Βάζω στην τσάντα μου το πλαστικό μου μπουκαλάκι, ένα κομψοτέχνημα που αγοράζεις μαζί με τον χυμό στα ωραία μαγαζιά φρέσκων χυμών που επιτέλους στήθηκαν σε πολλά σημεία της Αθήνας.
Αν και ήμουν ξεχασιάρα ως μαθήτρια, δεν πήγαινα πάντα στο σχολείο τα σωστά τετράδια, θέλω στην ώριμη ζωή μου να γίνω τακτική, να έχω κάθε μέρα μαζί αυτό το μπουκαλάκι, να αγοράζω χυμό και να τον βάζω εκεί, για να μη βλέπω στον ύπνο μου τους εφιάλτες με φάλαινες που πνίγονται από πλαστικό. Το έκανα ήδη δυο φορές, με μεγάλη επιτυχία, οι πωλήτριες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους χαμογελώντας με επιείκεια, την καημένη, νομίζει ότι αυτή μόνη της θα σώσει τις θάλασσες.
Πώς να τους εξηγήσω ότι τα κίνητρά μου είναι απολύτως εγωιστικά κι έχουν σχέση με τον ταραγμένο ύπνο μου; Μετά από κάμποσες ώρες αϋπνίας, αφού έχω περιδιαβεί σελίδες στο διαδίκτυο γεμάτες με εικόνες βασανισμένων θαλασσών, δεν είμαι σε θέση να αγοράσω με ελαφριά καρδιά τα πέντε απαραίτητα πράγματα της καθημερινότητας που μου προσφέρονται ασφαλή και γυαλιστερά στην πλαστική τους θήκη: το σάντουιτς της ελευθερίας, το νερό της επιβίωσης, τον καφέ της σταθερότητας, το μήλο που κάνει τον γιατρό πέρα και την κάποια σαχλαμάρα που τον ξαναφέρνει δώθε.
Ποτηράκια, πιατάκια, κουτάκια, φελιζόλ, μεμβράνες, σκληρό και μαλακό πλαστικό, συσκευασίες έξυπνες και χαζές πάνε να βρούνε τις αδελφούλες τους στα καλάθια του δρόμου. Γυαλίζουν σαν χρυσαφικά στον ήλιο του πρωινού, για να με βρίσκουν πιο εορταστικά στο σκοτάδι της νύχτας.
Αν δεν θέλω να συμμετέχω άλλο στην περιβαλλοντική βλάβη, πρέπει να κόψω το πρόχειρο φαγητό και να μαγειρεύω σπίτι μου, να αρνηθώ την αυταπάτη της γνωριμίας γεύσεων στον δρόμο. Αλλά και στο σούπερ μάρκετ όλα πλαστικά δεν είναι; Δεν μπορείς να μη βαραίνεις τον πλανήτη αν είσαι άνθρωπος.
«Δεν είναι σωστό να χρησιμοποιείς το πλαστικό για περισσότερες από μία φορές», μου λέει μια φίλη που της δείχνω περήφανη το μπουκαλάκι μου, «δηλητηριάζεσαι! Είναι φτιαγμένα για μία μόνο χρήση!» Δεν υπάρχει σωτηρία δηλαδή;
Στην Αγγλία, μαθαίνω, απαγορεύουν τα καλαμάκια και τις πλαστικές μπατονέτες αυτιών. Είναι μια αρχή. Με τόσο φινετσάτη ευαισθησία, ανάμεσα στο καλαμάκι και στην μπατονέτα, ίσως κανείς μπορεί να περνάει στις Συμπληγάδες των επιλογών.
