Καθαρά μυαλά

Ο θαυματοποιός ΘΑλέξης δίνει ρέστα εσχάτως στα εγχώρια και διεθνή φόρα. Απομονώνω χαρακτηριστικές αποστροφές των λόγων του: «Ακόμα κι αν κάποιος είναι άθρησκος, στα θαύματα μπορεί να πιστεύει». Ιδού και το δεύτερο: «Αν θέλουμε μπορούμε να απορρίψουμε τον ιστορικό ντετερμινισμό από φιλοσοφική άποψη, αλλά πολιτικά πολύ δύσκολα μπορούμε να αγνοήσουμε τα πορίσματά του. Ειδικά στην περίπτωση ενός ενδεχόμενου ιστορικού ντεζαβού ενώπιον του οποίου βρισκόμαστε σήμερα». Εναργής και σαφέστατος.

Υπερβατικό, σχεδόν στα όρια του σουρεαλισμού, είναι και το κάτωθι απόσπασμα: «Οταν εγώ βρέθηκα μπροστά στο μεγαλύτερο δίλημμα που θα μπορούσε ποτέ να βρεθεί ένας πρωθυπουργός, τον Ιούλη του 2015, αυτό που με βοήθησε να πάρω δύσκολες αποφάσεις, ήταν όταν με καθαρό μυαλό εκτίμησα τις συνέπειες που θα είχε η όποια πολιτική επιλογή στις κοινωνικές δυνάμεις που η Αριστερά οφείλει να εκπροσωπεί και να υπερασπίζεται». Τυχεροί ο λαός και η χώρα, που ο εύκρατος αέρας του Μαξίμου, ξελαμπικάρισε τα εγκεφαλικά κύτταρα του ενοίκου του. Φανταστείτε τι θα παθαίναμε, αν, παρ’ ελπίδα, ήταν κομμάτι θολωμένο. Εκλιπαρώ συγχώρεση από το πνεύμα του Ακη Πάνου, αλλά τα τραγούδια του μού βάζουν ιδέες:

Στο θολωμένο μου μυαλό/ τη Μέρκελ βλέπω μια σταλιά/ όχεντρα και δεντρογαλιά/ που μας κρεμάει τη θηλιά/ χωρίς να βγάζουμε μιλιά/ και μ’ ένα φύσημα απαλό/ στο θολωμένο μου μυαλό/ τα σχέδιά της τα χαλώ.// Στου θολωμένου μου μυαλού/ το ημισφαίριο το ζερβό/ τον Σόιμπλε θα ξαναβρώ/ να απαιτεί πάλι νευρώ-/ τικά να βγούμε απ’ το ευρώ./ Πετώ στην τρύπια κουρελού/ του θολωμένου μου μυαλού/ που βολοδέρνει αλλού ’ντ’ αλλού.// Στο θολωμένο μου μυαλό/ βαράω φάλτσα τον ζουρνά/ και παίρνουν σβάρνα τα βουνά/ τα ξένα φαντ τα αιμοδιψή/ που τα χορεύω στο ταψί./ Τις αυταπάτες προσκαλώ/ στο θολωμένο μου μυαλό/ μα δεν μου βγαίνει σε καλό.// Του θολωμένου μου μυαλού/ στριφογυρνώ τον ρουμπινέ/ μπας και ξεβράσει τον μπινέ/ που προσβολές κατάπινε/ και έκανε το «όχι» «ναι»./ Πνίγω στα βράχια του γιαλού/ του θολωμένου μου μυαλού/ τη δύσμοιρη μικρή Ραλλού.// Στο θολωμένο μου μυαλό/ κήρυξα δημοψήφισμα/ και μέτρησα το άθροισμα/ εξήντα ένα στα εκατό/ και έκτοτε ακροβατώ/ στης Θάτσερ το ξερό σκατό.//

Την kolotoumba ανακαλώ/ στο θολωμένο μου μυαλό/ και παριστάνω τον τρελό.// Με φρέσκο, καθαρό μυαλό/ μιμήθηκα τον Σαμαρά/ κι απ’ τον λαό τον φουκαρά/ στέρησα τον στερνό παρά/ και την κρυφή του τη χαρά./ Και τον ακούω τον λωλό/ με πεντακάθαρο μυαλό/ μου λέει «άει στον διάολο».// Του θολωμένου μου μυαλού/ επιστρατεύω τους λαγούς/ πετραχηλάτους, λαίμαργους/ τάζω τσιπούρες και σαργούς/ φυλάκιση στους αυτουργούς/ στης μίζας το συμπόσιο/ και θέσεις στο Δημόσιο./ Κλάματα, θρήνοι και οιμωγές/ έρχονται με τις εκλογές./ Θα ’ν’ η κηδεία ντεζαβού/ ατόφιος ντετερμινισμός/ της εξουσίας ο εθισμός/ καταλαμβάνει του στραβού/ μυαλού συνάμα και ζαβού/ το επίκεντρο. Αντιλαβού;