Με γεννήτριες ασφαλείας (υπο)λειτουργεί από τα μεσάνυχτα της Δευτέρας το εργοστάσιο της Χαλυβουργικής στην παλιά εθνική οδό στον Ασπρόπυργο, καθώς η ιστορική επιχείρηση «βγήκε από την πρίζα», εξαιτίας συσσωρευμένων χρεών, ύψους 31,8 εκατομμυρίων στη ΔΕΗ.
Σε αναμονή της δικαστικής απόφασης για το μέλλον της επιχείρησης είναι οι εργαζόμενοι που έχουν απομείνει -περίπου 200 άτομα μαζί με τους διοικητικούς.
Οι δύο γιοι του βασικού μετόχου της επιχείρησης, Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου, ο Γιώργος και ο Παναγιώτης, έχουν υποβάλει αίτημα «δικαστικής συμπαράστασης» κατά του πατέρα τους, ζητώντας να του αφαιρεθεί το μάνατζμεντ της Χαλυβουργικής.
«Αύριο (σ.σ. σήμερα) θα συνεδριάσουμε και θα δούμε τις επόμενες κινήσεις μας. Προς το παρόν, παραμένουμε όλοι μέσα στο εργοστάσιο και πιέζουμε για να έχουμε καταρχήν υπεύθυνη ενημέρωση», λέει στην «Εφ.Συν.» ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων της Χαλυβουργικής, Γιώργος Γάκης.
«Η μία πίεση είναι προς τον ιδιοκτήτη, τον Κ. Αγγελόπουλο, να δούμε ποιες είναι οι προθέσεις του. Δεύτερον, αναμένουμε με αγωνία το δικαστήριο να ανακοινώσει την απόφαση. Από τις διαρροές που έχουμε, αναμένεται από μέρα σε μέρα».
Οπως μας ενημερώνουν οι εργαζόμενοι, το μόνο ρεύμα που υπάρχει στις αχανείς εκτάσεις του εργοστασίου (περίπου 1.000 στρέμματα) είναι για να φωτίζει την πύλη της Χαλυβουργικής και σε κάποια επιλεγμένα σημεία για λόγους ασφαλείας.
Σε ερώτηση της «Εφ.Συν.» γιατί δεν έγιναν κινήσεις να αλλάξει ο πάροχος, όπως προβλέπεται μετά την άρση εκπροσώπησης του πελάτη από τη ΔΕΗ, η απάντηση ήταν ότι αυτό δεν είναι δυνατόν, καθώς δεν βρίσκεται άμεσα πάροχος για ρεύμα υψηλής τάσης.
«Ως εργαζόμενοι κάναμε κινήσεις να γίνει διακανονισμός. Η εταιρεία είναι ουσιαστικά ακέφαλη. Είναι μεγαλομέτοχος ο Κ. Αγγελόπουλος, αλλά δεν υπάρχει πουθενά. Επιτρέπεται ένας Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος να μην κάνει έναν διακανονισμό;»
Το χρονικό της κρίσης
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος μπλακ άουτ βιώνουν σήμερα οι περίπου 170 εργαζόμενοι στην εργοστασιακή μονάδα της Ελευσίνας (ήταν 400 πριν από το τελευταίο κύμα απολύσεων, το 2015). Τα τελευταία χρόνια, εργάζονται εννέα μήνες τον χρόνο και τρεις μήνες είναι σε διαθεσιμότητα. Το τελευταίο τρίμηνο, τους επιβλήθηκε μονομερώς εκ περιτροπής εργασία, τρεις φορές την εβδομάδα.
Η παραγωγή, από τον Οκτώβριο του 2016, έχει πρακτικά σταματήσει, ενώ γίνονται μόνο εργασίες συντήρησης.
«Δυόμισι χρόνια τώρα, νιώθουμε εγκλωβισμένοι», μας λέει ο Στράτος Καπετάνιος, εργαζόμενος στη Χαλυβουργική, αναπληρωτής γραμματέας του Δ.Σ. του επιχειρησιακού σωματείου. «Εχουμε συμμετάσχει σε πάνω από οκτώ τριμερείς συναντήσεις με το υπουργείο Εργασίας, από το 2015. Η απάντηση που είχαμε είναι ότι περιμένουμε πλάνο από τις τράπεζες για αναδιάρθρωση των χρεών, για να ξαναρχίσει η παραγωγή. Κάναμε υπομονή, υπήρχαν προσδοκίες για λύση, καθώς είναι μεγάλη υπόθεση η Χαλυβουργική, μεγάλη οικογένεια, ένας αιώνας ιστορίας. Εχει μερίδιο η Χαλυβουργική στην αγορά: Μας αναλογούν 300.000 τόνοι παραγωγής τον χρόνο, το εργοστάσιο έχει δυναμική να παράγει ώς και ένα εκατομμύριο τόνους χάλυβα».
Διάχυτη είναι στους εργαζομένους η αίσθηση ότι έχουν γίνει μπαλάκι σε μια εσωτερική έριδα μίας από τις ισχυρότερες επιχειρηματικές οικογένειες της Ελλάδας.
«Νιώθουμε ότι έχουμε δεμένα τα χέρια. Σαν να είμαστε κομπάρσοι σε σαπουνόπερα», λέει με πικρό χιούμορ ένας εργαζόμενος.
Ωστόσο η ρητή θέση των εργαζομένων είναι ότι δεν είναι ούτε με τον πατέρα ούτε με τους γιους, αλλά με όποιον βάλει μπροστά τη Χαλυβουργική, όποιος και αν είναι αυτός.
