Με το μάτι μιας παλιάς φωτογραφίας

Είναι μια παλιά φωτογραφία, υπεραιωνόβια, απ’ αυτές που διακοσμούν τον σταθμό του Ηλεκτρικού στο Θησείο και ιστορούν την περιοχή του σταθμού και του Θησείου.

Απεικονίζει τα τελευταία μέτρα της Αδριανού, αριστερά κατηφορίζοντας προς σταθμό Θησείου και τραβήχτηκε με την Αδριανού σε κείνο το σημείο ακόμα… σπιτωμένη (έτσι, για να προκαλέσω τους διάφορους… Γεωργιάδηδες, με λέξεις… δισυπόστατες και… πρόστυχες).

Εννοώ πως είχε σπίτια, διώροφα και με μαγαζιά από κάτω. Τα οποία αργότερα κατεδαφίστηκαν, πρώτα για να γίνει το όρυγμα που έκανε τον Ηλεκτρικό (και που τότε δεν ήταν ακόμα Ηλεκτρικός, αλλά ατμοκίνητος) υπόγειο, από Θησείο μέχρι Ομόνοια (άρα τραβηγμένη προ του 1889) και μετά για να γίνουν οι ανασκαφές στην Αρχαία Αγορά (τότε ήταν μια μεγάλη παλιά αθηναϊκή συνοικία, περίπου όση η σημερινή Πλάκα, που λεγόταν Βλασαρού).

Οι ανασκαφές ξεκίνησαν περί το 1930, από την Αμερικανική Αρχαιολογική Σχολή.

Ο,τι με εντυπωσιάζει περισσότερο σ’ αυτή τη φωτογραφία είναι ένα ταπεινό ταρατσάκι σπιτιού στο πίσω μέρος της σειράς των σπιτιών της Αδριανού –θα έλεγα, στην «πίσω αυλή»– που μόλις ξεχωρίζουν το βορινό παράθυρο και μέρος της μεταλλικής, εξωτερικής, περιστρεφόμενης σκάλας, που βγάζει στο ταρατσάκι, από πίσω. Το οποίο ταρατσάκι έχει καταμεσής έναν ψηλό μεταλλικό πάσσαλο (σωλήνα), όπου, πιθανότατα, η νοικοκυρά έδενε το σκοινί της μπουγάδας.

Με τραβάει αυτή η φωτογραφία για τον (ιδεατό) νοικοκύρη. Τον φαντάζομαι, πρωί, προτού φύγει για τη δουλειά, με το καφεδάκι του στο τσίγκινο τραπεζάκι και την ψάθινη καρέκλα. Ή το απογευματάκι, με δυο-τρεις φίλους και το ουζάκι τους.

Με θέα την Ακρόπολη, τον Αρειο Πάγο, του Φιλοπάππου, το Θησείο, τον Λυκαβηττό και τα Φάληρα· από ένα ταπεινό ταρατσάκι… Είναι κάποιες παλιές φωτογραφίες που σε μαγεύουν…