Το μισό του σώμα, από τη μέση και πάνω, ήταν καλυμμένο με γύψο, μαζί και το ένα του χέρι. Με το ελεύθερο, κρατούσε με λουράκι μία μικρή σκυλίτσα, πανέμορφη. Κουρασμένος προφανώς, καθόταν σε ένα παγκάκι έξω από ένα κατάστημα, σε κεντρικό σημείο στην Κυψέλη, σχετικά κοντά στην πύλη εισόδου.
Το ζωντανό έπαιζε χαριτωμένα. Αίφνης, ένας μεγαλόσωμος κύριος, βιαστικός ίσως, προσπαθώντας να μπει στο κατάστημα, σαν να στραβοπάτησε και στην προσπάθειά του να κρατηθεί όρθιος πιάστηκε από το λουράκι και το τράβηξε βίαια, με αποτέλεσμα η σκυλίτσα να φοβηθεί και να αρχίσει έντονα γαβγίσματα. Αυτός φάνηκε να αδιαφορεί και το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να μην πέσει -έτσι συνέχιζε να τραβάει το λουρί και τώρα πλέον ταρακούνησε και παρέσυρε και τον κάτοχο με τον γύψο, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να χάσει την ισορροπία του, κινδυνεύοντας να βρεθεί κατάχαμα, μια και δεν μπορούσε να αντιδράσει με άνεση, όπως ένας υγιής.
Εξεμάνη ο ιδιοκτήτης της σκυλίτσας. Και αφού ο μεγαλόσωμος κύριος κατάφερε να μείνει όρθιος, άρχισε να του φωνάζει. «Γιατί, βρε άνθρωπε του θεού, τραβάς το λουράκι; Δεν καταλαβαίνεις ότι είναι [εννοούσε το ζωάκι] όμοιό σου, ότι έχει κι αυτό συναισθήματα, ότι τρομάζει; Γιατί δεν το σέβεσαι;» -κι άλλα για την αξιοπρέπεια των ζώων και πώς πρέπει να τους φερόμαστε· χωρίς κορόνες, με ήπιο και τρυφερό θα έλεγε κανείς τρόπο.
Ξαφνιαστήκαμε οι αυτόπτες και αυτήκοοι. Λέξη δεν ανέφερε για τον εαυτό του, ότι θα μπορούσε δηλαδή να σπάσει και το άλλο χέρι ή να οριζοντιωθεί, τέλος πάντων, με απρόβλεπτες [οδυνηρές] συνέπειες. Δεν ενδιαφέρθηκε για τον εαυτό του, όχι, για το σκυλάκι βγήκε από τα ρούχα του [ίσως γιατί το ίδιο δεν είχε τρόπο να αντιδράσει, να «διαμαρτυρηθεί»]· σχεδόν διάλεξη έδωσε για τα δικαιώματα των ζώων, αποδεκτή από όλους τους παρευρισκόμενους, γιατί ήταν σε σοβαρό και σχεδόν συμβουλευτικό τόνο.
Ηταν μια ευχάριστη νότα -είχε και συνέχεια [οι νότες πολλαπλασιάστηκαν]. Ο υψηλόσωμος κύριος κατακοκκίνισε μετά την επίθεση νουθεσιών από τον μισογυψοκαλυμμένο ιδιοκτήτη του μικρού σκυλιού -όμορφου, είπαμε. Αφού βρήκε την πλήρη ισορροπία του, ζήτησε μια ειλικρινέστατη, έτσι φάνηκε σε όλους που παρακολουθούσαμε τα συμβαίνοντα, συγγνώμη.
Και ήταν, όντως, πραγματική, χωρίς έπαρση, χωρίς συμβατικότητα [όπως είναι οι περισσότερες φορές που ζητάει κανείς συγγνώμη σήμερα, έτσι για να ξεμπερδεύει μια ώρα αρχύτερα] -μια ωραία συγγνώμη, γι’ αυτό εξάλλου την αποδέχτηκε ασμένως ο γυψωμένος κύριος [νομίζω και η σκυλίτσα του το κατάλαβε…]. Εσκυψε ο υψηλόσωμος, χάιδεψε το σκυλάκι και σχεδόν βουρκωμένος (!) απομακρύνθηκε, σκορπίζοντας ωραία, δροσερά κύματα χαρούμενης διάθεσης [έως και συγκίνησης] στην πολύβουη περιοχή.
Μικρά περιστατικά, στη διάρκεια των οποίων ανακαλύπτει κανείς την παιδεία και τον ψυχισμό του καθενός -μικροκαταστάσεις στις οποίες αποκαλύπτεται ο πλούτος που φέρουν μέσα τους οι άνθρωποι [κυρίως η ντροπή και το αίσθημα της ευθύνης, όταν όλοι ξέρουμε ότι κάνουμε λάθη και αβλεψίες· τότε η καθημερινότητα αστράφτει και επανακάμπτει η αισιοδοξία. Ωραία και ιδιαζόντως σημαντικά είναι τα μικρά που σημαδεύουν την κάθε μέρα, όταν οι συμπεριφορές είναι ειλικρινείς.
