Μακάρι να είναι έργο συλλέκτη

«Οι πόρτες (…) έκλεισαν τον Απρίλιο του 1990. Η Columbia, το “γενικό στρατηγείο” της ελληνικής δισκογραφίας, σίγησε ύστερα από 60 χρόνια συνεχούς λειτουργίας. Ριζούπολη, λεωφόρος Ηρακλείου 127. Δίπλα στις γραμμές του τρένου. Στην κυρία είσοδο αναρτημένη μια επιγραφή. Αλώβητη από τον χρόνο» (περιγραφή 2008).

Αλώβητη η επιγραφή τότε, το 2008. Το φετινό καλοκαίρι, στις διακοπές, άκουσα ότι πάει και η επιγραφή, χάθηκε στο χάσμα του χρόνου· ή της αδιαφορίας· χειρότερη αυτή! Αφαιρέθηκε για λόγους συλλεκτικούς ή την έκλεψαν για παλιοσίδερα. Μακάρι να συνέβη το πρώτο. Μόνο τότε υπάρχει απειροελάχιστη πιθανότητα να την ξαναδούμε.

Πρώτο (και τελευταίο) εργοστάσιο δίσκων στη χώρα μας η Columbia. Φτιάχτηκε (από τους Λαμπρόπουλους) το 1928. Πρώτος δίσκος, Δεκέμβριος 1930. Εως τότε οι ελληνικοί δίσκοι παράγονταν στο εξωτερικό (μέχρι ΗΠΑ), ακόμα και όταν ηχογραφούνταν στην Αθήνα (με «στούντιο» κάποια αίθουσα ξενοδοχείου!).

Το εργοστάσιο, κάποια στιγμή, περιήλθε στη Minos EMI, του Μάτσα. Στα «χέρια» της και διαλύθηκε. Για να κατεδαφιστούν τα κτίρια το 2006 εν μέσω διαμαρτυριών κατά το… έθιμο· συχνά μάλιστα προηγείται η κατεδάφιση της διαμαρτυρίας. Εμεινε μόνον ένα κτίριο, που το «βαφτίσανε» (μέλλον) μουσείο ελληνικής δισκογραφίας, αλλά στον δρόμο χάθηκαν παπάς και νονός!

Στο μυθιστόρημα του Ντενί Γκετζ «Το Θεώρημα του Παπαγάλου», μανιακός συλλέκτης εκμυστηρεύεται στον ήρωα του έργου:

«Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί ορισμένοι διάσημοι πίνακες μουσείων, που φαινομενικά είναι αδύνατο να πουληθούν, επειδή θα εντοπιστούν αμέσως, γίνονται αντικείμενα κλοπής; Τι μπορούν να κάνουν οι κλέφτες; Να τους πουλήσουν (…) σε συλλέκτες. Κι αυτοί τι θα τους κάνουν; (…) Θα τους κρεμάσουν σ’ έναν τοίχο κάποιου μυστικού δωματίου (…) και θα τους απολαμβάνουν μυστικά, ολομόναχοι».

Μακάρι την Columbia να την πήρε συλλέκτης!