Συνηθίζεται. Η μεταφορά όρων θεάτρου στην πολιτική, επειδή ακριβώς οι συσχετισμοί και προσφέρονται και εύκολα βρίσκονται, είναι από τα πιο συνηθισμένα πολιτικά σκέρτσα. Δεν γινόταν επομένως να απουσιάσουν ο θεατρικός λόγος και η θεατρική κριτική από το επίκαιρο γεγονός της διάλυσης ενός κυβερνητικού συνασπισμού, είτε με βελούδινο είτε με κετσεδένιο διαζύγιο.
Πρώτη σειρά στη θεατρική αίθουσα, εκ θέσεως, ως αξιωματική αντιπολίτευση, η Ν.Δ.: «Η αυλαία αυτής της κακόγουστης και επιζήμιας παράστασης πρέπει να πέσει», σχολίασε η Πειραιώς. Ενώ από τη Χαριλάου Τρικούπη τη θεατρική κριτική ανέλαβε αυτοπροσώπως η επικεφαλής του ΚΙΝ.ΑΛΛ. κ. Γεννηματά που, αφού πρώτα χαρακτήρισε την έως προχθές συγκυβέρνηση «φαρσοκωμωδία», κατέληξε: «Δεν υπάρχει λαϊκή και ουσιαστική εμπιστοσύνη στον κ. Τσίπρα και στον ετερόκλητο θίασό του. Εκλογές τώρα».
Υπάρχουν βέβαια και λιγότερο κομψοί χαρακτηρισμοί, αφού άλλοι μιλήσανε για προδοσίες, εθνικές μειοδοσίες, στημένα παιχνίδια και άλλα παρόμοια. Αλλά πιστεύω πως οι δύο αναγωγές, Ν.Δ. και ΚΙΝ.ΑΛΛ., στο θέατρο επιχειρούν ασφαλώς να μειώσουν πολιτικούς αντιπάλους, όμως παράλληλα είναι μειωτικοί και για το θέατρο, προπαντός για τη χώρα στην οποία γεννήθηκε.
Από κει και πέρα μένει να χαρακτηριστούν κάποια πραγματάκια. Οπως π.χ. το τουιτάρισμα του κ. Καμμένου από ελικόπτερο πάνω από τα Ιμια. Η μετατροπή από τον κ. Τσίπρα της πρότασης για ψήφο εμπιστοσύνης, που ζήτησε ο ίδιος (120 ψήφοι), σε πρόταση για ψήφο δυσπιστίας, που δεν τη ζήτησε κανείς (151 ψήφοι). Τέλος, μετά τις τελευταίες εξελίξεις, τι νόημα είχε η παραίτηση, τότε, του κ. Κοτζιά από το υπουργείο Εξωτερικών;
Βέβαια στην πολιτική κριτής είναι το αποτέλεσμα και όχι η διάθεση. Αλλά και οι διαθέσεις ενίοτε… προδιαθέτουν. Να ξέρουμε και τι μας γίνεται…
