Podemos: παγιδευμένοι στις προσωπικές φιλοδοξίες των ηγετών

«Podemos: αυτό το όπλο μαζικής αυτοκαταστροφής». Σκληρό, αν και εύστοχο το σχόλιο της αριστερής ιστοσελίδας Publico.

Απαιτείται σίγουρα μεγάλη δόση αυτοκαταστροφικού ταλέντου για ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς που ξεπήδησε μέσα από τα κινήματα των πλατειών, έκανε το επίσημο δυναμικό ντεμπούτο του πριν από πέντε χρόνια και φλέρταρε ακόμα και με την πρωτιά, να παγιδευτεί στις πολιτικές του αντιφάσεις και τις προσωπικές φιλοδοξίες των ηγετικών του στελεχών και λίγους μήνες πριν από τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές τα ιδρυτικά στελέχη του να αλληλοσπαράσσονται δημόσια, με το ένα να οδηγείται στην έξοδο.

«Μερικές φορές, το σωστό και το βολικό δεν συμπίπτουν. Εγώ σήμερα πληρώνω το τίμημα επειδή έλαβα τη σωστή απόφαση».

Με αυτά τα λόγια, ο βουλευτής και συνιδρυτής του Pοdemos Ινιγο Ερεχόν εγκατέλειπε χθες τη βουλευτική του έδρα. Ηταν η κατάληξη μιας κρίσης που ξέσπασε πριν από έξι μέρες, όταν ο ίδιος, μέχρι πρότινος γραμματέας στρατηγικής, ανάλυσης του Podemos, ανακοίνωσε ότι θα κατέβει επικεφαλής του πλουραλιστικού αριστερού σχήματος Mas Madrid (Περισσότερη Μαδρίτη) για την αυτόνομη περιφέρεια της ισπανικής πρωτεύουσας, χωρίς προηγουμένως να ενημερώσει την ηγεσία του κόμματος.

Το Mas Madrid αποτελεί πρωτοβουλία της δημάρχου της Μαδρίτης Μανουέλα Καρμένα η οποία θα είναι εκ νέου υποψήφια με τη στήριξη και του Podemos, όπως το 2015.

Η κίνηση αυτή προκάλεσε την εντονότατη αντίδραση των άλλων ηγετικών στελεχών -με πρώτο τον γενικό γραμματέα Πάμπλο Ιγκλέσιας- τα οποία κατήγγειλαν την αντικομματική στάση του Ερεχόν και ουσιαστικά του έδειξαν την πόρτα.

Κι ενώ τα πράγματα έδειχναν να οδηγούνται σε προσωρινή ανακωχή, ο Ερεχόν παραιτήθηκε από βουλευτής.

«Θα είμαι πάντα με το Podemos», δήλωσε, προσθέτοντας όμως ότι «το κόμμα θα πρέπει να ανοιχτεί σε περισσότερο κόσμο». Μια άποψη που συμμερίζονται και αρκετοί αρθρογράφοι σε αριστερά έντυπα.

Η σημερινή κρίση, η σημαντικότερη στο Podemos από την ίδρυσή του, είχε προαναγγελθεί εδώ και δύο χρόνια, όταν Ιγκλέσιας και Ερεχόν κονταροχτυπήθηκαν για την κομματική ηγεσία με νικητή τον πρώτο.

Είχαν προηγηθεί δύο εκλογικές αναμετρήσεις σε εθνικό επίπεδο με μέτρια αποτελέσματα για το κόμμα συγκριτικά με τον πήχη που είχε θέσει (ήρθε τρίτο), το οποίο ενδιαμέσως έχασε περίπου 1 εκατομμύριο ψηφοφόρους παρά την κοινή του κάθοδο με την Ενωμένη Αριστερά (IU) τη δεύτερη φορά.

Στη συνέχεια, η «εσωστρέφεια» της ήττας, η αμφίσημη στάση του Podemos απέναντι στο ζήτημα της Καταλονίας, κάποιες ατυχείς προσωπικές επιλογές του Ιγκλέσιας όπως η αγορά της περίφημης βίλας και η μετέπειτα εσωκομματική ψηφοφορία για την παραμονή του στην ηγεσία, η πρόταση μομφής κατά του Ραχόι από τον σοσιαλιστή Πέδρο Σάντσεθ και η άνοδός του στην κυβέρνηση έχουν φέρει σε αμηχανία το Podemos και τους υποστηρικτές του.

Κάτι που αποτυπώνεται τόσο στις δημοσκοπήσεις όσο και στις τοπικές εκλογές στην Ανδαλουσία (τέταρτη θέση και στις δύο περιπτώσεις).

Ο Ιγκλέσιας δηλώνει ότι το Podemos θα κατεβάσει τον δικό του υποψήφιο στην περιφέρεια της Μαδρίτης, απέναντι στην υποψηφιότητα του Ερεχόν. Οχι τόσο ευχάριστα μαντάτα για μια μάλλον συντηρητική περιφέρεια.

Πόσο μάλλον, όταν το Vox, ένα καθαρόαιμο ακροδεξιό κόμμα, φιλοδοξεί μετά την Ανδαλουσία -όπου «έστεψε» τη Δεξιά στην τοπική κυβέρνηση- να αφήσει το ζοφερό αποτύπωμά του σε ολόκληρη την Ισπανία.