Αφ’ ότου με περιμάζεψε, μισοπεθαμένη από δηλητηρίαση, ο δικός μου απ’ τον δρόμο, έχουν περάσει ακριβώς 10 χρόνια -ήταν Νοέμβριος του 2008. Αφού με πήγε στον γιατρό και μ’ έκανε καλά, με μεγάλη του χαρά διαπίστωσε ότι ήμουνα ήδη στειρωμένη. Αυτός είναι και ο λόγος που σήμερα, στην αυλή μας, είμαστε μόνο δύο σκύλοι -εγώ κι ο Ταρζάν- και όχι 467.534: τόσοι θα είμαστε αν δεν με είχε στειρώσει ο πρώτος «ιδιοκτήτης» μου, οπότε θα γεννούσα δυο φορές τον χρόνο, όπως και οι κόρες μου, οι εγγονές, δισέγγονες κ.τ.λ.
Τη σημασία της στείρωσης των σκυλιών ευτυχώς την κατάλαβε από νωρίς ο δικός μας, όταν του την εξήγησε ο κτηνίατρος, στον οποίο πήγε το πρώτο θηλυκό κουταβάκι που υιοθέτησε, το μακρινό 1990 -τη Φέη. Η Φέη στειρώθηκε όταν έγινε 7 μηνών και το ίδιο έγινε και με όσα θηλυκά υιοθέτησε από τότε, όσα δεν ήταν ήδη στειρωμένα. Ετσι, λοιπόν, διατήρησε τον έλεγχο του πληθυσμού των σκύλων της αυλής του, χωρίς ανεπιθύμητες γέννες -και ανεπιθύμητα κουτάβια.
Επειδή, όμως, δεν γεννάνε μόνο οι σκύλες της αυλής του αλλά και οι άστεγες -αδέσποτες- που τριγυρίζουν παντού, εγκαταλειμμένες συνήθως από τους πρώην κατόχους τους που… μετάνιωσαν, φροντίζει να στειρώνει, στο μέτρο των οικονομικών του δυνατοτήτων, και όποια τέτοια σκυλίτσα φροντίζει, στην Αθήνα ή στον Μαραθώνα. Περιορίζοντας έτσι, έστω και λίγο, τον αριθμό των άστεγων κουταβιών της περιοχής του.
Το καλό είναι ότι, βλέποντας τις στειρωμένες σκύλες του, τόσα χρόνια τώρα, να είναι υγιέστατες, δεν πιστεύει στον μύθο -που δυστυχώς είναι πολύ διαδεδομένος μεταξύ των ανίδεων και αφελών- ότι, τάχα, η σκύλα δεν πρέπει να στειρωθεί διότι αυτή η επέμβαση θα την οδηγήσει σε πρόωρο θάνατο. Μπούρδες!
Καμία απ’ τις θηλυκές -και στειρωμένες- σκύλες του ίσαμε τώρα δεν πήγε από… στείρωση: η Μαρίκα πήγε από φίδι, η Κιττάρα από τροχαίο, η Φέη -στα 12 της- από καρδιά, η Λούνα από ατύχημα. Κι εγώ… ζω και βασιλεύω και σκάω από υγεία!
Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι κτηνίατροι που συνιστούν «να γεννήσει μία φορά» η σκύλα του πελάτη τους «και μετά να τη στειρώσουμε». Αλλη μπούρδα. Που μάλλον επειδή δεν έχουν εμπιστοσύνη στις χειρουργικές τους ικανότητες, δεν θέλουν να στείλουν τον πελάτη σε άλλον γιατρό, μπας και τον χάσουν. Δυστυχώς, αυτός είναι ο λόγος και όχι ότι, τάχα, θα πάθει τίποτα η σκύλα αν δεν γεννήσει ποτέ της…
Οπως στειρώνει ο δικός μας τα θηλυκά του σκυλιά αλλά και τις «ψυχοκόρες», τις άστεγες σκύλες που φροντίζει, έτσι στειρώνουν και πολλοί άλλοι μεμονωμένοι ζωόφιλοι. Αλλά αυτό δεν φτάνει. Γι’ αυτό και όλοι χαιρόμαστε όταν μαθαίνουμε για μαζικές στειρώσεις άστεγων σκύλων από σωματεία και οργανώσεις. Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί ο πληθυσμός των αδέσποτων-άστεγων σκυλιών.
*Το Αλλοπαράκι μου έγραψε τα παραπάνω, ενθουσιασμένο απ’ το έργο της νέας οργάνωσης Save a Greek Stray (Σώστε ένα ελληνικό αδεσποτάκι).
