Πετροσέλινον το ούλον του εθνικισμού

Να ξεκινήσω από τον τίτλο του σημερινού χρονογραφήματος διευκρινίζοντας το πρώτο μέρος του: Πετροσέλινον το ούλον είναι ο μαϊντανός ή κηπευτικός μαϊντανός. Αλλες ονομασίες του: περσέμολο, περσίμουλο, μαντανός, μανδανός και μακεδονήσι(ο). Μεταφορικώς, μαϊντανός είναι αυτό που πάει, που χώνεται παντού. Το δεύτερο μέρος του τίτλου, ο εθνικισμός, είδος είναι και αυτός, αλλά μάλλον αδιευκρίνιστο.

Κοινό του σημείο με τον μαϊντανό, ότι και αυτός χώνει την ουρά του παντού. Συμπεριφέρεται δε ως εν υπνώσει μικρόβιο, που υπό κατάλληλες συνθήκες αφυπνίζεται με πιθανότητα να εξελιχθεί σε επιδημία, ενίοτε σοβαρή. Για παράδειγμα, η επιδημία εθνικισμού του 1897 ταλαιπώρησε το εθνικό σώμα για τα επόμενα 85 χρόνια.

Ο τίτλος τώρα: Πετροσέλινον το ούλον του εθνικισμού και στα κοινά ελληνικά: Μαϊντανός του εθνικισμού, μπορεί, συγκυριακό και αυτό, σήμερα να έχει και ονοματεπώνυμο (όπου εθνικισμός, μέσα, και πλειοδοτών) και να ονομάζεται Σαμαράς Αντώνιος ή Αντώνης ή Αντωνάκης. Και να λέει, με πλήρη έπαρση ανοήτου με (εθνικιστική) πατέντα (στο συνέδριο της Ν.Δ.), ότι «τα σύνδρομα ενοχής τελείωσαν».

Που θα πει (ίσως δεν το κατάλαβε, αλλά αυτό θα πει…) ότι πλέον, χωρίς σύνδρομο ενοχής (σε απλά ελληνικά: χωρίς να ντρέπεται, αδιάντροπα…) θα βαράει όπου αυτός και οι όμοιοί του κρίνουν ότι θίγεται το κατ’ αυτούς εθνικό συμφέρον, λόγο για το οποίο δεν δικαιούνται να έχουν άλλοι, πλην του ιδίου και όσων… συλλογιούνται (ελεύθερα) όπως αυτός.

Αυτό τώρα, τι λογής σύνδρομο είναι, θα σας γελάσω. Πάντως, από βιβλιογραφία και δισκογραφία, όπως απέδειξε χθεσινό «παρασκήνιο» της «Εφ.Συν.», πάσχει από σύνδρομο σύγχυσης. Δεν ασχολείται καλύτερα με τα αγωνιστικά εθνικιστικά και ν’ αφήσει στην ησυχία τους τα αγωνιστικά της Ρωμιοσύνης; Δεν του πάει το μπλουζάκι! Θέλει και ο μαϊντανός τέχνη…