Απόηχοι… όπλου

Λάδια, ακριλικά και υδατοχρώματα δοκίμαζαν σε πάνινους καμβάδες ο Νώντας Καραμπίνης και ο Φώντας Καραμπέσης στην επίμοχθη προσπάθειά τους να αφήσουν όψιμα το στίγμα τους στα εικαστικά δρώμενα της Ψωραλέξαινας και, γιατί όχι, της Ευρώπης ολάκερης και σύμπασας της υφηλίου. Από κοντά και τ’ Αντιγονάκι τραβούσε πού και πού απαλές πινελιές, περισσότερο για να επισημάνει με διακριτικότητα τα σφάλματά τους, παρά γιατί φιλοδοξούσε να τους ακολουθήσει στις αισθητικές κορυφώσεις, στις οποίες σκαρφάλωναν σαν τον Σίσυφο. Αναρωτιέστε κάμποσοι για ποιο λόγο εγκατέλειψα τους συμπαθείς παραχαράκτες εδώ κι έναν μήνα τώρα.

Οφείλω να τους παράσχω τον απαιτούμενο χρόνο, ομολογώ. Δεν είναι εύκολο το εγχείρημά τους ούτως ή άλλως. Οι προετοιμασίες τούς πήραν παραπάνω καιρό απ’ όσον υπολόγιζαν. Χαλάλι τους! Αν κρίνω, πάντως, από τον πίνακα που επαίνεσε η Αντιγόνη κάποιο βροχερό απόγευμα του Νοεμβρίου, μπαίνοντας στην υπόγα της οδού Φυλής, η επιστροφή τους αναμένεται οσονούπω. «Αυτό μάλιστα, είναι πραγματική τέχνη» έκανε σε πανηγυρικό τόνο η γυναίκα της συντροφιάς. «Πρέπει να το βρέξουμε. Η βραδιά προσφέρεται για το Ορεβουάρ, που ’ναι δυο βήματα».

Υπομειδίασαν αυτάρεσκα οι εκκολαπτόμενοι ζωγράφοι. Ο Φώντας πρότεινε να πάνε πρώτα στο θέατρο. «Στον Σταθμό, στο Μεταξουργείο, ο Μάνος Καρατζογιάννης ανεβάζει τον “Ηχο του όπλου” της καρντασσίνας Σαλονικιάς Λούλας Αναγνωστάκη. Εχω να το δω από τα τέλη του ’80 στο Τέχνης» είπε με νοσταλγική και τοπικιστική διάθεση συνάμα. Πρόκειται για σημαδιακό έργο. Το κύκνειο άσμα του Κουν. Ο εμβληματικός σκηνοθέτης αναχώρησε για τα επουράνια παλκοσένικα ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, στις 14 Φεβρουαρίου 1987, και η παράσταση έκανε πρεμιέρα στις 20 με πρωταγωνίστρια τη Ρένη Πιττακή, πλαισιωμένη από τους Μίμη Κουγιουμτζή, Λίλιαν Δημητρακοπούλου και Χρήστο Τσίρτση. Επαιζαν επίσης ο Στράτος Τζώρτζογλου -εκεί καθιερώθηκε- και η ποιήτρια Αγγελική Ελευθερίου, αδελφή του Μάνου και άλλοτε σύζυγος του Γιώργου Σκούρτη, o οποίος κηδεύεται σήμερα στις 3 μ.μ. στο Α΄ Νεκροταφείο.

Λαγούμια στην ανθρώπινη ψυχή ανοίγει το κείμενο· στο χάσμα γενεών και στις σχέσεις των γονιών με τα παιδιά τους, όταν δρασκελίζουν το κατώφλι της ενηλικίωσης. «Μεγάλο ελληνικό έργο, που χτίζεται από πολύ μικρά πράγματα» το χαρακτηρίζει ο Κουν. Με άπειρες ευαισθησίες «ποίηση, αλλά και κωμικά στοιχεία. […] Οπως όλα τα πράγματα που μας περιτριγυρίζουν ασφυκτικά. Και η ανάγκη να αρπαχθείς από την άκρη ενός ονείρου και να επιζήσεις, ανύπαρκτη. Η σοφία αποκτιέται, εξάλλου, όταν δεν είναι πια αναγκαία».

Απολαμβάνοντας τα ποτά τους στην ιστορική μπάρα της Πατησίων αργότερα, βρήκαν ευφυές το λιτό, λειτουργικό σκηνικό και εμπνευσμένη τη σκηνοθεσία. Ο Καρατζογιάννης, άλλωστε, έχει μελετήσει και εμβαθύνει το έργο της συγγραφέως. Δικαιώνει τη διαδρομή της στο σανίδι η πρωταγωνίστρια Πέγκυ Σταθακοπούλου. Διάσταση εύθυμη και αναπάντεχα ερωτική δίνει στη Μαρίκα η Τζένη Σκαρλάτου κι ο Σταύρος Μερμήγκης, χειροπιαστή απόδειξη πως οι μεγάλοι ηθοποιοί φαίνονται στους μικρούς ρόλους. Πραγματική αποκάλυψη οι νεότεροι Αγησίλαος Μικελάτος, Βασιλική Τρουφάκου και Κώστας Νικούλι.