Παιχνίδια και παίγνια με ή χωρίς θεωρία

Ενας άλλος τίτλος θα ήταν: Από το γαϊδουροκαλόκαιρο στο γαϊδουροπάζαρο. Οπου γαϊδοροκαλόκαιρο ή καλοκαιράκι του Αϊδημήτρη είναι αυτές οι μέρες όψιμης καλοκαιρίας γύρω στη γιορτή του αγίου Δημητρίου, που το καλοκαίρι παρατείνεται με πείσμα γαϊδουρινό. Σαν να μας καλοπιάνει για τον επερχόμενο χειμώνα. Οσο για το γαϊδουροπάζαρο, δεν το βάζω στην κυριολεξία, όπου τα παλιά γαϊδουροπάζαρα έχουν πια σχεδόν εξαφανιστεί, αφού τα συμπαθή τετράποδα έχουν πλέον αντικατασταθεί από απαθή έως αντιπαθή τετράτροχα και δίτροχα. Αλλά το παίρνω με τη μεταφορική σημασία, ενός χώρου δημόσιας κοροϊδίας, από το παιδικό παιχνίδι της Μπερλίνας.

Η Μπερλίνα από τη μια, μάνα του παιχνιδιού, μόνη και όλα τα παιδιά από την άλλη που τα εκπροσωπεί ένας ταχυδρόμος. «Καλημέρα κυρα-Μπερλίνα. Πέρασα από το γαϊδουροπάζαρο κι άκουσα πολλά καλά και κακά για σας», λέει ο ταχυδρόμος. «Σαν τι άκουσες;», ρωτάει η Μπερλίνα. Λέει ο ταχυδρόμος ότι άκουσε το ένα και το άλλο (όλα κοροϊδευτικά). Η Μπερλίνα προσπαθεί να μαντέψει ποιοι τα είπαν. Εάν βρει, κερδίζει και παραμένει, αν όχι χάνει και παραδίδει την εξουσία. Δεν υπάρχει παιχνίδι που να μην παίζεται (μετά το είπαν διακυβεύεται) κάποια εξουσία.

Μετά θυμήθηκα άλλο παιχνίδι, το Γκέο-βαγκέο. Δύο ομάδες (παιδιών) αντιπαρατιθέμενες. Και οι δύο μαζί: «Ενά λεπτό κρεμμύδι γκέο-βαγκέο. Ενά λεπτό κρεμμύδι κράξε βαγκέο». Κράζει η μία ομάδα: «Σας πήραμε σας πήραμε φλουρί κωσταντινάτο!», απαντά η άλλη: «Μας πήρατε μας πήρατε βαρέλι δίχως πάτο!». Κράζει η πρώτη: «Σαν δίνουμ’ ένα ναύτη που όλο μύγες χάφτει!». Απαντά η δεύτερη: «Αυτόνε χάρισμά σας στα μούτρα τα δικά σας!». Τώρα τα παιχνίδια γίναν παίγνια και τα λόγια λογοπαίγνια. Ποια διγλωσσία; Για Βαβέλ πρόκειται.