίνει ένα «θεσμικά ρατσιστικό» κόμμα, πως «έχουν πέσει θύμα πειρατείας από τον πελατειακό πολιτικό μηχανισμό της σκληρής Αριστεράς», πως είναι «συνένοχοι στο να διευκολύνουν το Brexit» και την κυβέρνηση Μέι, πως «πρόδωσαν» τα μέλη τους που θέλουν νέο δημοψήφισμα, ακόμα και πως εκείνος θα συνιστούσε απειλή για την εθνική ασφάλεια αν γίνει πρωθυπουργός (!), καθώς βρίσκεται «στη λάθος πλευρά τόσων πολλών διεθνών ζητημάτων» από τη Ρωσία και τη Συρία μέχρι τη Βενεζουέλα…
Επισήμαναν πάντως πως δημιουργούν δική τους κοινοβουλευτική ομάδα ως ανεξάρτητοι, αφήνοντας πλέον τους Εργατικούς με 248 κοινοβουλευτικές έδρες.
Ο Κόρμπιν αρκέστηκε χθες να δηλώσει «απογοητευμένος που αυτοί οι βουλευτές ένιωσαν ανίκανοι να συνεχίσουν να εργάζονται για τις πολιτικές των Εργατικών, που ενέπνευσαν εκατομμύρια στις τελευταίες εκλογές, βλέποντάς μας να αυξάνουμε τις ψήφους μας με το μεγαλύτερο ποσοστό από το 1945».
Η χαρά των Συντηρητικών
Οι εσωκοκομματικές αντιδράσεις υπήρξαν ανάμικτες. Ορισμένοι χαρακτήρισαν «προδότες» τους εφτά, ζητώντας τους επιτακτικά να παραιτηθούν και από βουλευτές και να δοκιμάσουν την τύχη τους σε συμπληρωματικές εκλογές στις περιφέρειές τους, αφού το 2017 είχαν πετύχει όχι απλά την επανεκλογή τους αλλά την αύξηση των εκλογικών τους κερδών υποστηρίζοντας το προεκλογικό μανιφέστο του Κόρμπιν.
Αλλοι τους κατηγόρησαν πως με τη φαρμακερή αποχώρησή τους θα χαρίσουν στους Συντηρητικούς μια δεκαετία στην εξουσία, όπως είχε συμβεί λίγο-πολύ με τη Μάργκαρετ Θάτσερ στον απόηχο της προηγούμενης διάσπασης των Εργατικών το 1981.
Από την άλλη όμως, ο Τομ Γουότσον, το (εκλεγμένο μαζί με τον Κόρμπιν) νούμερο δύο του κόμματος, προειδοποίησε αιχμηρότατα τον ηγέτη της παράταξης πως οι Εργατικοί θα βρεθούν αντιμέτωποι με ακόμα μεγαλύτερη διάσπαση, αν αποκηρύξουν ως «προδότες» τους παραιτηθέντες.
Χαρακτήρισε μάλιστα «αφύπνιση» την αποχώρησή τους, τόνισε πως «αν δεν αλλάξουμε, μπορεί να δούμε κι άλλες μέρες σαν κι αυτή», αφού μερικές φορές κι ίδιος «δεν αναγνωρίζει πια» το κόμμα στο οποίο ανήκει, υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς πως ο Κόρμπιν το έχει οδηγήσει υπερβολικά αριστερά.
Περιττό να αναφέρουμε πως οι Συντηρητικοί τρίβουν τα χέρια τους, καθώς (προσώρας τουλάχιστον) η προσοχή έχει στραφεί από τη δική τους… φαγωμάρα, στις έριδες των πολιτικών τους αντιπάλων.
