Ο Εμιλιάνο, υπάλληλος στις θύρες εισόδου του γηπέδου της Ρεάλ, όταν του ζητήσαμε (βράδυ Δευτέρας πλέον), να υπογράψει τον… πολύχρωμο πίνακα, διόλου… αφηρημένης τέχνης που εγκαταστάθηκε στις εξέδρες του, γέλασε δυνατά: «Είναι μάταιο να καλούνται οι οπαδοί της Μπόκα και της Ρίβερ, «να ησυχάσουν επιτέλους», να διώξουν απ’ τις συμπεριφορές τους το πάθος που τους δίνει φτερά και άλλοτε τους σκοτώνει…».
Αν το κάνουν αυτό δεν θα είναι ο… εαυτός τους! Μας μετέδωσαν τον… πυρετό τους και σε λίγο οι τελευταίοι επιστρέφουν στο Μπουένος Αϊρες, απ’ το πρωί άλλα αεροπλάνα οι οπαδοί της Ρίβερ, άλλα της Μπόκα!».
Εντός γηπέδου; Καμία διάθεση εξιδανίκευσης εκ μέρους μας. Ναι, είδαμε και ότι η φλόγα των λατίνων είναι, έστω ελαφρώς, μεταμφιεσμένη σε… ευρωπαία, επειδή οι Νοτιοαμερικανοί -εργαζόμενοι κυρίως σε ομάδες της ηπείρου μας, σ’ εποχές άκρατου επαγγελματισμού έχουν λάβει την… ταξιδιωτική οδηγία από τους «εκπολιτισμένους» εργοδότες τους (σ.σ: θου Κύριε φυλακήν τω στόματι μου…) να προσέχουν την δημόσια παρουσία τους…
Αντανακλά βλέπετε και στον σύλλογο που παίζουν. Μικρό το κακό! Ευχαριστήσαμε λοιπόν τους πύρινους μικρόκοσμους Ρίβερ και Μπόκα για την αίσθηση του ατόφιου στις κινήσεις, στα βλέμματα, σ’ έναν ακόμη τελικό Κόπα Λιμπερταδόρες που «στιγματίστηκε» (;) με αποβολή…
«Σπάνια να βρεις στην ιστορία του Λιμπερταδόρες τελικό που έληξε με πλήρεις τις ενδεκάδες των δυο μνηστήρων του τίτλου!» αυτοσαρκάστηκε ο τερματοφύλακας των ηττημένων Αντράδα!
Ανάδειξη του πάθους λοιπόν από εκείνον που μετουσιώθηκε σε οργανωτή παιχνιδιού αντί για υπερασπιστή δικτύων όταν, μέσω επαφών με την μπάλα που παρέπεμπαν σε δημιουργικό μέσο ολκής (!), επιχείρησε να παρασύρει τους υπόλοιπους σε ,ανεπιτυχή όπως αποδείχθηκε, αλλαγή του σκηνικού…
Τους ευχαριστήσαμε λοιπόν για την μετάγγιση γνησιότητας, αλήθεια πόση ανάγκη την έχουμε στην στυγνή εποχή μας… Να γιατί οι…σφετεριστές του βασιλικού, ποδοσφαιρικού θρόνου (Μαραντόνα, Πελέ) και ο πλέον σύγχρονος αρτίστας (Μέσι) είναι παιδιά της νότας Αμερικής…
Να γιατί η ευρωπαϊκή οπτική γωνία καθορίζει το ποδόσφαιρο ως «κουλτούρα της ανδροπρέπειας» ενώ ο πλέον γνωστός Βραζιλιάνος ποιητής Κάρλος Ντρούμοντ Αντράντε αντιτείνει «οι λαοί μας παίζουν μπάλα όπως χορεύουν»!
