ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η χθεσινή επισημοποίηση του κυβερνητικού διαζυγίου ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝ.ΕΛΛ. ήταν αναμενόμενη και ακριβώς γι’ αυτό δεν εξέπληξε κανέναν. Το ερώτημα που απασχολούσε ήταν οι όροι με τους οποίους θα γινόταν. Κατά κοινή ομολογία ήταν οριστικός χωρισμός. Εδώ που είχαν φτάσει τα πράγματα ήταν η πιο ενδεδειγμένη λύση. Μια διαφορετική έκβαση θα σήμαινε μετωπική σύγκρουση των δύο πρώην κυβερνητικών εταίρων. Κι αυτό δεν το επιθυμούσε κανένας, κυρίως ο μικρότερος σε δύναμη. 

Η Ν.Δ. και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης χαρακτήρισαν την εξέλιξη συμπαιγνία Τσίπρα – Καμμένου. Η συμπαιγνία απαιτεί ισοδύναμους παίκτες που διαλέγουν από κοινού ένα τέχνασμα για να εξαπατήσουν τους άλλους. Ομως, τα δύο κόμματα της μέχρι χθες συγκυβέρνησης δεν ήταν και δεν είναι ισοδύναμα. Αυτό δεν αφορά την κοινοβουλευτική δύναμή τους, αλλά και το τι ελέγχει ο καθένας από αυτή τη δύναμη. Ο Π. Καμμένος έχει χάσει εδώ και καιρό τον έλεγχο της κοινοβουλευτικής ομάδας του. 

Τα δύο κόμματα δεν είναι επίσης ισοδύναμα και για ένα ακόμη πιο ουσιαστικό λόγο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ταυτότητα, έχει ιστορικές και πολιτικές ρίζες. Αντίθετα το κόμμα του κ. Καμμένου δημιουργήθηκε στη συγκυρία της μνημονιακής περιόδου, διατηρήθηκε στη ζωή λόγω της συμμετοχής του στην κυβέρνηση και μόνο με ένα νέο πολιτικό «αφήγημα» μπορεί να ελπίζει ότι θα υπάρξει στη μεταμνημονιακή εποχή. Συνεπώς δεν υπήρχε καμία βάση συμπαιγνίας. Αντίθετα εκείνο που υπήρχε ήταν η ανάγκη του χωρισμού. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την αναγκαστική εφαρμογή μνημονιακής πολιτικής- την οποία ο ίδιος και η ηγεσία του επέλεξαν το 2015- είχε και έχει ανάγκη να επιστρέψει στις ρίζες του και να επαναπροσδιορίσει την αριστερή ταυτότητά του. Ο Π. Καμμένος έχει ανάγκη να επανασυνδεθεί με το δεξιό ακροατήριο από όπου μπορεί να αντλήσει τους όρους της επιβίωσής του. 

Αυτό όπως φαίνεται θα το κάνει με εθνικιστική πλειοδοσία, προσπαθώντας να διεμβολίσει τη Ν.Δ που όλο το προηγούμενο διάστημα πλειοδότησε εθνικιστικά και ακροδεξιά με αιχμή το Μακεδονικό. Το πλέον αισιόδοξο στοιχείο των εξελίξεων είναι ότι ανοίγει επιτέλους ο δρόμος για την Αριστερά να επιδιώξει την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού με γενναίες πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση μιας νέας προοδευτικής συμπαράταξης.